Meneertje 401

Woensdag 16 september 2020 Meneertje 401

We starten met zingen…….
Er zijn er twee jarig Hoera Hoera……dat kunnen jullie wel zien dat zijn mijn grote mensenbroer en iiiiiiiiik.

Vier jaar ben ik vandaag geworden en mijn grote mensenbroer is 26 jaar.
We vieren dat saampjes in ons Paradijsje.
Jullie horen pas volgende week hoe het was want het vrouwtje heeft nachtdienst en moet eerst slapen voordat zij onze verjaardagen gaat vieren.
Mijn grote mensenbroer heeft de slingers nog niet gezien maar ik wel.
Ik heb zondag meegeholpen met slingers ophangen voor ons gezamenlijke verjaardagsfeest.
Dat moest die dag zodat het feestelijk versiert is als mijn grote mensenbroer vandaag in het Paradijsje aankomt.

De versiering was niet de grote doos vol slingers en ballonen, waar ik op gehoopt had.
Daar ben ik namelijk dol op, lekker met mijn neus wroeten in slingers.
Helaas was het slechts één grote plastic slinger met allemaal kleurige plastic vlaggetjes er aan.
Volgens het vrouwtje kunnen papieren slingers niet maar dat is onzin want het gaat heus niet regenen.
Ballonnen konden ook niet omdat die na drie dagen hangen niet vol meer zouden zijn.
Het vrouwtje en de baas gingen de slingers aan de partytent hangen dus besloot ik wat variatie aan te brengen.
Alles aan één slinger is zoooo saai.
Een beetje de versiering verspreiden ziet er veel gezelliger uit.
De 10 meter lange slinger lag op de grond, zorgvuldig trok ik een groene vlag van de slinger en rende er mee naar de vlindertuin.
Nu ligt er een mooi groene vlag bij de buddleja struik.
Toen ik terug kwam rennen zei het vrouwtje dat ik niet verder hoefde te helpen en ik keek vanaf een stoel hoe het vrouwtje een stuk slinger aan de boom van de vogels vastknoopte.
Mooi hoor, nu hebben ze een eigen waslijn.
Hopelijk hangt de versiering er allemaal nog maar dat zien we vanmiddag pas.

Miscommunicatie ik houd er van.
Vooral als het gaat zoals het afgelopen zondag ging.
Opa en oma waren in ons Paradijsje.
Zij mogen daar logeren als het vrouwtje moet werken.
Zodra het mooi weer is doen opa en oma dat ook.
Oma zei dat ze het gezellig zou vinden als we kwamen eten en dat wilden wij natuurlijk wel.
Dus toen het vrouwtje wakker werd ging ze ontbijten, daarna pakte ze een grote hand met koekjes uit mijn koekjespot en deed ze in een zakje.
Tegenwoordig krijg ik aan de koffie gezonde vleeskoekjes, heerlijk zijn die.
Volgens het vrouwtje stinken die enorm maar ik vind ze zalig.

In het Paradijsje waren mijn koekjes op dus nam ze vanaf thuis een boterhammenzakje met koekjes mee.
Zo was er alvast een voorraadje voor als we volgende vrije week weer naar ons Paradijsje zouden gaan.
We reden met mijn zak koekjes naar Otterlo.
Die koekjes moesten natuurlijk in mijn speciale koektrommel maar het vrouwtje zette het zakje binnen op de eettafel en ging toen lekker buiten met oma en opa kletsen.
Om 17.00 uur zei oma: “ik ga zijn vleesjes klaar maken is dat goed?”
Natuurlijk was dat goed en oma en ik gingen samen naar binnen.
Oma riep naar het vrouwtje: “zijn eten is hier hé?”
Het vrouwtje verzekerde dat dit zo was want er is altijd eten voor mij in het Paradijsje.
Oma maakte mijn bakje klaar en deed er, zoals altijd, nog wat extra lekkere vleesjes door.
Niks zo lekker als eten van oma, wat een fantastisch diner had ze voor mij klaargemaakt.
Ik had mijn bak al half leeg toen het vrouwtje zei: “wat hoor ik toch zo kraken?”
Ze kwam eens kijken en daarna ging alles in een soort wervelwind.
Ik wilde net de volgende hap nemen toen mijn etensbak onder mijn neus werd weggegrist.

Oma zei: “wat doe je nou?”
Ja, dat vroeg ik me ook af want mijn bak was nog helemaal niet leeg.
Het vrouwtje zei: “mam, je hebt zijn volledige zak koekjes door zijn vlees gedaan”
Oma zei dat ze dacht dat dit door het vlees moest en dat het vrouwtje deze speciaal daarom op tafel had gezet.
Ze kende deze nieuwe gezonde koekjes nog niet en dacht dat het vleesknabbels waren.
Ik bleef kwispelen en begon te blaffen.
Geef mijn feestmaal terug, maar het vrouwtje zei dat ik al veel te veel had gegeten.
Oma zei dat ze het wel zielig voor mij vond maar het vrouwtje was niet te vermurwen en zei dat ik nu echt niks meer kreeg.
Ze gooide mijn etensbak leeg in de prullenbak, ook alle koekjes die er nog inzaten omdat deze tegen het vlees hadden aangelegen en dan konden bederven.
Gelukkig ben ik vandaag jarig en dat is het reuze handig want dan kan ze als extra cadeau een zakje nieuwe vleeskoekjes geven.
Ik heb zin in het feestje van mijn grote mensenbroer en die van mij.

 

Er waren nog wat vakantie foto’s.
De laatste vakantiedag aan zee zijn we nog een dagje in Hoorn geweest.

 

Het was heerlijk droog weer en niet te warm dus wandelden we in het stadje en langs de haven.

 

We kwamen langs een hele lekkere viswinkel en de baas en het vrouwtje hadden wel zin in kibbeling.
Ik ook wel dus zaten we aan een tafeltje te wachten tot het klaar was.

 

Tegenover de visboer zat een hele grote reiger te wachten op traktaties van de visboer.
Af en toe kreeg hij wat lekkers en ineens kwam er een mevrouw naar ons toe lopen die vroeg of ik een stukje lekkerbek mocht.
Wat een rare vragen, natuurlijk mag ik lekkerbek.

Het vrouwtje wilde mijn stukje delen met de reiger.
Nou mooi niet.
Dit was mijn stukje en die ging ik niet delen met die uit de kluit gewassen duif.

 

Hoorn is een super leuk stadje.
Hier staan de baas en ik bij de jongens van de Bonte Koe.

 

Helaas was het toen weer tijd om alles in te pakken en naar huis te rijden.
Ik had nog best twee weken langer willen blijven.

 

De allerlaatste week gingen we weer naar ons Paradijsje maar ook naar ‘oom die in zijn eigen wereld woont.’

 

Oom is verhuisd en woont nu in een huis waar het veel rustiger is en dat vind oom fijn.
Kijk eens wat er in zijn rollator zit!
Oom heeft een eigen Meneer Jansen gekregen.

 

Ik wilde die wel want oom heeft mij toch?
Van oom mocht dat wel maar het vrouwtje zei: “doe maar niet want anders heb je straks een teckel zonder oren en pootjes.

 

Oom praat eigenlijk niet maar hij vind het heel leuk als ik er ben.

 

Het vrouwtje zei dat ze oom al lange tijd niet meer zo blij had gezien

 

Ik was ook blij want oom mocht mij meerdere koekjes geven.
Normaal krijg ik er twee aan de koffie maar omdat oom het zo leuk vind om mij koekjes te geven kreeg ik er wel tien.
Ik wel elke dag wel koffie bij oom drinken.

 

Oom moest hardop lachen toen ik van zijn schoot in zijn rollator mandje stapte.
Het vrouwtje ook maar ook al pakte ik de teckel van oom zelf, ik mocht hem niet houden.

 

Natuurlijk gingen we ook nog bij oma en opa op visite en dan wacht ze mij altijd op met een plakje slagersworst.

 

Ik ben er klaar voor hoor oma, kom maar op met die worst.

 

Verse slagersworst, ik ben er dol op.

 

Straks zie ik oma en dan krijg ik vast twee plakjes worst want ik ben gewoon hartstikke jarig vandaag.
Het vrouwtje ligt te slapen dus hopelijk is ze snel wakker.
Let’s Party.

Meneertje 400

Woensdag 9 september 2020. Meneertje 400

We waren bij de komst van opa en oma gebleven, want die kwamen ook een weekje bij ons op vakantie aan zee.
Daar had ik me natuurlijk enorm op verheugd.
De telefoon van het vrouwtje begon te rinkelen maar ze nam niet op en zei alleen: “ze zijn er.”
De baas trok zijn schoenen aan en ik holde achter het vrouwtje aan naar hun slaapkamer.
Ze deed het raam open en tilde me op en toen hoorde ik vanaf de weg: “daar is mijn liefje, we komen er aan hoor moppie.”
Het vrouwtje hield mij stevig vast want ik sprong in haar armen heen en weer en begon keihard te piepen.
Opa en oma lieten de auto staan en kwamen via het schelpenpad naar ons toe gelopen.
Het vrouwtje zette mij op de grond en ik spurtte naar de voordeur.
De baas reed de auto van opa en oma door een heel smal weggetje tot vlak bij de slaapkamer en gaf de logeerspulletjes van opa en oma, via het openstaande raam, aan het vrouwtje.
Daarna reed hij weg om de auto op onze afgesloten parkeerplaats te zetten.
Ik merkte niet eens dat hij weg reed. Ik was veel te druk met opa en oma.
Helemaal feest als ik ze zie en ik krijg altijd een plakje worst van oma.
Waar ze ook vandaan komt, ze zorgt dat ik nooit teleurgesteld wordt.
Het vrouwtje had het beddengoed waar Joeri en Riri onder geslapen hadden gewassen en alvast de bedden voor ze opgemaakt dus ze konden zo aan de koffie met koekjes.

 

Na de koffie gingen opa en oma met mij spelen met de frisbee in de tuin.
Opa gooide naar oma.

 

Oma probeerde te vangen en deed haar armen in de lucht.

 

Mijn oma is niet zo heel goed in vangen maar ik kon haar prima helpen.

 

Ik rende naar de frisbee en pakte hem snel op.
Oma zei: “goed zo vent.”

 

Dat vond ik ook en ik holde er van door met de frisbee in mijn bek.
Met een keiharde vaart rende ik ons huisje in.
Het vrouwtje zei dat ik de frisbee moest terug geven omdat dit niet leuk spelen was.

 

Onzin want oma moest heel hard lachen dus zij vond het heus een leuk spel.
Oma vind eigenlijk alles wat ik doe wel leuk.

 

Ineens hoorde ik binnen dat ze weer aan het frisbee-en waren.
Hoe kon dat nou?
Ik had de frisbee mee naar binnen genomen en had hem nog steeds stevig tussen mijn tanden geklemd
Hier moest ik het mijne van weten en liet mijn frisbee achter in het huis en rende weer naar buiten.
En jawel, er waren niet één maar twee frisbee schijfjes.
Nog voordat oma hem van de grond had kunnen vissen had ik ook de tweede frisbee te pakken.

 

Wat een super leuk spel.
Wacht, ik leg deze even binnen.
Hebben jullie er nog meer?
Ik verzamel ze met liefde.

 

De zon ging schijnen en het vrouwtje zei dat het tijd was voor wat drinken.
Ik had wel zin in koffie met koekjes maar dat hadden we al op.
Opa wilde wel een biertje en oma kreeg een glas water.
Gelukkig kreeg ik er van oma een koekje bij.

 

Oma zei dat het zo’n heerlijk weer was.
Ze deed de stoelleuning achterover en ging heerlijk genieten van het zonnetje.
Het vrouwtje tilde mij van oma’s schoot en zei dat ik nu even alleen moest spelen zodat oma even lekker een middagdutje in de zon kon doen.

 

Oma vind het altijd leuk om wat met mij te doen dus ik had heus op haar schoot kunnen blijven liggen.
Toch mocht het niet van het vrouwtje.
Ze haalde een kussen voor mij en zei dat ik ook even lekker moest gaan slapen.
Ik was helemaal niet moe dus besloot zachtjes te piepen om oma te laten horen dat ik samen met haar wilde spelen met piepkip.
Het vrouwtje hoorde dat en zei: “sttttt, oma slaapt.”

 

Het vrouwtje zei dat oma even moest rusten en als ze weer wakker was we dan gingen wandelen.

 

En dat deden we.
Opa bleef in ons huisje de Tour de France kijken en wij gingen wandelen en op zoek naar een Geocache.
Oma vond dit ook heel erg leuk en kan enorm goed wandelen dus we besloten en mooi natuurgebied te bezoeken vlak bij de duinen.
We moesten een hele hoge trap af en de baas droeg mij naar beneden.

 

 

Daarna moesten we een heel groot veld door.
Ik liep voorop want ik ken daar de weg op mijn duimpje.

 

We kwamen bij de plek waar we moesten zoeken en de baas vond de cache.

 

Daarna gingen we de hele weg weer terug en oma was nog niet moe.
Bij de trap liepen de baas en ik voorop en wij stonden oma boven op te wachten.

 

Oma kan nog steeds goed trappen lopen.

 

De baas zei: “lopen jullie maar vast terug naar het huisje dan ga ik nog even zwemmen in zee”.
Daar wilde oma niks van horen want ze wilde ook de zee zien.
Vanaf het strandterras keken oma en het vrouwtje naar mij en de baas.
Natuurlijk hebben de baas en ik beiden gezwommen.

 

Om 17.00 uur liepen we terug want we gingen uit eten en ik moest eerst nog in bad en de baas moest nog douchen.
Daarna kreeg ik mijn diner en om 17.45 uur gingen we onderweg naar Den Helder.
Natuurlijk hoefde ik niet in mijn autostoeltje maar mocht ik lekker bij oma op schoot.

 

Keurig anderhalve meter afstand hadden we in restaurant Lands End.

 

Zoals altijd slaap ik tijdens het eten.
Mijn eigen kussen gaat altijd mee.

 

Toen het op was mocht ik weer op schoot maar ik zag een hele grote zeemeeuw op het tafeltje buiten zitten.
Het vrouwtje fluisterde in mijn oor dat ik daar niet naar mocht blaffen of grommen omdat dit niet netjes is in een restaurant.

 

Natuurlijk deed ik dat niet, het is toch geen duif!
Zo jammer dat de vakantie weer voorbij is.
Ik mocht elke ochtend opa en oma wakker maken en dat doe ik heel graag.

 

Ik mis het strand, het rennen over het zand, de golven van de zee en alle extra aandacht

 

Het vrouwtje zegt dat we weer mooie herinneringen hebben gemaakt maar ik was liever gewoon vakantie blijven houden.

 

De baas moet vandaag weer gaan werken en het vrouwtje gaat morgen weer een week nachtdiensten doen dus dan is het echt helemaal klaar met de vakantie.

Over precies een week zijn mijn grote mensenbroer en ik jarig.
We vieren het in ons Paradijsje.
Vandaag is eigenlijk ook een heel klein feestje want dit is het 400ste verhaaltje.
400 Meneertjes….wie had dat ooit gedacht!
Zullen we daar een paar plakjes ham op nemen?

Meneertje 399

Woensdag 2 september 2020 Meneertje 399

Nog steeds op vakantie en het is zo heerlijk.
De eerste week aan zee kwamen mijn grote mensenbroer met zijn vriendin logeren.
Super gezellig want dan is er altijd wel iemand die met mij wil spelen.
We kwamen een kermis tegen en daar won de baas een luiaard knuffel en Riri mocht die hebben.
Echt stom want ik had die ook wel gewild.

 

Kijk nou wat een leukerd. Daar had ik best gezellig mee willen spelen.

 

Het vrouwtje zei dat dit niet ging gebeuren omdat ik de luiaard anders binnen 5 minuten ontdaan zou hebben van zijn jas en muts.
Op zich lijkt me dat logisch want ik heb persoonlijk nog nooit een luiaard met een roze hoodie aan gezien.
Ik heb nog een poosje lief naar Riri gekeken maar ze zei dat ze dit cadeau van de baas had gekregen en dat hij echt voor haar was.
Gelukkig bedacht de baas voor mij wel weer een leuk snoepspel.
De kleine lekker ruikende snoepjes waren ook mee op vakantie en de baas stopte ze in de openingen, achter de kleine tandjes, van het gele balletje.
Daarna mocht ik ze er uit vissen.

 

Het vrouwtje dacht dat dit veel te moeilijk was maar ik had ze er zo uit.
Daarna besloot ze er nog kleinere snoepjes in te doen.
Die zaten in het pakket wat ik pas had gekregen.
Deze snoepjes waren amper zichtbaar en schenen trainer snoepjes te zijn.
Ze verdwenen onzichtbaar achter de tandjes van de gele bal en daarna kreeg ik hem.
Na een kwartier pulken had ik er nog niets uit gekregen en kwam ze eens kijken en zei: “volgens mij gaat dat niet werken.”
Ze pakte het balletje vast en zei: “JakkesJanGriebel.”
Geen idee wat het betekende maar ze liep met het balletje naar de kraan.
Ik bleef tegen haar aanspringen maar ze draaide de kraan open.
De baas vroeg wat ze ging doen en ik hoorde haar zeggen dat de bal helemaal was vol gekwijld en dat de mini snoepjes zich als een soort pasta in de openingen hadden vast gezogen en dat het één grote smurrie bende was geworden.
Wat een onzin, ik heb heel schoon speeksel en ik wilde heus nog wel verder met mijn traktatie stoeien.
Helaas was het vrouwtje er helemaal klaar mee en boende de openingen schoon.
Ze spoelde de bal net zo lang onder de hete kraan af tot hij weer brand schoon was.
Daarna pakte ze keukenrol en probeerde de openingen te drogen.
Vervolgens begon ze te mopperen en zei tegen de keukenrol, die achterbleef in de schoon gewassen gaten, dat ze er als de wiedeweerga uit moesten komen.
Op dat moment besloot ik op de bank af te wachten hoe dit ging aflopen.
Ze mopperde steeds harder en draaide de kraan weer open.
Ze spoelde de gaten schoon en de natte kleverige stukjes papierpulp lieten met tegenzin los.
Ze keek naar de wederom natte bal en zei: “waar moet ik het dan mee afdrogen?”
De baas opperde dat een ander stukje keukenrol misschien een goed plan was en dook lachend in de krant.
Het vrouwtje pakte de theedoek, droogde alle openingen en gooide de droogdoek daarna in de wasmand.

Ze zei dat ze nog wat snoepjes uit het potje in het balletje zou doen.
Jullie snappen dat het spel 2 minuten later al weer klaar was.
Ik besloot een poosje lekker te gaan slapen en na een poosje zei de baas: “ligt Meneertje bij jou?”
Het vrouwtje schoot overeind en begon te zoeken.
Ze keek in ons vakantiehuis maar zag me nergens.
Het vrouwtje beende op de openslaande pui deur af en net toen ze deze verder open wilde doen zag ze mij.
Ha vrouwtje, je hebt hele rode wangen, heb je weer opvliegers en ga je weer in een hemdje buiten staan?
Wacht, dan ga ik met je mee.

 

We gingen niet naar buiten en ik liep achter haar aan om te kijken wat we dan gingen doen maar het vrouwtje ging weer knutselen.
Een hele tijd later vroeg ze: “wat ben je aan doen?”

 

 

Geen idee waar het op leek maar volgens mij was het meer dan duidelijk dat ik lekker aan het slapen was.

 

Hoezo moet ik dat gewoon op de bank doen, dit is toch de bank?

 

Nadat mijn broer en vriendin weer naar huis waren gegaan kwamen opa en oma.
Natuurlijk moesten ze eerst heel lang rijden dus hadden we heel veel tijd  om onze eerste geocaching doen.
Ik hoorde dat we op zoek gingen naar een schat.
We gingen wandelen en dat is altijd geweldig, mij om het even of dat met of zonder zoeken naar een schat is.

 

Kom maar vrouwtje, ik heb je oorwarmers al gepakt want het waait en anders krijg je last van je oren.

 

We vonden in totaal 5 schatten op onze wandeling en ik mocht op sommige delen van de tocht lekker los lopen.

 

Schat gevonden en genoteerd

 

Omdat het vrouwtje dat leuk vond, hebben we overal een cadeautje achter gelaten.

 

We moesten af en toe lang op het vrouwtje wachten want die wilde overal speuren.

 

Na de wandeling had de baas het warm en wilde hij nog even zwemmen in de zee.
Niemand anders had het warm want iedereen liep met een jas aan op het strand.
De baas en ik zijn bikkels en hadden het helemaal niet koud.

 

Daarna gingen we graven en er kwam een kindje aan en vroeg of ze een foto van mij mocht maken.
Nou, dat mocht best hoor.

 

Ze maakte een heleboel foto’s en liep daarna weer verder.

 

Heel jammer, anders had ze mooi samen met mij met de bal kunnen spelen.

 

Het vrouwtje was inmiddels in het strandpaviljoen gaan zitten en na een poos liepen de baas en ik er ook heen.
De baas nam een biertje en het vrouwtje dronk koffie.
Ik kreeg water en een koekje en keek verlangend naar de zee.

 

Helaas gingen we terug naar huis maar het vrouwtje zei dat opa en oma er bijna waren en ik nog moest douchen.

 

Zo lag ik schoon gewassen op de komst van opa en oma te wachten.
Daarover volgende week meer.

Meneertje 398

Woensdag 26 augustus 2020 Meneertje 398

Ik doe echt vreselijk mijn best om de vakantie af te remmen,  maar het is zo leuk dat er geen houden aan is, de dagen vliegen voorbij.
We begonnen deze vakantie in ons Paradijsje en de laatste dag in Otterlo deed de baas een leuk spel.
Meestal bedenkt het vrouwtje dit soort spelletjes, dus het was heel erg leuk dat de baas nu een snoepjes spel had bedacht.
Mijn potje met super lekkere mini snoepjes (dat ze zo mini zijn is dan wel weer het idee van het vrouwtje) stond op tafel en ik lag netjes te wachten tot ik er bij de koffie twee kreeg.

 

Het vrouwtje gaf er twee en toen zei de baas: “zullen we een verstop spelletje doen?”
Ze moest mij van de baas op schoot houden en het baasje verstopte vier mini snoepjes op tafel.
Ik werd er helemaal enthousiast van en toen ik mocht zoeken vloog ik over tafel heen.
Jullie snappen dat ik ze zo had en ik rende terug naar het potje en wees met mijn neus het potje aan.
Doe er nog maar vier baas.
Het vrouwtje zei “nee hoor, je hebt er zat op”, maar de baas zei: “het is vakantie, dan mag dat best”.
Dat leek mij ook, hartstikke vakantie dus pakte hij er weer vier en verstopte ze nu in de tuin.
Toen het vrouwtje mij op de grond zette rende ik rond.
Nadat ik ze alle vier gevonden had dook ik terug op tafel en keek vol liefde naar de baas en wees met mijn poot naar het potje.
Het leek mij de tweede keer vooral niet verstandig om er met mijn neus tegen aan te tikken want het vrouwtje ziet alles.
Helaas zag ze ook mijn subtiele aanwijzing en zei: “niks er van, nu is het genoeg.”
Mijn – we hebben vakantie – blik werkte niet en het spel was echt afgelopen.

 

Zaterdagochtend vertrokken we bij het krieken van de dag naar ons hutje aan zee.
We hadden tegen Bert gezegd dat we er vroeg in wilden dus ging hij al heel vroeg schoon maken.
Toen we aankwamen en de baas mij uit de auto tilde rende ik gelijk richting het strand.
Zodra ik de zee ruik wil ik er heen.
De baas zei dat we even snel alles binnen gingen zetten en nog even met Bert een praatje gingen maken en dan naar het strand zouden lopen.
Meestal blijft Bert nog een poos en eten we gezellig samen of drinkt hij het eerste biertje aan zee met ons, maar Bert moest zijn dochter ophalen en zo stonden we een kwartier later op het strand en natuurlijk in de zee.
Het allerliefste was ik er zonder riem naar toe gehold maar ik mag altijd pas los als ik op het strand ben.
Normaal grom ik nog wel eens als er grote honden voorbij lopen, maar als ik op weg ben naar de zee dan zie ik helemaal niks of niemand.
De zee lokt mij en ik ga dan altijd steeds harder lopen.

 

Wat had ik de zee gemist.
Het vrouwtje zei dat de golven best wel wild waren en dat het haar niet verstandig leek dat ik in de zee zou gaan.
Ze zei tegen de baas: “gooi de bal maar niet in de zee maar gewoon langs de kustlijn”.
Dat deed de baas, ik rende er hard achter aan en rende toen met de bal in mijn bek de zee in.
Heerlijk.
Het water was gewoon warm en ik zwom heerlijk in de golfjes.
De baas moest van het vrouwtje bij mij blijven staan zodat hij mij zou kunnen redden als ik werd mee getrokken.
Ik kan heus prima zwemmen maar toch moest ik van het vrouwtje het water uit.
Na de zee rolde ik mezelf heerlijk door het zand en het vrouwtje zei dat Bert net zo goed niet ons huisje had hoeven schoonmaken omdat ik een complete zandbak naar binnen ging slepen.
Nou dat gebeurd heus niet want ik moet altijd na de zee in bad.
Ik weet dat precies en ik vind dat ook helemaal niet erg.
Als ik namelijk niet in bad ga mag ik niet in bed liggen dus ik wil heel graag in bad hoor.

 

Maar we gingen nog niet terug naar huis.
Het zonnetje scheen en we gingen op het strandterras wat drinken.
De baas liep met mijn waterbak naar de kraan en daarna bestelde hij bij de bar twee drankjes.

 

Ze gingen proosten en achter het glas was het zowaar heel warm.
Ik dronk mijn waterbak in één keer leeg en kroop daarna lekker bij de baas op schoot.

 

Op de achtergrond hoorde ik de zee ruisen en viel in slaap.
Het vrouwtje maakte mij wakker toen het tijd was om terug naar ons huisje te gaan.

 

Na mijn bad werd ik lekker in een groot badlaken gedroogd.
Heelijk vind ik dat altijd.
Daarna was het tijd voor koffie en ging de baas wat filmpjes van de GoPro camera afhalen en het vrouwtje ging even een spelletje doen op de Ipad.

 

Ik besloot wat bij te slapen van het vele rennen en zwemmen.

 

De volgende dag bracht de postbode een hele grote doos voor mij.
Het vrouwtje zei dat het haar doos was maar ik rook heus dat er lekkers voor mij in zat.
De doos kwam van Pauly en het vrouwtje kreeg een mooi Diamond Painting pakket voor al haar hulp voor de Teckel PechPot.
Omdat ik ook altijd help zat er voor mij een geweldige eend in en ook een heel leuk balletje en poepzakjes.
Verder allerlei lekkers en ik kreeg gelijk een kauwstaafje die ik binnen drie minuten naar binnen werkte.
Daarna begon ik aan de kartonnen doos.

 

Vakkundig lag binnen korte tijd de vloer bezaaid met snippers.
Klaar hoor vrouwtje je kan het opruimen.
Mag ik dan nu weer een kauwstaafje van Pauly?

 

Ik kreeg helaas geen kauwstaafje maar mocht wel mijn speeleend hebben.

 

Kijk nou hoe mooi hij is.
Er zat zelfs een leuke piep in.
Voor heel even dan.
De baas zei dat ik ineens net zo’n sik had als hij.
Het vrouwtje keek op van haar Ipad en zei neeeeeeeeeee, het is niet waar.
Nou, het was wel waar hoor.
De hele binnenvoering van de eend hing aan mijn baard.
Het vrouwtje zuchtte en zei dat ze net de grond had ontdaan van karton en nu de vulling van de eend bij elkaar moest zoeken.
Tja, misschien had je me ook beter een kauwstaafje kunnen geven.

 

Zullen we dan nu maar een kauwstaafje doen?

Meneertje 397

Woensdag 19 augustus 2020 Meneertje 397

Vorige week had ik het over mijn vakantie die nog moest beginnen en nu is er al weer bijna een week voorbij.
Het gaat veel te snel als het leuk is.
Misschien moeten we van de rest een hele stomme vakantie  maken,  dan duurt hij lekker lang.
De vakantie begon met bezoek van Mieke en Esther.
Het vrouwtje was heel blij dat ze kwamen en ik natuurlijk ook want dan valt er heel veel te knuffelen.
Zij mogen elkaar niet knuffelen dus heb ik de honneurs waar genomen.
Ik heb er grondig werk van gemaakt en iedereen voorzien van heel veel zoenen want anders is het ook zo’n sneu en koel gebeuren.

 

Teun van Mieke is heel groot.
Ik natuurlijk ook maar Teun is groot van lijf en ik ben groot van karakter.
Voordeel is dat ik gewoon veel beter op schoot pas en uren kan knuffelen.

 

Natuurlijk ging ik ook met Esther knuffelen.
Stttt Essie, niet kletsen terwijl je met mij knuffelt.

 

Mieke zei ineens: “ahhh nee, ik had vlees voor Meneertje gedroogd en nu ben ik dat vergeten mee te nemen.
Nou, ik vond persoonlijk dat ze best even terug had kunnen rijden naar Valkenswaard.
Dat ging ze niet doen dus moest ze voor straf even op de blauwe matjes staan.

 

Mieke heeft beloofd dat ze de volgende keer, als ze op visite komt, nieuwe knabbels voor mij maakt en jullie zijn getuigen….volgende keer krijg ik zelf gemaakte gedroogde vleesjes.

 

Gelukkig kwamen de papa en mama van Guus langs lopen en die vergeten nooit lekkers voor mij hoor.
Ik kreeg zelfs een heel vakantie pakket.
Een pot vol lekkere snoepjes en een heerlijke piepkip.

 

Vrouwtje zegt dat de buren hier niet blij van gaan worden maar vrouwtje zeurt gewoon graag.

 

Ga jij je maar leuk vermaken met de nieuwe GoPro camera.
De eekhoorntjes en de vogels worden doorlopend gefilmd.
De camera hangt gewoon in de boom en ze drukt op haar mobiel en dan gaat hij filmen.
Vrouwtje vind dat enig dus dan let ze gelijk een beetje minder op mij.

 

Pieeeeeep, Pieeeeeeeep, Pieeeeeeeep.
Het vrouwtje fluisterde dat ik zachtjes moest piepen omdat anders de diertjes schrikken.
Goed hoor vrouwtje PIEEEEEEP, PIEEEEEEEEEEP

 

Het vrouwtje ging aan de slag voor de vogels.
Het stokje kreeg een nieuwe laag pindakaas.

 

 

Geen klein beetje hoor, nee een halve pot gaat er op.
Ik zie het heus wel.
Die vogels worden veel te dik..

 

Absurde verwennerij.
Ze kunnen heus zelf hun eten zoeken.
Het vrouwtje zegt dat ze dat ook wel weet maar dat ze het gewoon leuk vind om ze in de tuin te hebben en ze op de foto te zetten

 

Nooit geweten dat het zo werkte.
Nou, ik ben ook heel leuk in de tuin en je mag foto’s maken.
Kom maar op met de snoeppot van de mama van Guus.
Die staat hier in deze kast.

 

Jullie snappen al dat die vlieger voor mij dus niet opgaat.
Ze hing het stokje op en is super blij met dit nieuwe houtje.
Het is ook niet zomaar een houtje maar de oude klos van vrouwtje haar werk.
Vroeger hing aan dit enorme stuk hout de apotheek sleutel.
Het staat zelfs op de sleutel als de pindakaas er af is.
Ze zegt dat het een nostalgisch gevoel geeft en dat ze blij is dat het stukje hout nooit is weggegooid.
Ik mocht hem niet hebben omdat ze zei dat ik het stokje zou stuk maken.
Alsof je met al die pindakaas ziet dat het ooit een sleutelbos klos was.
Maar goed, mijn vrouwtje wordt altijd blij van hele rare dingen.
Ook van schoon water in de drinkplaats van de vogels.
Ze boent deze elke dag schoon zodat de vogels niet ziek worden en dan is ze helemaal blij met haar blinkende drinkbak.
Alsof het die verenbalen wat uitmaakt.
Het is ook binnen een paar uur weer een enorme bende.
Ze drinken er uit, gaan in bad in dezelfde bak, gooien er meelwormen in en poepen er ook in.

 

Kijk, het zijn echt viespeuken.
Ze poepen overal en nergens, zelfs naast hun bord.

 

Gelukkig weet ik precies hoe ik haar van de vogels weg moet krijgen.
Keihard blaffen dan is er geen vogel meer te zien. Werkt altijd.
In de vakantie doen we soms leuke dagjes uit en ik laat me altijd verrassen waar we heen gaan.

 

Ik slaap dan lekker tot we er zijn.
Niks zo fijn als in de auto slapen.
Zalig heen en weer gewiegd worden, ik ben er dol op..

 

Ondertussen nadenken wat ik voor mijn verjaardag ga vragen.
Een collega van het vrouwtje stuurde een foto van een hek die ze op vakantie zag.
Die zet ik ook op mijn lijstje.

 

Nog drie dagen in het Paradijsje en dan vertrekken we naar ons huisje aan zee.
Hopelijk kan ik lekker in de zee zwemmen. Dat gaan jullie vast zien want de camera gaat mee.

Meneertje 396

Woensdag 12 augustus 2020. Meneertje 396

Het vrouwtje twijfelde of er nog wel geld zou over blijven voor een verjaardagscadeau voor mij.
Wat een onzinnige opmerking want dat is er heus wel.
Het vrouwtje gaf aan dat dit zeer afhankelijk was van hoe het zou aflopen.
Ze stond te mopperen bij de printer.
Waarschijnlijk weet ze niet dat de printer gewoon een plastic ding is en dat hij heus niet terug gaat praten maar als ze aan de mopper is, trek ik mijn pootjes er gewoon van af.
Ze ging helemaal los terwijl ze in de printer stond te graaien.
Persoonlijk zou ik wat voorzichtiger aan doen want voor je het weet is hij stuk.
Ik besloot lekker op de bank een dutje te gaan doen en hoorde ergens ver weg de stem van het vrouwtje: “hoe krijg je het voor elkaar!” “muurvast zit hij, muurvast” “was dit nou nodig?”
Om het gemopper niet meer te hoeven horen zette ik een harde snurk in en stak alle vier mijn poten de lucht in.
Het vrouwtje zei dat ik wel zo onschuldig kon doen maar dat het heus mijn schuld was.
Heel makkelijk om die naar mij te schuiven maar ik had de printer niet op de grond gezet.

De printer stond al zijn hele leven op het bureau van de baas en het vrouwtje en nu ineens hadden ze besloten dat dit logge apparaat ook prima op de grond kon staan.
Mij is het om het even waar hij staat maar kennelijk vond het vrouwtje het nu ineens wel héél problematisch.
Ze stak haar hand in het gat van de printer en zei dat ze er geen bal van snapte dat het er kennelijk wel in kon maar dat het er met geen mogelijkheid meer uit ging.
Echt balen want ik wilde mijn speeltje natuurlijk wel terug hebben.
Het vrouwtje had inmiddels stoom uit haar oren en zei: “ongelofelijk maar ik krijg hem er echt niet uit.”
Duhhh, waarom dacht ze anders dat ik haar bleef roepen?
Als ik het zelf had gekund dan had ik dat natuurlijk wel gedaan.
Toen ik aan mijn speeltje trok bewoog de complete printer mee en aangevallen worden door een valse Canon HP leek mij reden genoeg om heel hard te gaan blaffen.
Nadat ze een paar keer had gezegd dat ik mijn speeltje heus zelf kon pakken kwam ze toch kijken en riep toen: “neeeeeee, je hebt je Zogoflex speeltje in de printer geduwd.
Doe maar rustig hoor vrouwtje.
Hoe kon ik weten dat die open plek aan de onderkant van de printer voor papier was.
Het leek mij bij uitstek een geweldige plek om speeltjes in te verstoppen.
En heus, ik had echt niet hard geduwd.
Met mijn neus had ik hem zonder enige kracht het gat in geschoven en voor ik het wist zat hij achterin.
Daarom hebben wij teckels ook mooie lange neuzen gekregen.
Het vrouwtje luisterde al niet meer naar mijn verhaal.

Ze tilde de printer van de grond en zette deze op het bureau en deed van alles om mijn speeltje los te trekken uit de bek van de eigenwijze printer.
Ze bewoog het van links naar rechts en na een hele poos wrikken kwam hij dan toch los.
Helemaal blij was ik met mijn speeltje maar het vrouwtje kon er nog steeds niet om lachen.
Ze zei dat het makkelijk kon dat de printer nu stuk was en dat het helemaal niet goed is om speeltjes in de invoerlade van de printer te prikken.
Nou, ik had hem er heel makkelijk in geschoven, de enige die enorm aan de printer had lopen duwen en trekken was zij zelf.
Heel lomp ook, dus mij trof geen enkele blaam.

Om te kijken of hij het nog deed zette het vrouwtje de printer aan.
Deze maakte allerlei geluiden, alsof er iets vast liep, maar dat is normaal want dat doet hij zijn hele leven al.
Kwalitatief gezien waren we al lang toe aan een wat modernere variant van de printer maar voorlopig staat hij weer trouw zijn werk te doen.
Na een kleine periode van wachten spuugde hij braaf allerlei papiertjes uit en zei het vrouwtje tevreden dat het super fijn was dat hij het nog deed.
Ik was daar natuurlijk ook erg blij mee want dan kan ze binnenkort een verlanglijstje voor mij uitprinten.
Voor je het weet is het namelijk 16 september en dan word ik al weer vier jaar oud. Wat moet ik toch kiezen?

Ik heb al een groot bad en ook een klein bad, al gebruikt het vrouwtje die om haar voeten in te koelen.

 

Eigenlijk heel vies want ik drink namelijk ook uit mijn bad.

 

Geef jij mijn speeltje even aan vrouwtje?

 

Eens denken wat ik dan kan vragen voor mijn verjaardag behalve leuk speelgoed, worstjes, kaasjes, botjes en een zakje punch-ballonnen? Uhm…..

 

Een nieuwe kikker wil ik wel, met mooie nieuwe pootjes er aan want deze is bijna helemaal stuk. Er bungelt nog één pootje aan een klein draadje.

 

Lekkere ligplekken heb ik wel, mijn stretcher, de hangmat, allerlei kussens.

 

Een boot heb ik vorig jaar niet gekregen en ik denk niet dat ik die dit jaar wel krijg.

 

Ik heb nog wel even om er over na te denken want ik weet het echt nog niet.

 

Ik kan er nog even over na te denken.

 

Het vrouwtje gaat nog één nachtje werken en dan begint vrijdag onze vakantie. Vlooienbaal ik kom er aan.

Meneertje 395

Woensdag 5 augustus 2020 Meneertje 395.

We hebben bijna zomervakantie.
Eeuwen leek het te duren maar over 9 dagen is het eindelijk zo ver.
In de drie weken dat wij er niet zijn komt neef Richard in ons huis.
Hij heeft zijn huis verkocht en gaat in Zeeland wonen maar zo kan hij toch nog in Veenendaal van alles regelen zonder dat hij een hotel hoeft te nemen.
De baas gaat aankomend weekend met de vrachtwagen naar Zeeland om de laatste spullen van Richard naar zijn ouders te brengen, waar hij voorlopig gaat wonen.
Ik ben daar ook al een paar keer geweest en we gingen toen samen met Richard bij zijn ouders logeren.
Ome Frits en tante Riek vinden het altijd leuk als ik kom.
Wel jammer dat Richard gaat verhuizen want ik zie hem nu eens per week en ben heel gek met hem en hij met mij.
Als we nu bij Richard op bezoek gaan kunnen we er niet meer lopende heen maar moeten we eerst heel ver met de auto rijden.

Maar we hadden het over vakantie, ik kan niet wachten want het wordt een topvakantie.
Drie weken veel aandacht krijgen, koffie met extra koekjes, zwemmen, wandelen, spelen, lekker eten en doen waar we zin in hebben.
Ik kan echt niet meer wachten.
We starten de vakantie in ons Paradijsje en de allereerste dag komen twee vriendinnen van het vrouwtje op bezoek.
Esther en Mieke komen en dan is het vooral een feestje van gebak, lekker eten, drinken en veel gegiebel.
Vrouwtje is blij dat ze komen want er zijn veel verdrietige dingen gebeurd en dan is het dubbel zo belangrijk dat je vrienden hebt.
Omdat oma en Esthers broer niet willen dat we verdrietig blijven is het tijd om het leven weer te vieren.
Gelukkig mag ik daar ook bij zijn en ik kan vast wat extra koekjes bemachtigen.
Als de vriendinnen weer naar huis gaan dan blijven wij die week in ons Paradijsje.
Na een week gaan we naar huis en draaien een was en zaterdagochtend vertrekken we dan heel vroeg voor twee weken naar ons hutje aan zee.
En…..daar krijgen we heel veel logees.

De eerste week komen mijn grote mensenbroer en zijn vriendin, de weekenden mijn grote mensenzus en zwager en dan is het feest nog niet voorbij, de laatste week komen mijn opa en oma naar ons hutje aan zee.
Dan mag oma mij de hele week eten geven en die kan dat zo goed.
Jullie snappen dat ik nu echt de dagen aftel.
Het moet wel mooi weer worden want anders komen mijn broer en schoonzus niet.
Opa en oma komen sowieso want die maakt het niks uit of ze wel of niet naar het strand kunnen.
Opa kan met de rollator toch niet op het strand.
Als het slecht weer is gaan ze vast weer een puzzel maken met z’n allen.
Niks zo gezellig als visite dus ik kijk reikhalzend uit naar een verwen vakantie.

Straks hoorde ik ineens “ben je daar nu niet te oud voor?”
Ik keek eens rond maar er was niemand in de kamer.
Met mijn staart hoog in de lucht liep ik verder toen ik een keel hoorde schrapen en het vrouwtje zei: “Meneertje Jansen, ik had het tegen jou”.
Vol ongeloof keek ik haar aan, hoezo ben ik hier te oud voor?
Voor spelen ben je nooit te oud toch?

 

Het vrouwtje liep naar mij toe en zei: “laat de sok van de baas eens los, daar mag jij helemaal niet aankomen” “de baas wil geen gaten in zijn sokken dat weet je best”.

Ze verstopte de sokken stiekem op de eerste keukenstoel.
Dacht ze nu werkelijk dat ik gek ben?
Kennelijk is niet alleen een mensenneus slecht ontwikkelt, hersen-technisch ontbreekt er zo hier en daar ook wel een schakeltje.
Als de baas en het vrouwtje iets weg leggen, terwijl ze hun ogen open hebben, zijn ze het regelmatig kwijt en vragen ze aan elkaar waar het ligt.
Grotendeels weten ze dat beiden niet en gaan dan samen zoeken.
Ik ben nooit iets kwijt al houd ik mijn ogen stijf dicht.
Kwestie van neusgaten open en even flink in de lucht snuiven.
Mijn neus brengt me dan in no time naar het geen ik wil hebben.

Dus…..het vrouwtje ging weer zitten en ik snoof eens flink.
Ja hoor, kind kan de was doen, daar lag de sok.

 

Ik ging staan, viste hem van de keukenstoel en liep toen achter de lounge stoel langs.

 

Op het moment dat ik op de bank wilde springen hoorde ik: “Jansen, volgens mij hadden wij hier al lopende afspraken over”.
Ze stond op en ik holde al kwispelend weg.
Het vrouwtje kon dan afspraken hebben, ik wist nergens van.
Helaas was ze niet in voor een spelletje sok hollen en na 2x los, besloot ik snel met mijn groene krokodil aan te komen rennen.
Kijk eens vrouwtje, zullen we met de krokodil gooien?

 

Eigenlijk raar, ik mag nooit wat van een ander pakken maar de eekhoorntjes wel.

 

Kijk, daar mogen ze hun walnootjes uit halen, dat is van hun.

 

Maar ik zag heus wel dat er een eekhoorn aan het houtje met zaadjes van de vogels begon te knabbelen. Daar besloot ik een stokje voor te steken en blafte een keer.
Het vrouwtje zei: “stttttttt ik probeer hem te fotograferen.”

 

Kijk dan toch goed, hij vreet alles van de vogels op.

 

Straks hebben de kool,- en pimpelmezen niks meer.

 

Ga weg lelijke vlooienbaal, dat is voor de vogels.
Ik blafte keihard en dat werkte.

 

De eekhoorn begon met zijn achterpoten te trappelen en maakte klakkende geluiden.

 

Ik rende naar de boom en toen duurde het precies 1 seconde en verdween de eekhoorn in de toppen van de boom.

 

Ziezo klus geklaard.
Kom maar vogels ik heb hem weg gejaagd hoor.
Net op tijd want daar is oma.
Die kwam ’s avonds even een bakje koffie doen in ons Paradijsje en dat is altijd leuk.

 

Oma had van thuis een plakje kookworst mee genomen.

 

Je mag er best twee mee nemen hoor oma, het vrouwtje is toch koffiezetten en dan ziet ze niet wat wij doen.
En nu gaan we aftellen tot mijn zomervakantie begint.
Nog maar 9 nachtjes slapen.

Meneertje 394

Woensdag 29 juli 2020. Meneertje 394

Er is wat heel erg verdrietigs gebeurd, mijn lieve oma uit het verzorgingshuis is overleden.
Zes jaar geleden kreeg ze een hersenbloeding en kwam ze in een rolstoel terecht.
Ze kon toen nog heel goed met mij knuffelen maar donderdag 16 juli werd ze ernstig ziek, ze had het benauwd en heel veel pijn.
Al haar kinderen gingen om en om bij oma waken zodat oma niet alleen zou zijn.
Zaterdag kwamen mijn grote mensenzus en mensenbroer om afscheid te nemen van oma en iedereen was verdrietig.
De baas nam ons mee naar het restaurant en het vrouwtje bleef bij oma.
Ineens moest hij snel terug naar oma en samen met het vrouwtje heeft hij oma vastgehouden en toen is oma overleden.
.

 

Het werd een dag van regelen, afscheid nemen en van veel tranen.
Ik heb mijn best gedaan om iedereen te troosten en te knuffelen.
Toen de dokter was geweest gingen mijn grote mensenzus en broer nog een laatste keer dag zeggen tegen oma.
Oma was helemaal stil en had geen pijn meer en was ook niet meer benauwd.
Dat was heel fijn al moest iedereen toch huilen.
Ik mocht ook afscheid nemen van oma en daarna gingen we wachten in het restaurant waar we anders altijd met oma koffie dronken.

 

De koekjesmevrouw kwam aangereden en had al gehoord dat oma was overleden en was heel verdrietig.
Ze vond het ook heel erg dat ze mij nooit meer zou zien maar toen zei het vrouwtje: “echt wel hoor, we komen een keer met meneertje op visite”.
Omdat er pas ’s middags om 16.00 uur een gesprek was gingen we met alle vier mijn mensenbroers en zussen een hapje eten in Rhenen.
Ik mocht ook mee het terras op maar moest, vanwege het ontbreken van stoelen, wel op de grond.
Omdat het belangrijk is dat ik lekker kan liggen, mocht mijn autokussen mee.

 

Na wat graafwerk kroop ik lekker in de sloop en viel in slaap.

 

Na het eten ging ik met alle vier de kinderen mee naar ons Paradijsje en reden de baas en het vrouwtje terug naar Veenendaal voor gesprekken over de uitvaartdienst, welke kaarten, welke tekst, welke bloemen en heel veel meer.
Toen de baas en het vrouwtje om 18.00 uur in ons Paradijsje terug kwamen bleven alle vier de kinderen mee eten.
Terwijl de baas en het vrouwtje aan het regelen waren hadden wij in de middag gespeeld en herinneringen opgehaald aan oma en ook gezwommen.
Zo werd het toch nog een fijne middag want oma zou niet willen dat we alleen maar huilen.
Er werd een slide van oude foto’s gemaakt, die tijdens de dienst van oma zijn gedraaid.

 

Het was een hele mooie afscheidsdienst en oma had heel veel bloemen.
Ik kon niet mee naar de uitvaart maar Petra ging mij uitlaten en was een poosje bij mij.

 

Het leven gaat verder en alles zal een plekje moeten krijgen maar oma gaan we nooit vergeten.
Gelukkig kwam mijn vriend Guus langs en gingen wij samen spelen.

 

Guus heeft ook zo’n mooi stretch bed maar hij mag ook best op die van mij.

 

Samen past het ook prima.

 

Ga jij even aan jouw mama vragen of we nog wat lekkere snoepjes mogen?
Aan mijn vrouwtje hoef je het niet te vragen want van haar krijgen we alleen wat bij de koffie en die hebben ze al op.

 

Mogen wij nog een snoepje?

 

We krijgen na het wandelen snoepjes dus laten we maar snel gaan.

 

Ik loop meestal voorop want ik ben heel snel en ben gek op wandelen.

 

Mijn vriend is niet echt dol op lang en ver wandelen maar als we samen zijn dan loopt hij wel mee.

 

Na het wandelen trakteerde de mama van Guus ons op lekkere snoepjes.

 

Het was een zakje van het vrouwtje dus dat zijn ieniminie snoepjes maar van de mama van Guus kregen we er lekker veel.
Tot het vrouwtje zei dat het echt genoeg was en dat kleine snoepjes niet betekenen dan je er dan heel veel van moet eten.

 

Standaard krijg ik van de mama van Guus altijd twee snoepjes door ons hekje heen als ze weer naar huis gaan.

 

Tot gauw weer. Doei Guus, doei papa en mama van Guus.

 

Het vrouwtje liep een rondje door de tuin en kwam fluisterend terug.
Ze zei tegen de baas: “je raad nooit wat er achter de schuur zit”.
Natuurlijk wist de baas niet wat daar zat en toen zei het vrouwtje: “er is daar een merel aan het broeden, wat gaaf hé?” “ik ga er foto’s van maken en laat het je zo zien”.
Nou nou, wat uniek.
Er vliegen af en aan merels in onze tuin dus echt bijzonder leek het mij niet.
Toen het vrouwtje de foto’s liet zien zei ze: “kijk eens wat een mooi nest hij gebouwd heeft op onze ladder.”

 

Daar zat mevrouw merel, op onze uitschuifbare ladder.
Het vrouwtje had met de telelens, vanaf een hele grote afstand, twee foto’s gemaakt om mama merel niet te laten schrikken.
Ze zei tegen de baas dat hij voorlopig de trap niet mocht gebruiken.
De baas knikte tevreden want die ladder komt alleen tevoorschijn als hij weer iets heel hoog in de boom moet ophangen en inmiddels zijn onze bomen helemaal vol met vogelhuisjes, eekhoorn-nestkasten, drinkbakjes, een voedselstation, kokosnoten en allerlei andere snack plekken.
Althans, de baas vindt dat de bomen vol hangen.
Het vrouwtje vindt dat niet dus de merel mag van de baas nog héél lang broeden.

Meneertje 393

Woensdag 15 juli 2020 Meneertje 393

De baas gaf aan dat hij naar de dierenwinkel wilde om trainingskoekjes te gaan kopen.
Geen idee wat hij wilde gaan trainen maar als er koekjes aan te pas komen ben ik sowieso voor, ongeacht welk idee dan ook.
De baas zei tegen het vrouwtje: “we moeten gezonde ienimini trainers kopen en dan ga ik hem leren om niet bij alles te blaffen.”
Wat een wereld plan leek me dit, na elke blaf sessie een koekje.
Ik kon niet wachten en stond al bij de voordeur om heel erg snel naar de dierenwinkel te gaan.
Uiteraard mocht ik ook mee want ik mag altijd overal mee naar toe, behalve als ze naar de supermarkt gaan.
Het duurde niet lang of ik dribbelde voorop de grote dierenwinkel in, ik ken daar de weg op mijn duimpje en weet precies waar ik alles kan vinden.
Ik snoof enthousiast aan alle lekkere uitgestalde botten.
De baas en het vrouwtje stonden een tijd voor een rek waar de gezonde trainers hingen en zochten de kleinste uit.
Persoonlijk zou ik zeggen, doe de allergrootste want als mijn maag helemaal gevuld is ga ik slapen en is het blaffen ook klaar.
Standaard gesproken hebben wij nooit dezelfde ideeën, dus kochten ze drie zakjes met piep kleine trainers.
Bij de kassa mocht ik nog wat lekkere koekjes uitzoeken uit een gasten trommeltje op de balie.
Ik houd van dierenwinkels waar ze weten hoe je je klanten tevreden houd.
Vier kleine koekjes kreeg ik van de meneer achter de kassa.
Thuis aangekomen wilde het vrouwtje weten of ik ze wel lekker zou vinden en opende een zakje.
Ik stond al klaar om de eerste te ontvangen.
Tuurlijk lustte ik die, ze roken zalig.
In een fractie van een seconden zaten er twee mini trainers in mijn maag en was ik van enthousiasme nog harder gaan kwispelen.
Het vrouwtje zei: “als je alles naar binnen schrokt, dan proef je er niets van.”
En dat klopte, ik had nog helemaal niet geproefd hoe lekker ze waren dus stond ik klaar voor de volgende.
Het vrouwtje zei tegen de baas: “ik denk dat ik de mini trainers doormidden knip want anders zit zijn maag straks helemaal vol” “ik heb namelijk niet de fiducie dat hij met twee koekjes stopt met blaffen.”
Kijk, soms is ze best slim. Ik ben malle Pietje niet, juist lang oefenen leek mij heel erg fijn.
Na wat knip werk gingen alle halve stukjes in een klein potje met deksel en kon het train feest beginnen.

De baas besloot om te gaan oefenen met de bel en pakte de handschakelaar vast en drukte er op.
Onze bel ging af en ik begon loeihard te blaffen en rende naar de voordeur.
Toen hoorde ik: “Meneertje, Plaats.”
Ik had geen idee wat hij wilde maar hij rammelde met het potje met trainers, liep naar mijn uitkijk-eiland boven de verwarming en klopte op het kleedje.
Dat was duidelijk, ik rende er naar toe, ging op het kleedje zitten en hoorde Braaaaaaaf.
Het potje ging open en ik kreeg een minuscuul stukje trainer.
Nogmaals hoorde ik: “goed zo vent, heel braaf.”
Koek eten was braaf?
Nou, ik wilde de hele dag wel braaf zijn, wat een fantastische idee was dit toch.
De baas lokte mij weer naar de keuken, drukte opnieuw op de handbediening van de bel en voor dat ik kon gaan blaffen zei hij: “Braaffff Plaats.”
Ik rende met de baas mee naar mijn uitkijk-eiland en zat al weer netjes te wachten tot het potje open ging.
Zo oefende we wel een kwartier en ik kreeg steeds meer lol in dit fijne spel.

Daarna was het tijd voor het echte werk.
De baas ging de deur uit, stond voor de voordeur en zou buiten echt op de bel drukken.
Ondertussen moest het vrouwtje dan plaats zeggen en dan kreeg ik stukjes trainer.
Dat ging in één keer goed dus zou de baas niet bellen maar op de deur bonzen.
Vrouwtje nam mij mee naar de keuken en de baas bonsde op de deur.
Ik rende al blaffend naar de deur maar het vrouwtje begon te rammelen met het potje en bleef “Plaats” “Braaf” zeggen.
Na een aantal keren op de deur bonzen blafte ik niet meer maar rende zelf al naar mijn uitkijk-eiland.
De baas en het vrouwtje waren uiterst tevreden.
Ik ook en na een half uur trainen was het klaar.

’s nachts om 4.30 uur hoorde de baas mij ineens piepen.
Dat doe ik nooit, dus de baas stond gelijk naast me en schoot snel zijn broek en schoenen aan.
Hij tilde me op en gelukkig waren we vrij snel bij het gras.
Ik moest me toch een nodig poepen.
Het vrouwtje merkte allemaal niks van dit gebeuren want die sliep gewoon door.
Nu de baas toch wakker was besloot hij wakker te blijven en zo zaten we gezellig om 5.00 uur saampjes beneden.
Toen we het vrouwtje wakker gingen maken om 8.30 uur zei ze tegen de baas: “heb je lekker geslapen schat?”
De baas zei: “ik was al vroeg in de weer met de trainer koekjes.”
Het vrouwtje rekte zich uit en zei; “wat een enthousiasme, echt goed van je hoor.”
Na een korte uitleg van de baas begreep het vrouwtje dat het bezig gaan met de trainers heel anders bedoeld was.
Ze moest heel hard lachen en zei: “straks hebben we, én een wafkip, én sta je elke ochtend om 4.30 uur lekker fris en fruitig op de grasmat”
Die dag hebben we niet geoefend en laat ik jullie vast waarschuwen, als ik weer ga blaffen als de bel gaat, dan is het niet mijn schuld hoor!
Ik had best verder willen oefenen.

 

Mijn grote mensenzus is getrouwd en ging nadien haar witte broodsweek in ons Paradijsje vieren.

 

Wij gingen ook op bezoek bij het bruidspaar en daar waren ook een vriend en vriendin op bezoek.
Ceciel ging lekker met mijn knuffelen.

 

Matthijs vond dat ook leuk

 

Natuurlijk wilde ik ook met iedereen spelen.

 

Kijk er staan allemaal stokjes in de tuin als versiering voor het bruidspaar.

Gaan jullie maar lekker genieten wij gaan weer naar huis.

Ga ik wel een poosje thuis met kleine Dax spelen.

Meneertje 392

Woensdag 8 juli 2020 Meneertje 392

We zijn het weekend niet naar het Paradijsje geweest. Het regende pijpenstelen en het vrouwtje zei dat ze met dit weer helemaal geen zin had om in de kou en nattigheid buiten te gaan zitten.
Alsof we een cabriocaravan hebben, tssssk, we hadden prima binnen kunnen zitten met de verwarming aan.
Vrouwtje zegt dat je dan stookt voor de hele goegemeente en dat ze dat zonde vind van het geld.
En met regen wil ze ook niet buiten onder de partytent zitten, wel als het een klein beetje regent maar niet als er heel veel buien zijn.
Wacht even, mag die even in de herhaling?
Jij wilt niet naar buiten onder de partytent zitten als het regent?
Mooi ik schrijf even mee: NIET NAAR BUITEN ALS HET REGENT.

Kan ik ook blijven liggen.

 

Ik vind het namelijk ook niet echt geslaagd om naar buiten te gaan als het keihard regent maar er is geen mens die aan mij denkt als het stortregent.
Jammer genoeg hoor ik de baas of het vrouwtje dan nooit zeggen: “nee joh, we snappen je, het regent loeihard dus plas en poep jij maar fijn in huis.”
“Helemaal begrijpelijk dat je niet naar buiten wilt, we maken het met liefde schoon en hebben poep-zakjes genoeg.”
Ik hoor dat nooit, vrouwtje denkt dat ze standaard de leukste thuis is en vind dat ik niet moet zeuren als het water met bakken uit de lucht komt vallen.
Gekscherend zegt ze dan altijd: “het is hondenweer, en wat ben jij?”
Maar we zijn dit weekend tot de conclusie gekomen dat je vooral thuis blijft als het regent, dus vanaf nu wil ik dat ook met hoosbuien.

 

Zaterdag gingen we wel overdag even naar het Paradijsje.
We gingen op visite bij de papa en mama van Guus.
Guus was niet thuis, die was logeren bij zijn mensenbroer, dus mocht ik met alle speeltjes spelen.
Mijn vrouwtje zei nog: “hij bijt dat allemaal stuk hoor, doe maar niet.”
De mama van Guus is gelukkig niet zo gecompliceerd als het vrouwtje en zei: “we kopen wel weer nieuw, laat hem toch lekker zijn gang gaan.”
Dankbaar, dat de mama van Guus zo’n lieverd is, dook ik met mijn snuit in zijn speelgoed bak en zag ineens iets bekends en heel erg leuks.

Dik een jaar geleden hadden Guus en ik beiden een soort kikker speeltje gekregen. Een groen plastic lijfje waar een heel mooie piep in zat met vier pootjes van een soort plat touw.
De mijne had het vrouwtje al lang geleden in de prullenbak gegooid maar die van Guus was nog helemaal heel.
Ik beet in zijn lijf en de kikker begon oorverdovend te piepen.
Het vrouwtje zei dat ze hier heel zenuwachtig van werd want ze wist zeker dat de kikker in no time poot-loos door het leven zou gaan.
De mama van Guus zei nogmaals dat het geen enkel probleem was en toen probeerde het vrouwtje ook te ontspannen.
Ze gingen steeds harder praten om boven het gepiep van de kikker uit te komen.
Wat een fantastisch speeltje en wat had ik die gemist.
Na een uurtje zei het vrouwtje: “zei ik het je niet”, “kijk nou, daar ligt een losse poot.”
De mama van Guus stond op, pakte de poot en wierp hem in de prullenbak.
Met een…..opgeruimd staat netjes….. ging ze weer op haar stoel zitten en piepte ik weer lekker hard verder.
Toen we naar huis gingen zei de mama van Guus, neem hem maar mee hoor Meneertje.
Wat een groot feest, dat wilde ik wel.

We gingen uit eten in een restaurant met een honden menukaart maar het vrouwtje zei dat kikker niet mee naar binnen mocht.
Echt super stom want ik wilde kikker graag aan alle gasten laten zien en horen.
Het duurde heel lang voor de bediening mijn botje kwam brengen en in die tijd had ik mooi de andere gasten bezig kunnen houden.

 

Gelukkig hadden ze hele lekker botjes en zo werd het toch een enorm leuk etentje.
Nu we verder thuis bleven moest ik mezelf binnen vermaken en aangezien mijn zogoflex speeltje niet langer op of tussen de verwarming kon worden gegooid, moest ik wat nieuws bedenken.
En jullie snappen….ik heb het gevonden.
In de gang zat ik met mijn billen op de eerste trede van de trap en keek in de krantenbak.
Om het vrouwtje te waarschuwen begon ik te roepen dat ze moest komen.
Ik hoorde vanuit de kamer de stem van het vrouwtje die vond dat ik moest stoppen met loeien en zelf wat uit de krantenbak moest pakken.
Dat wilde ik ook wel maar ik kon er niet bij.
Het loeien ging over in oorverdovend blaffen en ik hoorde dat het vrouwtje er aan kwam.
Ze keek naar mij en zei: “wat had de prins nu weer voor wens?”
Ik wees met mijn neus naar de krantenbak en hoorde haar zeggen: “nou, pak zelf maar een doosje, je kan er prima bij”
Maar ik wilde dit keer geen doosje en begon steeds harder te blaffen en wilde niet stoppen.
Het vrouwtje stak haar hand in de mand en zette de zucht modus aan.
Ze zei: “je bent echt onmogelijk” en viste mijn Zogoflex van de bodem.
Mooi spel hé vrouwtje?

We mochten eindelijk op bezoek bij oom, die in zijn eigen wereld woont, en ik ben wel goede maatjes met hem.

 

Hij praat niet maar wij begrijpen elkaar heel erg goed.

 

We zijn ook nog met de vrachtauto naar Jan en Bertus geweest.

 

We gingen de lege caviakast wegbrengen

 

We gingen varen met de Titanic van Elst naar Ingen.

 

Super spannend maar ik zag gelukkig de reddingsboten wel liggen.

 

Ik ga weer even lekker bankhangen, het regent dus laten we vooral lekker binnen blijven.

 

Meneertje 391

Woensdag 1 juli 2020 Meneertje 391

Het vrouwtje neemt na het warme eten altijd een toetje.
Doordeweeks neemt ze yoghurt, net als ik.
Na mijn avond eten krijg ik een lepel yoghurt.
In het weekend neemt ze geen yoghurt maar altijd een luxe toetje en ik vond dat ik daar ook recht op had.
Thuis lukte het niet heel erg goed om dat voor elkaar te krijgen maar in het Paradijsje lukte dat perfect.
Tijdens het eten ga ik altijd slapen maar als ze klaar zijn en natafelen, mag ik altijd gezellig op schoot.
Zo ook pas geleden, ik zat bij het vrouwtje op schoot en stapte op de tafel.
Het vrouwtje dacht dat ik over de tafel naar de baas wilde lopen en moest lachen toen ik bij haar lege
schaaltje kwark stopte en deze netjes schoon likte.
Dat beviel mij heel erg goed dus besloot ik, dat we daar in het vervolg maar een gewoonte van gaan maken
Zodra het vrouwtje een toetje pakt zit ik alvast naast haar te wachten tot ik het over kan gaan nemen.

De baas neemt nooit toetjes, behalve in het weekend, dan neemt hij rijstepap.
Omdat twee bakjes schoonlikken nog een veel groter feest is, sprong ik op de eettafel en liep quasi nonchalant richting de baas.
De baas keek mij aan en vroeg wat ik kwam doen terwijl hij hij nog aan het eten was.

 

Niks hoor, eet jij maar rustig je bakje leeg.
Misschien kun je een beetje voor mij overlaten maar doe vooral kalm aan.
Ik wacht hier netjes tot het mijn beurt is.
Af en toe likte ik in het luchtledige om vooral te laten zien dat ik er nog steeds zat.

 

De baas keek naar het vrouwtje en zei: “ik dacht dat we dit exemplaar niet gingen verprutsen en er vooral géén schooi-hond van wilden maken.”
Dat leek mij ook helemaal niet nodig.
Wie wil er nu een schooi-hond?
Als je mij het bakje gewoon op tijd geeft, is er niks aan de hand.
Toe maar, eet maar verder en je mag het bakje nadien op de tafel zetten maar op de grond is ook prima hoor.
Ik ben totaal niet moeilijk.

 

Het heeft even geduurd maar eindelijk mag ik ook toetjes mee eten.
Terecht ook, want ze zeggen beiden dat samen eten zo gezellig is.
Hoe meer zielen hoe meer vreugd was het toch?
Nou, deze ziel deelt graag in elke vreugd.
Daarom kreeg ik pas geleden op een terrasje een eigen hondenijsje.

 

Ik had heus gezien dat de baas en het vrouwtje een veel groter ijsje hadden maar mijn vrouwtje is nogal van de spreekwoorden en uitdrukkingen en vond een “beter iets dan niets” een prima goedmaker voor mijn kleine ijsje.

 

Lekker was het heus maar van mij had het best een groot hoorntje mogen zijn met twee bolletjes.

 

Veel te snel had ik mijn ijsje op en bleef toen vol liefde naar die van het vrouwtje kijken.
Ondanks het feit dat ik mijn lippen bleef aflikken kreeg ik helemaal niks van haar.
Ze at zonder schaamte twee hele grote bollen ijs helemaal alleen op.
Volgende keer gaan we weer naar dit terras en dan neem ik een groot ijsje hoor.

 

Eindelijk kwam mijn vriend Guus weer eens spelen.
In mijn tuin kunnen we lekker ravotten in het zand.
Het vrouwtje vind dat niet zo’n goed idee maar de mama van Guus zegt altijd: “als je maar lol hebt”, en dat hadden we toevallig volop.

 

We scheurden in volle vaart door het zand en het vrouwtje begon te jammeren dat de baas het zand net zo mooi had aangeharkt.
Tja, wie gaat dat ook aanharken als Guus komt spelen?

 

Zullen we nog wat koekjes doen?
Je hebt de smulpot niet voor niets mee genomen toch?
Ik lust jouw koekjes graag.

 

Het was niet alle dagen mooi weer maar we vermaken ons altijd wel in het Paradijsje.
Ik kreeg mijn nieuwe gekleurde tennisballen en dat was echt een feestje.
Guus had er ook eentje en die speelt altijd heel lief zelf met de bal.
Dat is natuurlijk ook leuk maar ik wil samen met jullie spelen.

Hoezo moet ik naar Guus kijken hoe hij dat doet?
Ik kan ook heus wel een balletje met mijn neus wegrollen, ik ben heus niet dom.
Maar…. ik vind het leuker als jullie hem gooien dus hup, in de benen.

Keihard blaffen helpt best want het vrouwtje wil niet dat het hele park last heeft van mijn gewafkip.

 

Eindelijk gooide het vrouwtje mijn bal met een echte domme zwaai, precies mijn zwembad in.

Mijn zwembad was net gevuld met steenkoud water, daar had ik niet zo’n zin in.
Het vrouwtje zei met een iets te hoog stemmetje dat het heerlijk water was en dat ik de bal er prima zelf uit kon halen.

Ik heb nog een poging gedaan om mijn bal uit het water te vissen maar toen dat niet lukte zette ik het op een oorverdovend blaffen.
Ik hoorde in de verte al weer wat zuchten.

 

De zuchter stond op, pakte mijn bal uit het water en gooide hem weg.
Was dat nou zo moeilijk?
Hier is de bal, je mag weer gooien.

 

Het vrouwtje moet nog één nachtje werken en dan gaan we weer lekker naar het Paradijsje.
Ik heb er zin in. Tot volgende week.

Meneertje 390

Woensdag 24 juni 2020 Meneertje 390

De deurbel ging en ik begon keihard te blaffen.
Het vrouwtje zei dat ik stil moest zijn omdat onze postbode mij best heel erg eng vindt en hij van blaffen nog veel banger word.
Nou lak aan, dit was de deurbel en aangezien die nogal een zacht geluid maakt is het voor mij heel belangrijk om hard te blaffen zodat de baas of het vrouwtje weten dat er iemand heeft aangebeld.
Na nog een paar keer een waarschuwing zei het vrouwtje: “blijffff, ik ga even alleen naar de deur”.
Ze opende de deur en wilde mij tegen houden maar ik stond al bij de voordeur en blafte steeds harder.
Het vrouwtje zei nu wat boos: “stttt, stop met wafkippen”.
Ze zag door het raampje onder in de deur dat de postbode al weg was en ze deed de deur open.
Ze kan de voordeur sowieso zonder gevaar openen want ik kan helemaal niet zonder hulp naar buiten.
Dat komt omdat er voor onze deur zomers een hordeur zit.
Onze voordeur gaat naar binnen open maar de hordeur naar buiten.
Het vrouwtje begon te zuchten en zei; “nou, lekker dan, we kunnen er niet bij.”
Ik zag een enorme doos voor de deur staan maar die stond vlak voor de hordeur.
Deze kon nu dus niet open en het pakket was te zwaar om die weg te duwen.
Ik blafte inmiddels keihard maar het werkte niet.
Er zat dus niets anders op dan één van de buren te bellen zodat die het pakket weg konden zetten zodat de hordeur open kon.
Gelukkig hebben wij een heleboel leuke buren dus de doos was zo weg getild en toen kon het feest beginnen.
Althans dat was mijn bedoeling.

Echt stom want ik had het cadeau toch alvast voor de baas uit kunnen pakken?
Helaas is mijn vrouwtje alles behalve praktisch ingesteld en stelde mijn behulpzaamheid niet op prijs.
De deur naar de gang ging dicht want het duurde nog eeuwen alvorens de baas van zijn werk naar huis zou komen.
Toen de baas eindelijk, heel laat in de avond, thuiskwam had hij helemaal geen zin om de doos uit te pakken en zei: “ik pak het morgen wel uit, nu lekker televisie kijken.”
Echt jammer want ik had heus nog zin gehad om die doos te versnipperen.

Pas de volgende dag ging de doos open en mocht ik de doos hebben.
Op dat moment had ik nog geen idee wat er in zat maar daar kwam ik wel achter, toen ik na een hele tijd op mijn uitkijk-eiland ging liggen.
Belachelijk gewoon, ik was totaal niet blij met de inhoud.
De inhoud van de doos was helemaal niks voor de baas, het was iets om mij te pesten.
Zo ontzettend kinderachtig.

 

Als ik de baas en het vrouwtje was dan had ik me niet zo laten kennen maar het is nu officieel vastgesteld, het zijn watjes en ze zijn aartslui.
Al mijn professionele oefenen volledig voor niks.
Uren getraind om mijn spectaculaire acties te verbeteren en weken bezig geweest om alles zo te ‘fine tune-en’ dat elke actie eigenlijk gelijk raak was.
Dit alles werd door de inhoud van de doos volledig te niet gedaan.
Diep diep teleurgesteld was ik.

Jullie hebben geen idee wat voor tijd het mij heeft gekost om mijn zogoflex speeltje precies tussen de muur en de verwarming te krijgen.
Vanaf mijn uitkijk-eiland boven de verwarming kreeg ik het al een tijdje voor elkaar om mijn zogoflex op de verwarming te gooien.
Daar kon ik niet bij en dan kwam of de baas, of het vrouwtje deze aanreiken omdat ze bang waren dat ik op de verwarming zou vallen.
Ze waren daar niet blij mee maar ze deden het wel omdat ze nu eenmaal geen zin hebben om dure operaties bij de dierenarts te betalen.
Ik kan mijn pootjes breken of nog erger….mijn rug.
Omdat mijn speeltje elke keer netjes tussen één van de twee banen van de centrale verwarming viel, had ik mijn speeltje vaak in een paar seconde terug.
Weliswaar met een hoop gezucht maar dat moet je gewoon op de koop toe nemen.

 

Na langdurig oefenen kreeg ik het voor elkaar om mijn zogoflex tussen de muur en de verwarming te gooien.
Door de zwaarte zakte hij een stuk naar beneden en bleef daar toen muurvast steken.
Ik begon te blaffen en het duurde zeker een kwartier voor het vrouwtje in de gaten had waar het speeltje was.
Ze zei elke keer: “nee schat hij ligt echt niet op de verwarming, ga maar zoeken”.
Nou, ik hoefde niet te zoeken hoor, ik wist precies waar hij was en bleef blaffen en naar de verwarming kijken.
Uiteindelijk zag ze na grondig speurwerk waar hij was en toen begon ze te steunen en zei dat het niet te geloven was.
Knap hé vrouwtje, ik kon het zelf ook bijna niet geloven en vond het zelf ook een geweldige actie.
Met heel veel gewurm en gefrommel met een houten lepel, kwam de zogoflex los van zijn plek en viel op de grond.

Binnen een paar minuten zat hij weer vast tussen de muur en de verwarming en toen begon het vrouwtje echt héééél hard te zuchten, steunen en kreunen.
Ze zei dat ze spijt had dat ze geen goudvis had genomen.
Wat mij betreft konden we die best gaan kopen maar eerst moest mijn zogoflex los gewrikt worden.
Pak de pollepel maar vrouwtje, daar ging het net heel goed mee.
Zo waren we allemaal tevreden met de situatie, althans, dat leek mij.

Helaas heeft de baas de inhoud van de doos gebruikt en kan er nu helemaal niets meer op de verwarming vallen, laat staan tussen de muur en de verwarming.
Vreselijk jammer en het staat nog stom ook, zo’n plaat op de verwarming.
Maar goed, we bedenken wel weer wat anders.
Zullen we dan nu die goudvis gaan halen die je zo graag wilt hebben?

 

We mochten gelukkig weer naar oma in het verzorgingshuis.
Natuurlijk was de koekjesmevrouw er ook en ze bedankte gelijk voor de eekhoorn, die ze via “knuffel in een doosje” had gekregen.
Bij oma moet je binnen een mondkapje op maar buiten hoeft dat niet.

 

Vrouwtje dacht grappig te zijn maar ik kan er niet om lachen.

 

Oma moest wel heel hard lachen maar dat was om de baas.

 

Na het bezoek gingen we naar het Paradijsje om te wachten op alle kinderen en opa en oma. Ze kwamen vaderdag bij ons vieren.

 

Opa en oma kwamen al met de lunch en dat was erg gezellig.

 

Wat ben je aan het doen oma? Je moet toch met mij knuffelen?

 

Ik kom wel naar je toe.

 

Dit is toch veel leuker?

 

*Knuffel* *Kusss*

 

Nu ga ik weer even bij opa zitten.

 

Opa, had jij al koffie gehad?

 

Je lust toch wel een tweede kopje?

 

Langzaam maar zeker kwam er steeds meer bij om te knuffelen.

 

Mijn grote mensenzus zie ik niet elke week dus moest ik heel hard huilen toen ik haar zag.

 

Lekker kriebelen Do.

 

Niks zo fijn als familie weekenden. Eindelijk kan het weer.

Meneertje 389

Woensdag 17 juni 2020 Meneertje 389

Vorige week ging het vrouwtje samen met Esther op bezoek bij Pauly, zij is de beheerster van het Teckelgekken forum.

 

 

Ze gingen om te kletsen maar toen het vrouwtje terug kwam rook ik heus wel dat ze met heel veel meisjes had geknuffeld en ik rook ook een jongetje.

 

Jullie snappen dat ik natuurlijk eerst mijn vrouwtje helemaal afgelebberd heb om haar weer lekker mijn eigen geurtje te geven.
Daarna zei het vrouwtje: “kijk eens, je hebt spullen van Pauly gekregen.
Ze zette de doos op de grond en ik sprong er vol enthousiasme tegenaan.
Ik beet een hap uit de zijkant en toen kon het uitpakken beginnen.
Er zaten twee gekleurde tennisballetjes in maar die kreeg ik niet.
Het vrouwtje zei dat we die gingen bewaren voor later omdat ik er nog 3 in gebruik had.
Echt jammer want ik heb alleen maar gele tennisballen en deze hadden een mooie kleur en je kunt, by the way, nóóit genoeg tennisballen hebben.
Het hielp niet en ze verdwenen in de la.

De beiden flosstouwen die uit de doos kwamen mocht ik, na het afknippen van de kaartjes, wel hebben.
Een klein kwartiertje later bestonden ze beiden uit een grote berg losse draadjes.
Wat een super leuk klusjes.
Het vrouwtje begon te zuchten en ze zei dat ik echt geen speeltjes waard ben.
Vrouwtje snapt er niets van. Ik ben juist heel goed in kijken of materiaal veilig genoeg voor hondjes is.
Als ik het stuk krijg, dan moeten hondjes, die wel alles doorslikken, hier niet op kauwen.
Zelf heb ik dus niet heel veel speeltjes maar wát ik heb, is super sterk.
Vrouwtje koopt zelden meer wat voor mij omdat ze geen geld wil uitgeven aan spullen die binnen een kwartier de prullenbak in gaan.

In de doos zat ook een eetbare reuzen tandenborstel.
Daar kreeg ik een stukje van want het vrouwtje zei dat ik anders niet ging eten.
Nou, ze had net zo goed de hele tandenborstel kunnen geven want ik ging sowieso niet eten.
En ik zal jullie vertellen waarom.
Het vrouwtje had van Pauly iets gekregen en ging dat wellen in warm water.
Na een tijdje zette ze mijn vleesjes neer en riep ze dat mijn eten klaar was.
Haar stem klonk mij al iets te enthousiast, dus ik was per direct op mijn hoede.
Vol ongeloof keek ik in mijn etensbak.
Wat zaten daar nou voor vieze gekleurde stukjes karton in?
Met veel moeite viste ik er eentje uit en gooide die naast mijn etensbak.
Ik probeerde het met mijn neus onder de aangrenzende kast te duwen.
Weg jij vies ding, een beetje mijn vlees zitten te verprutsen, ben jij nou mal.
Ik ging voor mijn bak zitten en keek naar het vrouwtje.
Ze zei: “dat is lekker hé schat?” “mmmmmmm, neem maar een hapje”.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei dat ze alleen mijn oogwit zag terwijl ik haar aankeek.
Logisch toch? Dit was mijn ‘ben-je-me-aan-het-vergiftigen’ blik.
Mijn vlees was aan het schimmelen en er groeide oranje, rode en groene vlokken op.
Het vrouwtje bleef volhouden dat het zo lekker en zo gezond was.
Ze zei dat andere hondjes vast heel jaloers op mij waren en deze lekkere groenten heel graag zouden willen hebben en dat Pauly speciaal voor mij deze gedroogde groenten had mee gegeven.
Het vrouwtje kon er wat mij betreft van alles bijhalen maar hier gingen we dus niet aan beginnen.
Stuur die pot met vlokken maar terug hoor, ik ben een kaninchen en geen konijnchen.

Het vrouwtje pakte het potje en schudde het heen en weer.
Direct begonnen alle drie de cavia’s te piepen en het vrouwtje zei: “kijk, die worden er wel heel blij van.”
Dat leek me een onlogische vergelijking want die gillen bij elk krakend geluid.
Het maakt namelijk helemaal niet uit of dat een zak met andijvie is of het bladeren in de krant.
Nou, ze mochten het hele potje hebben.
Het vrouwtje liep met het potje gedroogde groenten naar de cavia’s en draaide de deksel van het potje.
Ze schudde de gedroogde groeten in de voerbakjes van de veelvraten en zij aten alle drie de wortel-, erwten- en bietenvlokken met veel smaak op.
Echt fijn dat we cavia’s hebben anders had ik mogelijk weken lang die rare prut in mijn etensbak gehad.
Gelukkig kom ik regelmatig bij oma en dan ben ik verzekerd van heel veel lekkers.

 

Lekker hoor oma, deze slagersworst is zo lekker.

 

Als je nog meer hebt doe maar hoor. Dit is gezond.

 

Ik ga jou hypnotiseren vrouwtje, lijkt je dat leuk?

 

Kijk diep in mijn ogen, heel diep.

 

Langzaam voel je dat je heel slaperig gaat worden.

 

Je ogen vallen dicht.

 

Je moet wel luisteren, je ogen vallen dicht.

 

Nee hoor, ik ben heus niks van plan.

Meneertje 388

Woensdag 10 juni 2020 Meneertje 388

 

Als oma en opa in ons Paradijsje zitten en wij gaan er heen ben ik altijd blij dat oma mijn eten klaar maakt.
Oma is van mening dat je kleinkindjes altijd heel erg moet verwennen en ik hoor daar toevallig ook bij.

 

Dus kreeg ik geen simpele vleesjes, zoals het vrouwtje altijd doet, maar rosbief.
Oma heeft altijd zalig vlees, rollade, biefstuk, slagersworst, zalm of rosbief.
Ze vind dat ik lekker behoor te eten en oma’s hebben altijd gelijk.
Bij oma laat ik ook nooit mijn bakje staan.

 

Vrouwtje kan daar nog heel veel van leren.
Altijd luisteren naar je moeder hoor!
Die weten namelijk veel beter wat nodig is.
Het vrouwtje heeft pas geprobeerd om gekookte groenten bij mijn vleesjes te doen.
Sperziebonen kreeg ik! Niet normaal.
Die heb ik er dus allemaal uitgevist en als een mooi stilleven voor mijn etensbak gelegd.
Ik verzeker jullie, je kan veel beter bij opa en oma eten.

 

Bij ons in de buurt is er een nieuw baby’tje komen wonen met de naam Dax.
Dax vond mij heel spannend en holde elke keer weg met de staart tussen zijn benen en dan pakte zijn mama hem op.
Dax is een kruising tussen een Chiwawa en een Teckel.

 

Het vrouwtje zei: “zet Dax maar neer hoor, Meneertje doet niks en het is goed voor zijn socialisatie.”

 

In het begin verstopte Dax zich elke keer achter de benen van zijn mama en wilde naar huis.
Het duurde even maar toen kwam hij los.
En als ik zeg los, dan bedoel ik ook los.
Hij rende keihard om mij heen en na even snuffelen begon hij te kwispelen.
In no-time hing Dax aan mijn oren, aan mijn staart, aan mijn lip en beet in mijn poten.
Pak Dax maar weer op hoor, hij is genoeg gesocialiseerd.
Dax ging naar zijn huis en wij gingen wandelen.

 

Afgelopen weekend zaten wij in ons Paradijsje en het weer was niet echt geweldig maar je kan ook prima binnen spelen.

 

Ik wilde wel naar buiten maar dat vond het vrouwtje niet goed.
Dan ren ik kennelijk elke keer met vuile pootjes naar binnen.

 

Geen probleem lijkt mij want er liggen speciaal hoezen op de kussens zodat alles lekker schoon blijft.
Je hebt die er toch niet voor niets op gedaan?
Dit heeft anders geen enkel nut en zo mooi staan matras overtrekken niet op een bank hoor.

 

Toch moest ik elke keer binnen blijven als het regende.

 

Reuze onhandig want de eekhoorn loopt op het gras en ook een duif dus daar moet ik achteraan.

 

Het is gestopt met regenen, wat mij betreft kan de deur weer open.

 

 

Die paar druppels maken toch niet uit?

 

En….. als ik beloof niet in het zand te banjeren, mag het dan?
Hoezo je vertrouwt me voor geen meter?
Ik ben nog lang geen meter hoor dus doe de deur van de caravan maar open.
Van een beetje heen en weer rennen op het gras krijg ik toch geen modderpootjes?

 

Moment, ik moet even blaffen want er lopen mensen voorbij ons hekje.

 

Ksssst weg jullie, dit is mijn tuin.

 

Het is weer droog. Hopelijk komen zo de papa en mama van Guus even langs rijden. met wat lekkers.

 

En zo speelden we de hele dag plekje verwissel.
Van buiten naar binnen, van binnen naar buiten en vise versa.
Was het eindelijk een poos droog gingen we alsnog naar binnen want het vrouwtje vond het fris buiten.
De gaai trok zich er niets van aan en at gewoon meelwormpjes.

 

Doe mij dan maar wat koekjes, die heb ik inmiddels wel verdiend.
Omdat het regende gingen we gezellig naar een grote dierenwinkel.
We gingen lekkers kopen voor mij, de eekhoorntjes en voor de vogels

 

Doe mij maar twee van die haringen.

 

Hoezo mag dat niet?
Verser kun je het niet krijgen toch?

Het zijn siervissen?
Ik lust ook heus wel siervissen hoor.
Zal ik ze anders zelf vangen?

 

Het ging helaas niet door maar gelukkig kochten we drie zakjes met hele lekkere gezonde snoepjes en twee nieuwe botten voor mij.
Voor de vogels kocht het vrouwtje een zak vol meelwormen, en een knabbel pakket met pinda’s en zaadjes.
Er zaten ook vetbolletjes bij maar het vrouwtje hoorde dat jonge vogeltjes die niet kunnen verteren, net als zonnebloempitten.
Het is natuurlijk niet de bedoeling dat ze ziek worden van alle lekkere dingen dus heeft het vrouwtje die weer weg gehaald.
Toen we terug kwamen in ons Paradijsje was het koffietijd.
Ik kreeg 3 koekjes, uit elk nieuw zakje kreeg ik er eentje om te proeven.
Deze waren gezond dus mochten het er best wat meer zijn maar zelfs mijn truc ‘als stokstaart zitten’ hielp helemaal niks.

Sinds kort hebben we een bazig merel koppeltje in de tuin.
Ze vallen alle vogels aan die te dicht bij het nest komen.
Mij doen ze niks en dat moeten ze ook niet proberen want ik maak merel paté van ze.
Alle grote vogels jagen ze weg.
De koolmees babies mogen wel blijven mits ze niet tegelijkertijd willen eten.
De duiven jagen ze jammer genoeg ook weg, normaal is dat mijn taak.
Dat krijg je als je doorlopend moet binnen blijven als het regent.
Toen we dan eindelijk toch besloten om buiten koffie te drinken schoot het vrouwtje in de lach en begon te filmen.
Kijken jullie zelf maar wat er gebeurde.

 

Koolmeesjes mogen gelukkig wel lekker eten van de merel.

Meneertje 387

Woensdag 3 juni 2020. Meneertje 387

Volgens het vrouwtje waren mijn haren veel te lang en was ik hoognodig aan een plukbeurt toe.
Dat zij zelf net naar de kapper was geweest wilde niet zeggen dat ik dat dan ook zou willen.

 

Bij mij hingen er nog helemaal geen haren voor mijn ogen en grijs was ik ook nog lang niet.
Zoals altijd, luisterde het vrouwtje natuurlijk totaal niet naar mijn inbreng
Ze belde met Gea van Trimsalon Kwispel en vroeg of Gea een plekje had.

 

En Gea had een plekje en vond het super leuk dat ik weer kwam.
Zo togen we dus afgelopen woensdag naar Gea toe.
Gea begon eerst met knuffelen en daarna zette ze het plukken in.

 

Ik wist van de vorige keer nog best dat Gea zich niks van tanden ontbloten en grommen aantrekt dus besloot ik alles maar gelaten over me heen te laten komen.

 

Het vrouwtje en Gea gingen even kletsen maar wel met anderhalve meter afstand

 

Het vrouwtje vond dat het allemaal prima ging en gaf bij Gea aan dat ze weg zou gaan en mij later op zou komen halen.

 

Hoezo ga je weg?  Je kunt toch leuk in de deuropening staan terwijl Gea mij plukt.

 

Stel dat je vergeet mij op te halen?

 

Je gaat mij niet vergeten?
Uhm…… maar ik moet hijgen zie je dat?
Zal ik gewoon mee naar huis gaan dan maken we het een andere keer af.

 

Je Gaat echt naar huis en hebt straks, als je me op komt halen, een verrassing voor mij?

 

Nou, dan mag het wel een hele leuke verrassing zijn. Veel koekjes en worstjes lijken mij op zijn plaats.

 

Ja ik ben heus een grote jongen, dat weet ik ook wel maar als je weg gaat dan kijk ik je mooi niet meer aan.

 

Mij alleen laten is echt stom en ik ga het mooi tegen al mijn vrienden zeggen en die vinden jou dan ook stom.

 

Ja doeiiiiiiii, tot straks.

 

Dan ga ik wel met Gea knuffelen, Gea blijft namelijk wel gezellig bij mij.

 

Na een paar uur zag ik er weer helemaal geweldig uit en mocht ik lekker even plassen in de tuin.
Ineens hoorde ik een bekende stem en stond het vrouwtje onverwachts in de tuin.
Ik vloog van de lekkere ligbank en knuffelde alsof ik haar al 100 jaar niet had gezien.
Gea liep de trimsalon weer in en kwam naar buiten met wat lekkers.
Ik wurmde me uit de armen van het vrouwtje en rende naar Gea.
Doei vrouwtje ik ga lekkers eten bij Gea. Leuk is het hier hé?
Van Gea kreeg ik een heerlijk staafje en een botje.

 

Het vrouwtje was helemaal blij en noemde mij een mooie man.
Zullen we morgen weer naar Gea gaan? Zij heeft hele lekkere snoepjes.
Tot de volgende keer Gea. Dank je wel voor mijn mooie nieuwe kapsel.

 

Nadat we wegreden bij Gea zei het vrouwtje: “weet je wat we gaan doen?”
Domme vraag want ik had écht geen idee.
Ze zei: “we gaan naar het Paradijsje, daar zijn opa en oma en we gaan gezellig bij ze eten”. Na 25 minuten rijden waren we er.
Het vrouwtje zette onze auto buiten de poort, liep even het bos in zodat ik kon plassen en daarna liepen we naar ons Paradijsje.
Opa en oma zaten al op ons te wachten en ik hoorde oma zegen: “waar is mijn knappe kerel?”
Het vrouwtje deed mijn riem af, het hekje open en toen begon ik keihard te piepen en rende naar opa en oma.
Eerst sprong ik bij opa op schoot en gaf hem heel veel knuffels, daarna rende ik naar oma en kreeg een lekker plakje worst van oma.

 

Ideaal dat ik mijn eten en koekjes gewoon in ons Paradijsje heb.
Het vrouwtje zette mijn waterbak neer en maakte mijn eten klaar want het was inmiddels 17.00 uur.

 

Oma schilde aardappelen, maakte sla klaar en bakte saucijzen worstjes.
Dat rook heerlijk en die wilde ik ook wel.
Tijdens het koken zat ik gezellig bij oma in de keuken want oma schuift zo hier en daar nog wel eens wat lekkers naar mij toe.

 

Het vrouwtje dekte de tafel buiten en toen het eten werd opgediend ging ik lekker spelen op ons grasveld.

 

Opa en oma zijn vaak in het paradijsje.
In de week dat het vrouwtje werkt mogen zij gebruik maken van ons Paradijsje en dat vinden opa en oma heel erg fijn.
Voor het vrouwtje is dat ook fijn want dan geven opa en oma de plantjes water en zorgen ze ook voor de vogeltjes en de eekhoorntjes.

 

Om 19.30 uur ging ik samen met oma en het vrouwtje wandelen in ons bos en daarna was het tijd voor koffie met hele lekkere koekjes.
We gingen pas heel laat op huis aan.
Opa en oma blijven nog tot vandaag in ons Paradijsje en dan gaan wij vrijdag zelf weer.
Het schijnt dat het slecht weer wordt en dat er veel regen komt.
Dat maakt niks uit want ik heb toch kort haar en dat droogt super snel.

Meneertje 386

Woensdag 27 mei 2020 Meneertje 386

Het vrouwtje moet al bijna weer een week gaan werken en dat is jammer want het blijft heel mooi weer.
Ik had het net zo fijn met mijn vriend Guus in ons Paradijsje.
We gingen al op donderdag want de baas was ook vrij.
Dus…. toen het vrouwtje thuis kwam van haar werk, sprong ze onder de douche en een uur later zaten we in ons Paradijsje.
Gelijk werd er een rondje tuin gedaan want het vrouwtje zag meteen dat er een aantal pioenrozen open waren gegaan.
Ik hoorde ohhhh kom kijken, een mooie hommel op onze pioenroos.

 

Ze was helemaal trots dat er al vier pioenrozen open waren.

 

Het bijenhotel is ook vol met eitjes van nieuwe bijen.
Tevreden begon het vrouwtje met het uitpakken van alle spullen.
De baas deed zijn schoenen uit en stopte zijn sokken erin en ging buiten vegen en de kussens op de stoelen doen.
Ik zat buiten op mijn stoel te wachten tot het zwembad gevuld zou worden.
Dat deed de baas want hij had het warm en het gewone zwembad op ons park is nog niet open.
De baas houdt enorm van zwemmen dus hij kan niet wachten tot het zwembad op het park weer gevuld zal worden.
In mijn bad kan hij niet zwemmen maar bij gebrek aan een echt zwembad is het wel een lekkere verkoeling.

Het vrouwtje vroeg of de baas even met mij wilde wandelen dan zou zij de bedden opmaken en de kleden op de bank leggen en waren ze tegelijkertijd klaar.
Dat wilde de baas wel maar zei ineens: “waar is mijn ene sok?”
Het vrouwtje riep vanuit de slaapkamer: “geen idee schat, ik heb ‘m niet.”
Nou ik had de sok ook niet, ik lag braaf op de stoel.
Toch kwam hij bij mij kijken en vroeg waar ik hem had gelaten.
Zeg, volgens mij was overduidelijk dat ik hier gewoon rustig lag en ik geen sok in mijn bek had.
Misschien moet je je spullen beter opruimen en ze niet overal laten slingeren dan ben je ze ook niet kwijt.
De baas zei dat het heel gek was en dat er echt nog maar eentje in zijn schoenen zat terwijl hij er toch echt twee had uitgedaan.
Nou hup trek die ene sok aan en laten we gaan wandelen.
Beter iets dan niets toch?
Je wilt toch niet dat ik in de tuin plas?
Dan zou ik maar opschieten.
Doe je badslippers maar aan, daar kan je ook prima het bos mee in.
Maar de baas wilde dat niet en haalde nieuwe sokken.

Vrijdag waren opa en oma al vroeg bij ons en liepen we met een cadeau naar de papa van Guus.
Hij was jarig en we gingen voor het tuinhekje ‘Happy Birthday to you’ zingen.
We konden helaas niet op visite want de baas en het vrouwtje moesten weg en opa en oma gingen in het Paradijsje op mij passen.
Maar de papa en mama van Guus vonden het wel leuk dat we kwamen zingen.

 

Gelukkig kwamen ze de dag erna eindelijk weer een keertje echt op visite.
Tot nu toe bleven de papa en mama van Guus aan het hekje staan want dat moest vanwege de Corona tijd.
Nu was het tijd om weer gezellig op bezoek te komen.
Uiteraard wel netjes op veilige afstand van de baas en het vrouwtje.
Natuurlijk niet van mij, ik mocht gewoon knuffelen en op schoot.
Mijn vriend en ik hebben sinds kort beiden dezelfde halsband van http://parastoer.nl/
Mooi hè? Nu zijn we echte vrienden met vriendschapsbandjes om.

 

De mama van Guus had weer een heerlijke pot met snoepjes mee.
Ze zette deze op tafel en voor dat iedereen er erg in had zat ik er al naast.
Doe maar open dan kunnen we er lekker aan beginnen.
Vrouwtje zit ver weg en mag niet dichterbij dus gewoon niet luisteren naar haar gemopper.
De mama van Guus pakte de pot echter op en zette hem op het grasveld.

 

Eerst kreeg mijn vriend er eentje. En heus, twee stukjes is er maar eentje hoor.

 

Daarna kreeg ik er eentje en zo ging het om en om. Heel fijn.

 

In de verte hoorden we het vrouwtje al weer mopperen en ze zei tegen de mama van Guus,: “als je niet stopt, pak ik de plantenspuit en spuit ik jou nat.”
Geef er nog maar snel een paar want dat meent ze echt hoor.

 

Rennen, daar komt ze aan.

 

De mama van Guus ging ook met ons spelen op het gras.

 

Lekker rennen, ik houd daar van en mijn vriend Guus ook.

 

Toen ze weer ging zitten heeft Guus nog even geprobeerd of we nog wat lekkers mochten maar het vrouwtje antwoordde dat het genoeg was.
Echt stom, hij vroeg het toch aan zijn eigen mama, niet aan mijn vrouwtje

 

Ik heb het ook nog geprobeerd maar de mama van Guus fluisterde dat ik, net als altijd, aan het hekje nog wat lekkers zou krijgen.

 

Dus speelden we lekker samen tot ze weggingen

 

Zoals beloofd kreeg ik wat lekkers door het hekje heen

 

Doe er maar 3 sttttt ze ziet het van die afstand toch niet.
Dank je wel voor het lekkers.

 

Komen jullie snel weer terug? Tot gauwwwww.

Meneertje 385

Woensdag 20 mei 2020 Meneertje 385.

Afgelopen week moest het vrouwtje heel hard lachen terwijl er helemaal niets te lachen viel.
Waarschijnlijk lachte ze van de zenuwen want het was een uiterst gevaarlijke situatie.
Het monster had mijn vrouwtje wel aan kunnen vallen of op kunnen eten.
Het gele gevaarte zat bij onze overburen voor de deur.
Ik zag hem pas toen we terug kwamen van onze wandeling.
Toen wij boven op de patio aankwamen lagen er veel speeltje van de buurkinderen.
Daar houd ik van en soms probeer ik een bal van ze te pikken want ze hebben enorme leuke kleine plastic balletjes.
Ik leg dan altijd mijn hoofd op de bal en kijk of het vrouwtje het ziet.
Helaas ziet ze bijna alles en zegt dan: “nee Meneertje, die bal is van de kindjes”.
Nou, wij hebben toevallig hele lieve buurkindjes dus die vinden dat heus niet erg.
Die willen altijd met mij spelen en komen ook regelmatig vragen of ik buiten bij hen op de patio met een tennisbal kom spelen.

Ik holde dus vast vooruit richting ons huis om te kijken of er nog iets leuks lag om mee te spelen.
Het vrouwtje liep een eind achter mij en zag mij ineens stokstijf stil staan en hoorde me hard grommen.
Daarna zette ik het op een loeihard blaffen en zag ik in mijn ooghoek dat het vrouwtje snel dichterbij kwam.

Ik had mijn staart tussen mijn benen gestoken omdat je toevallig nooit weet of zo’n monster staarten af bijt.
Om indruk op het monster te blijven maken wisselde ik het blaffen met gevaarlijk grommen af.
Pas op vrouwtje, hier zit  een vreselijke griezel.
Het vrouwtje luisterde niet naar mijn waarschuwingen en stond ineens naast me en begon hard te lachen.
Ze zei: “wat ben je toch een bange poepsok”.
Poepsok? Dat ben ik niet want dat woord bestaat helemaal niet.
Het vrouwtje tikte met haar voet tegen het monster aan en zei: “kijk, hij doet niks”, “zijn gezicht heeft zelfs een grote glimlach.”
Ze pakte het gele monster van de grond en zei: “kijk, dit is een skippybal schat, een skippybal met een vrolijk gezicht.

 

Geen idee waar het over ging want ik was weg gerend en stond voor onze eigen voordeur.
Het vrouwtje bleef lachen en draaide de voordeur open en ik rende naar binnen.
Ze deed haar jas uit en zei dat ik een pantoffelheld was.
Ik heb echt een raar vrouwtje, laatst had ik een pantoffel vast en toen vond ze me in het geheel geen held.
Zelf vond ik het de beste uitvinding van de eeuw.
Ik had de pantoffel van de baas vast als een draagtas.
Trots als een pauw liep ik, met mijn staart kaarsrecht ophoog, met de pantoffel van de baas in mijn bek rond.

Het vrouwtje zag me vanuit haar ooghoeken voorbij wandelen en zei: “wat spook jij uit?”
Nou helemaal helemaal niks, ik liep gewoon met mijn eigendom voorbij.
Het vrouwtje was een andere mening toegedaan en vond dat ik de pantoffel moest loslaten.
Ze zei dat de baas echt niet blij zou worden als ik zijn pantoffel zou stukbijten.
Ik kreeg dus kennelijk al beschuldigingen naar mijn hoofd terwijl ik alleen maar rond liep met zijn pantoffel.

Het vrouwtje zei nogmaals dat ik de pantoffel moest loslaten en kwam naar mij toegelopen.
Ze probeerde de pantoffel af te pakken en ik greep hem nog steviger beet en holde weg.
Ik hoorde haar al mopperend zeggen: “is het nou klaar, los hoor, geef die pantoffel terug.”

 

Ineens zag ze waarom ik niet wilde loslaten.
Mijn zogoflex speeltje zat in de pantoffel en zo was het een mooi draagtasje om mijn favoriete speeltje heen.
Ook al vond ze het heel grappig, ik moest de pantoffel toch inleveren.
Echt jammer want het was een super leuke uitvinding.
Gelukkig was het tijd voor koffie met koekjes en daarna mocht ik lekker bij het vrouwtje op schoot omdat ze online ging vergaderen.
Leuk hoor luisteren naar al die stemmen.
Ik draai regelmatig mijn koppie scheef omdat ik dan denk dat ze het tegen mij hebben.

 

 

Het vrouwtje moet vannacht nog werken en als ze dan morgen thuis komt gaat ze niet slapen maar vertrekken we gelijk naar ons Paradijsje.
De baas en het vrouwtje zijn 5 dagen samen vrij dus dat wordt een heel groot feest.
Dat zijn de betere vooruitzichten, lekker genieten met z’n drietjes van ons eigen stekkie.

Ik ga vast goed bijslapen want dan kan ik straks weer lekker rennen in mijn bos, zwemmen in mijn eigen zwembad, spelen met een ballon en mijn vriend Guus weer zien.
Kom maar op met vijf dagen vakantie.

Meneertje 384

Woensdag 13 mei 2020 Meneertje 384

In het park waar ons Paradijsje staat, woont aan de overkant een hondenmeisje met de naam Muis.
Het is een soort klein herdershondje en tot nu toe had ik haar alleen als puppy gezien.
Toen was ze vreselijk druk en lomp, dus had ik niet zo heel veel interesse in een ontmoeting.
Zeg nou zelf, wie zit er te wachten in een paar vlijmscherpe speelse tanden in je oor of grote puppy poten die je rug als trampoline gebruiken?
Ik niet, dus ik liep er elke keer met een grote boog omheen.
Tot afgelopen weekend.
Wij waren aan het wandelen in mijn bos en ineens kwam de overbuurvrouw met Muis aan gewandeld.
Mijn vrouwtje liep aan de ene kant van het zandpad en het vrouwtje van Muis aan de andere kant van het zandpad.
Onze looplijnen zorgden er voor dat wij wel bij elkaar konden komen.
Wat een mooie dame was ze geworden en wat rook ze lekker.

Muis ging per direct op haar rug liggen en zo kon ik eens uitgebreid aan haar snuffelen.
Ze kwispelde vriendelijk en wat rook ze verrukkelijk.
Muis lag rustig en deed helemaal niet  wild meer, ze vond het allemaal prima.
Na een poosje zei mijn vrouwtje: “nou Meneertje, je hebt haar vacht er zo’n beetje af gesnoven, we gaan weer verder.”
Hoezo, we? Ze ging maar mooi alleen wandelen, ik ging absoluut niet mee, ik bleef lekker bij Muis.

Het vrouwtje probeerde haar zin door te drijven en begon te lopen.
Ik zette me schrap.
Ze lokte mij met een lief stemmetje maar ik had al besloten dat ik niet met haar mee wilde.
De lijn stond inmiddels strak en het vrouwtje zei: “dan moet je het zelf weten en liep verder terwijl ze mij achter zich aantrok”.
Ik ging er bij zitten en trok met mijn billen mooie brede sporen in het zand.
Het vrouwtje keek achterom en zei: Loop nou mee Meneertje, mensen denken dat ik je aan het mishandelen ben”
Geen idee hoe ze dit anders zou wilde noemen maar dit was toch ook gewoon wat er aan de gang was?
Ze trok mij achter zich aan terwijl er overal zand ging zitten. Vreselijk mishandeling.

Het vrouwtje van Muis zei: “ik loop wel een stukje met je mee.”
Wat een geweldig plan.
Mijn vrouwtje liep links van het pad en Muis haar vrouwtje wandelde rechts van het pad.
Muis liep in het midden op het zandpad voorop en ik er vlak achteraan, met mijn neus omhoog onder haar staart.
Het vrouwtje begon te jammeren en zei: “wat vreselijk dit tafereel”, “Meneertje loop nou eens gewoon door.”
Dat deed ik ook maar ik wilde niets van haar geur missen.
Muis vond het ook gezellig en ging er weer bij liggen.
Het vrouwtje vond dat dit niet op schoot maar die is al snel ongeduldig.
Ze pakte me op en zei; “je mag best samen lopen maar Muis gaat met haar vrouwtje aan de rechterkant van het pad en wij gaan links.

Nou, ik dacht het niet.
Ik ging aan de lijn hangen en bleef elke keer trekken richting Muis.
Muis was inmiddels weer gewoon gaan lopen en snuffelde aan het mos.
Wij liepen er volgens het vrouwtje bij alsof ze mij gekidnapt had en mij weg sleurde van mijn veilige haven.
Ze was blij dat ik een teckel was en geen Deense Dog anders had ze nu als Mary Poppins achter mij aan gefladderd.
Het vrouwtje zei tegen mij, dat wandelen zo echt niet leuk was.
Nou ik vond het persoonlijk wel een hele leuke wandeling maar ik zou het prettig vinden al ze mij los zou laten, dan hoefde ik ook niet zo te trekken.
De hele weg terug naar het park heb ik moeite gedaan om weer bij Muis te komen.
Muis liep met sierlijke tred voor mij uit en ik liep al hijgend met mijn tong ver uit mijn bek, te hangen aan mijn halsband.

Toen we eindelijk weer bij de baas terug waren zei hij: “hebben jullie lekker gewandeld?”
Het vrouwtje zei met een verhit hoofd: “we hebben slechts een kilometer gelopen en verder hebben we de grond geploegd, onkruid van het middenpad gesleept en zwaan kleef aan gespeeld.”
De baas had geen idee waar het over ging en vroeg aan mij of ik wilde ophouden met piepen bij het tuinhek.
Ik stond op mijn achterpoten rechtop tegen het hekje aan en probeerde de geur van Muis te vangen.
Het vrouwtje begon te zuchten en zei: “nu is het jouw beurt, hij heeft last van zijn hormonen en is verliefd op het over-buurmeisje, Sterkte”
De baas zei: Kom Meneertje we gaan koffie met koekjes doen.”
Mooi dat ik niet kwam, ik had het veel te druk met Muis duidelijk maken dat ik achter het hekje op haar aan het wachten was en piepte er luid op los.
Pas na lange tijd besloot ik mijn “post” te verlaten en te kijken of er nog koekjes over waren.
De rest van de tijd kwamen we Muis niet meer tegen maar ik heb het sterke vermoeden dat het vrouwtje elke keer ging wandelen als zij al uit was geweest.

Kijk wie afgelopen dagen in ons Paradijsje hebben gelogeerd. Mijn grote mensenzus en haar verloofde.

 

Ze hebben ons opgewacht. Dat is gezellig.

 

Mijn grote mensenzus knuffelen is altijd feest.
Het vrouwtje wil dat ook maar dat mag niet dus doe ik het voor haar.

 

Natuurlijk ook knuffelen met de aanstaande man van mijn grote mensenzus.

 

Als jullie straks terug komen dan is het eten klaar. Gaan jullie maar een lekkere lange wandeling maken.

Het vrouwtje ging alles uitzetten. De loungebank, het zwembad en de parasol.

Ondertussen stond de soep lekker op een laag vuurtje te trekken.

Vrouwtje ging in bad en ik speelde lekker met de hammamdoek op de bank.

Jahaaaa, ik doe heus voorzichtig.

Je mag je er heus aan afdrogen…. straks, want voorlopig is hij van mij hoor.

Koffie met koekjes maken Paradijsdagen helemaal af. Het vrouwtje gaat nu een week werken en dan kunnen we  weer terug.

Meneertje 383

Woensdag 6 mei 2020 Meneertje 283

Afgelopen zaterdag zijn we naar oma in het verpleeghuis geweest.
We mochten niet naar binnen maar het vrouwtje had knuffels bij zich en deze gingen we bij haar slaapkamer raam afgeven.
Er was één knuffel voor oma en één knuffel voor de koekjesmevrouw.

 

Het vrouwtje belde met het personeel en de verzorgster deed het raam open.
Ze pakte de knuffels en een boek voor oma en vervolgens gingen we, met het raam open, met oma praten.

 

Ik mocht ook vanaf een veilige afstand naar oma kijken.
Het liefst was ik bij haar op bed gesprongen maar dat mocht niet van het vrouwtje.

 

Helaas wisten we niet welk slaapkamerraam van de koekjesmevrouw was want ik weet zeker dat ik dan een koekje van haar had gekregen.
Misschien wel 6 koekjes want ik heb al heel lang geen koekjes van haar gekregen. Oma was blij dat ze ons even echt kon zien aan het open raam want het gaat niet zo goed met oma.
Het is natuurlijk ook heel verdrietig als je 86 bent en er mag helemaal niemand bij je op bezoek komen.

 

Na het raam bezoek aan oma vertrokken we naar het Paradijsje.
We gingen lekker een lang weekend logeren want de baas was ook 3 dagen vrij.
Het weer zat mee en dan is het dubbel zo leuk in het Paradijsje.
Allereerst moest de baas een extra bijenhotel ophangen want alle buisjes van de twee insectenhotelletjes, waren bijna allemaal gevuld.

 

De baas hing deze op en het vrouwtje ging aan de slag met het schoonmaken van de eet en drinkplaats van de vogeltjes en eekhoorntjes.
Niet omdat er net in het nieuws was geweest dat er veel pimpelmezen doodgaan vanwege een virus, het vrouwtje doet dat standaard.
Ze wil dat alles schoon is dus krijgen de schommel met voedselbak en de fontein altijd een goede poetsbeurt.
Alle vogels worden daar blij van want ze drinken uit de fontein.
En…dat niet alleen…laatst was de merel heerlijk aan het badderen in de fontein.

 

Op zaterdagavond kwamen er op een gegeven moment twee eekhoorntjes aan en ik had ze natuurlijk gelijk in het vizier.
Zolang ze in mijn bomen zitten vind ik het allemaal prima maar er word niet door die malle pluimstaarten in mijn tuin gelopen.
Ik ben altijd alert. De baas moest heel hard lachen toen ik uiteindelijk de grondeekhoorn mijn tuin uit joeg.
Het vrouwtje vind dat niet leuk en zegt dat ik heel lief moet zijn.
Dat ben ik maar er zijn grenzen. Kijk maar eens:

 

 

Opa en oma kwamen ook even langs in het Paradijsje en dat was groot feest.
Oma had in haar tas een stukje aluminiumfolie en daar had ze een plakje kookworst in zitten.
Wat heerlijk om ze beiden weer even lekker te kunnen knuffelen.
Oma ging ook nog een stukje met mij wandelen. Dat is altijd gezellig
.

 

Kijk, opa en oma zitten op de nieuwe kussens.
Daar had ik thuis goed op gepast en nu waren ze eindelijk mee naar het Paradijsje.

 

Eerder hadden we deze bruine en die gaan nu op de stoelen achter de caravan.
En, op mijn stoel want ze willen liever niet dat ik op de nieuwe kussens mijn bot ga kluiven.
Die regel was dezelfde middag al over want jullie snappen dat ik natuurlijk gewoon in de stoel naast oma wilde zitten.

 

Thuis hebben we trouwens ook kussens.
Twee hele mooie langwerpige kussens staan er op onze bank.
Ik mag niet aan die kussens komen maar op één of andere duistere wijze hebben die een enorme aantrekkingskracht op mij.
Daar kan ik niets aan doen, ze lonken gewoon altijd of ik met ze kom spelen.
Jullie snappen dat ik die roep niet  kan negeren.
Vooral als ik net gegeten heb moet ik altijd even hard aan een kussen schudden en er  in bijten.
Dat mag absoluut niet en dan roept het vrouwtje: “Meneertje NEE, het zijn NIET jouw kussens.”
Alles delen is niet echt een competentie van het vrouwtje hoor, ik woon hier toch ook?
Wat mij betreft moet je dan ook alles delen, dus zij een kussen en ik een kussen.
De baas had laatst al gezegd: “gooi die kussens overdag toch in de kast dan kan hij er ook niet mee klieren.”
Maar eigenwijs dat ze is. Echt niet normaal.
Ze zei dat de kussens op de bank bleven en ik er niet aan mocht komen en dat daarmee de kous af was.
Geen idee over welke sok ze het had maar als ze die kwijt wilde, dan mocht ze hem wel aan mij geven.
Ik ben dol op sokken.
Op een gegeven zei ze tegen mij: “waar is het kussen?”, “net lagen er nog twee op de bank en nu is er eentje weg.”
“Hoe kan dat?”

 

Ik had geen idee waar ze het over had. Ik lag op het voetenbankje en had absoluut geen kussentje bij me.

 

Het vrouwtje zocht, en zocht en zocht maar ze zag hem nergens.
Ze keek zelfs in de kast of de baas soms één kussentje in de kast had gegooid.
Dit was niet het geval en ze zei dat ze gek werd.
Nou laat ik haar troosten dat werd ze niet dat was ze al lang, dus niks aan de hand.
Ze kreeg het er warm van en deed haar badjas uit en gooide die op de bank.
Het vrouwtje ging op de grond liggen en zag ineens het kussen onder de bank liggen.
Ze rekte haar arm uit en probeerde het kussen te pakken terwijl ik haar hoorde mopperen dat ik  niet aan haar kussens mocht komen, ook niet stiekem onder de bank.

 

Het kussen lag verder onder de bank en ze kreeg hem niet goed te pakken.
Ze rekte en strekte en eindelijk had ze hem vast.
Met een rood hoofd stond ze op en terwijl ze het kussentje terug zette op de bank zei ze: “en nu niet meer aankomen Meneer de Koekepeer.”
Ik hoefde dat kussen ook helemaal niet.
Ga jij maar lekker tegen dat kussen zitten hoor, dan neem ik je badjas wel.

 

Meneertje 382

Woensdag 29 april 2020. Meneertje 382

We mogen nog steeds niks door het Corona virus maar ons Paradijsje is net als thuis.
Ook daar hebben we geen bezoek maar kunnen we wel lekker in de tuin zijn.
Het vrouwtje was helemaal lyrisch en deed samen met de baas in één dag de hele tuin. De baas ging onkruid wieden en het vrouwtje deed nieuwe planten in de potten.
Gelukkig was het mooi weer dus kon ik lekker wat zonnebaden.
Nadat alles af was wilde ze natuurlijk aan opa en oma laten zien hoe gezellig de tuin was, dus werden er druk foto’s gemaakt van alle nieuwe planten.

 

Alles was uitgestalt behalve mijn zwembad.
Volgens het vrouwtje was het daar echt niet warm genoeg voor.
Onzin want het was wel 23 graden.

 

Maar goed, ze was niet te vermurwen en zei dat ze echt even wat foto’s ging maken van de Spaanse margrietjes.

 

Ze was ook heel blij met de groei van de pioenrozen.
Twee jaar geleden had ze zaadjes in de grond gestopt en dacht dat er niks meer zou gebeuren. Maar…. ineens stond er een stapel groene stokjes met een rood streepje langs het blad, op de plek waar twee jaar lang weinig gebeurde..

 

Ook zaten er heel veel knopjes in en daar raakte ze niet over uit gepraat.
Nou mooi hoor die knopjes, zullen we dan nu koffie gaan doen?

 

Maar niks, ze riep de baas al weer.
Kom gauw kijken schat, het lijken wel diamanten. Het vrouwtje zag dauwdruppeltjes op blaadjes van de lupines.
Deze zijn nog lang niet uit maar dit vind ze ook al fantastisch.
Nou, sterkte allemaal want als ze eenmaal gaat fotograferen is er geen houden meer aan.
Gaan jullie ondertussen maar koffie zetten of want anders nuttigs doen want dat verhaaltje laat nog wel even op zich wachten op deze manier.

 

De plantjes die in de volle aarde staan moeten nog groeien maar volgens het vrouwtje komt dat helemaal goed. De bougainvillea stond er prachtig bij.

 

Ze verdween achter de caravan om te kijken hoe het met haar kleine bijenvolkje was.

 

We hebben geen kas hoor maar de bijen hebben de insecten hotelletjes gehuurd.

 

Ze bleef wel een kwartier staan kijken om te zien hoe de bijen ijverig werkten aan het opvullen van de bamboerietjes.

 

Volgens het vrouwtje is het een schattig klein volkje en daar  is ze heel erg blij mee.

 

Ze was tegen ze aan het kletsen, dat ze rustig van de nieuwe bloemen mochten genieten. Alsof bijen dat snappen.

 

Zijn we dan nu eindelijk toe aan de koffie?

 

Hoezo je wilt de vogels nog fotograferen?

 

Ik geeft het op, roep maar als we wel koffie met koekjes gaan doen.

 

Na drie weken ruzie maken tussen familie Koolmees en familie Pimpelmees hebben de koolmezen gewonnen en het vrouwtje vond dat zielig, dus nu hangt er nog een extra huisje voor de pimpelmezen bij.

 

Maar de pimpelmezen zijn niet terug gekomen dus de baas is vast voor niets op de ladder geklommen maar er valt ondanks dat, genoeg te kijken.

 

Familie Merel hebben ook een nest in onze tuin gemaakt.
Pa laat eerst zijn vrouw eten

 

Daarna gaat hij zelf eten maar hij houdt ondertussen goed zijn vrouw in de gaten.

 

Ineens hoorde ik een bekend geluid en ik rende naar het hekje.

 

Daar stond de mama van Guus. Ze kwam een botje brengen en viste mij van de grond om te knuffelen. Ze zei: “ik kan je mooi pikken want we moeten anderhalve meter afstand houden, dus het vrouwtje kan je helemaal niet terug halen.”

 

Ik kreeg een heerlijk botje en die ging ik lekker bij de baas op eten.
Samen genoten we van het laatste streepje zon in ons tuin.

 

Rond 19.30 uur gingen we naar mijn bos om te wandelen en stokken te gooien.
Dat mag want daar is namelijk ook helemaal niemand.
Of nou ja, afgelopen weekend was daar ineens wél iemand.
Heel in de verte hoorden de baas en het vrouwtje Cóóóóóópperrrrrrrrrrrrrrr, Cóóóóóópperrrrrrrrrrrrrrr, Cóóóóóópperrrrrrrrrrrrrrr.
Achter elkaar gilde iemand die naam door het lege bos en het vrouwtje zei: “Ah gossie, iemand is vast zijn hondje kwijt.”
Het roepen kwam met tussenpozen van vriendelijk naar hard, van nog harder naar wanhopig.
Mijn vrouwtje kreeg er kippenvel van maar dat was helemaal nergens voor nodig.
Terwijl mijn baas een stok weggooide schoot er vanuit het niets een foxterriër naast mij en samen holden we achter mijn stok aan.

Ik had hem het eerst maar de Foxterriër wilde hem ook en sprong enthousiast om mij heen.
De baas gooide de stok nog een keer en we holden samen achter de stok aan.
Ineens zei het vrouwtje: “dit is vast Copper.”
Ze keek onder de hond alsof daar zijn naam zou staan en schreeuwde toen loeihard: “hij is hieeeeeeeeeeeeer.”

Wat een onlogische actie.
Alsof je weet waar “hier is”  in een groot bos.
In de verte riep iemand: “FIJN, houdt u hem even vast”.
Maar dat wilde Copper niet, die wilde samen met mij spelen met de stok.
In de verte kwam een kleine hijgende man aan, die Copper bleef roepen.
Copper had alleen aandacht voor de stok en dus gooide de baas mijn stok richting de aansnellende man.

Ook heel fijn dat de baas die stok gooide want als het vrouwtje dat zou doen had ze de man een gat in zijn hoofd gegooid.
Copper en ik rende samen richting zijn baas en toen ik de stok vastgreep rende we weer samen naar de baas.
Toen bleef de baas staan en pakte de man zijn Copper en liep de weg terug waar hij vandaan kwam.
Wij liepen verder al stokken gooiend naar ons Paradijsje.
Op naar koffie en koekjes.