Meneertje 317

Woensdag 12 december 2018 Meneertje 317

Ik zou nog de rest vertellen van ons sinterklaas weekend in Centerparcs.
Wat hebben we het super leuk gehad.
Ik kreeg zeven mooie cadeaus: een snor speeltje met piep, een lang speeltje met twee piepen, een bal met piep, een soort eend met piep, een mooie zachte slaapzak, Een pakketje met wat botten en koekjes en een speciale beker voor op vakantie.
Je kan in die beker aan de ene kant water en aan de andere kant koekjes meenemen.
Ook hangt er een uitvouwbaar drinkbakje aan.
Echt super handig.
Meer heb je ook niet nodig als je gaat wandelen, water en koekjes zijn meer dan voldoende.

Tijdens het uitpakken van alle cadeaus mocht ik iedereen helpen met papiertjes scheuren en alle dozen die er omheen zaten versnipperen.
Ik was helemaal hieperdepieper en rende hard heen en weer als er weer iemand wat mocht uitpakken.
Volgens het vrouwtje kreeg ik veel te veel prikkels maar dat viel reuze mee.
Ze is te bezorgd, ik had plezier voor tien en blafte elke keer keihard als ik niet snel genoeg de verpakking kreeg.
We vierden twee avonden sinterklaas want we hadden een Bingo en dan bleef het spannend.
Op vrijdagavond had ik vier cadeautjes bemachtigt en heel veel cadeautjes mee uitgepakt van alle anderen.
Alle papiertjes werden op de grond gegooid omdat ze dat leuk vinden staan en dat is ook zo.
Heerlijk om door al die papiertjes te struinen.
Om 20.30 uur hadden we even pauze omdat ik moest plassen maar ik was zo weer terug.
Ik wilde niks missen van de eerste Bingo avond.
Om 22.30 uur stopten we en waren er nog heel veel cadeautjes over voor de dag er na.
Iedereen ging helpen met alle papiertjes in de zakken doen en toen zei oma: “wat heb ik hier nu”?
Het snor speeltje had ik doormidden gebeten en ook het lange speeltje had ik leeg geplozen.
Hoe kan dat nou zei het vrouwtje, hij heeft doorlopend geholpen met cadeautjes uitpakken, wanneer heeft hij dat nu gedaan?
Wat een wantrouwen in mijn vakkundige speelgoed onderzoek.
In 5 minuten gebeurd hoor vrouwtje, zonder problemen.
De zachte slaapzak hadden ze afgepakt want ze zagen dat ik daar op ging knagen.
Het vrouwtje begon te zuchten en zei: “we kunnen je veel beter alleen lege dozen geven”.
Prima optie, lege dozen met wat koekjes er in, dan zal ik ze er allemaal in rap tempo uit vissen.

De zaterdag deden we allemaal leuke dingen want het was nog steeds droog.
Lekker wandelen, genieten van koffie met koekjes, een middagdutje met opa en oma en lekker spelen in het huisje met een ballon.
Het vrouwtje had een ballon mee genomen en dat is natuurlijk groot feest.
’s Middags had het vrouwtje een bord uit de keuken gehaald en deed daar eekhoorn nootjes en vogelzaad op en zette die op de eettafel buiten.
In no-time vlogen de koolmezen af en aan.
Ze pakte het fototoestel en ging op een stoel voor het raam zitten.
Ik hoorde een onafgebroken geklik van de camera.
Ineens zei ze: “ssssssst”.
Echt raar want niemand zei wat en op dat moment vroeg oma: “wat is er”?
Vrouwtje zei niet bewegen, kijk eens naar de tuintafel.
Oma en opa kwamen aangeslopen en ook de andere kwamen voorzichtig dichterbij.
Ik had geen idee wat ze aan het doen waren maar als ze er allemaal stonden wilde ik er ook bij zijn en kwam aangerend.

Ineens kreeg ik hem in het vizier en begon hard te blaffen en druk te springen achter het raam.
Het vrouwtje siste: “niet wafkippen sttttttt je maakt de eekhoorn bang.
De eekhoorn verblikte of verbloosde niet en propte zijn wangen vol met drie nootjes en verdween.
Korte tijd later was hij terug en nam er weer wat mee.
Volledig in extase volgde het vrouwtje elke move en bleef maar foto’s maken.
In het paradijsje hadden we notabene een heel nest met eekhoorns in onze boom en nu deed ze net alsof ze er nog nooit eentje had gezien.
Maar goed, sommigen hebben gewoon geen leukere dingen te doen in hun leven.
Ik wel, opa deed even een dutje op de bank en ik kroop lekker bij hem.

Zo jammer dat het hele weekend in vogelvlucht voorbij ging.
Van mij hadden we wel een week kunnen blijven maar zondagavond vertrokken Do en Patrick weer naar Amsterdam want die moesten maandag beiden weer werken.
Wij bleven nog een nachtje en toen was het echt voorbij.

“Meneertje 317” verder lezen

Meneertje 316

Woensdag 5 december 2018 meneertje 316

Vandaag is het de verjaardag van Sinterklaas maar wij hebben dat afgelopen weekend al gevierd in Centerparcs.
Dat doen we elk jaar en iedereen geniet daarvan.
Van mij was het de derde sinterklaas in Centerparcs.
De eerste keer was ik nog maar net een week bij de baas en het vrouwtje.
Het jaar daarna was ik een jaar oud en nu was ik dus 2.
Oud genoeg om precies te weten wat we allemaal zouden gaan doen.
Lekker eten, rijden in de golfkar, wandelen, knuffelen met iedereen, slapen op een schoot naar keuze, cadeautjes uitpakken en natuurlijk heel erg veel extra koekjes van oma.

We mochten al heel vroeg in ons huisje en daarom waren de baas en het vrouwtje al bij het krieken van de dag aan het pakken en aan het sjouwen met alle spullen.
Alle sinterklaas cadeautjes moesten in de woonkamer worden verzameld, de tassen met kleding en handdoeken, het krat met boodschappen en natuurlijk mijn bench.
Ik had al vrij snel in de gaten dat mijn bed werd gebruikt als draagtas.
Mijn eettafel zat er in, allerlei botjes, mijn speelgoed, een extra kleedje, een handdoek voor als het zou gaan regenen en natuurlijk mijn emmertje met koekjes.
Ik begon hard te blaffen en het vrouwtje kwam kijken.
Ze zei: “nee Meneertje, alles blijft achter het gesloten deurtje van je bench, we zijn druk genoeg en als jij alles eruit sleept vergeten we de helft”.
Wat een onzin argument, het vrouwtje had tenslotte een paklijst gemaakt, dus kwestie van oplezen wat er voor mij gepakt moest worden en dan alles weer bij elkaar zoeken. Kinderspel leek mij.
Helaas had het vrouwtje daar geen zin in en dus bleef het deurtje dicht.

De baas keek hoofdschuddend naar alle bagage en vroeg aan het vrouwtje of ze enig idee had hoe dit allemaal mee moest.
Natuurlijk wist het vrouwtje dat.
Opa en oma kwamen al vroeg een deel ophalen en na knuffelen gingen opa en oma vast op weg.
Ik wilde het liefst met ze mee maar wij moesten wachten op Do & Patrick, en die kwamen pas om 11.45 uur.
Opa en oma gingen het huisje inrichten en alvast de tafel dekken dan konden we bij aankomst zo aan de soep.
Wat een luxe.
Toen Do & Patrick kwamen namen zij een deel mee in hun auto en de rest kon daarna met gemak in onze auto.
Zo reden we saampjes bepakt en bezakt naar Centerparcs.

Bij de poort van Centerparcs stond zwarte piet ons op te wachten maar wij hoefden geen sleutel op te halen want dat hadden opa en oma al gedaan dus we konden zo naar ons huisje rijden.
Toen we uitstapten deed ik snel een plas en toen holde ik op een bekend stem geluid af.
Ik hoorde: “Meneeeeertje”. Daar stond oma in de deuropening met een koekje in haar hand.
De baas klikte mijn riem los en daar vloog ik in de armen van oma.
Ik bleef bij opa en oma binnen, samen met Do en het vrouwtje. De mannen gingen alle zware tassen naar binnen slepen.
Alle cadeautjes gingen in een lange rij tegen de wand en toen was het tijd voor soep.

Na het eten gingen we de golfkar ophalen en daarna aan de koffie met twee koekjes.
De anderen aten appeltaart of boterkoek.
Oma had beiden zelf gebakken en iedereen mocht kiezen waar hij zin in had.
Mij maakte het niets uit wat ik zou krijgen, ik vond beiden een goede keuze maar het vrouwtje riep al gelijk dat ik niks van de baksels van oma kreeg.
Gelukkig schoof oma nog een paar koekjes richting mij en zei: “hij heeft ook vakantie hoor” en dat was ook zo, ik had ook vakantie.
Do & Patrick gingen wachten op Joeri die met de trein zou komen.
Als hij vlakbij zou uitstappen dan gingen zij hem met de auto ophalen.
Hij moest eerst naar stage maar mocht heel lief eerder stoppen.
De baas, het vrouwtje en ik gingen even lekker wandelen, rennen en met de bal spelen.
We stapten in de golfkar en reden helemaal naar achteren in het park.
Daar staan de huisjes van het personeel en komen geen auto’s.
Ik mocht gelijk los en de baas had beiden tennisballen mee genomen.

“Meneertje 316” verder lezen

Meneertje 315

Woensdag 28 november 2018 Meneertje 315

Onze nieuwe bank ligt heerlijk. Ze hebben speciaal voor mij zachte kleden gekocht en op de leuningen liggen schapenvachtjes.
Omdat de hoofdsteun plat kan, is het voor mij ook super fijn om veilig boven langs te lopen.
De leuningen zijn heel erg breed dus ook daar kan ik zalig op liggen.
Tot zover is de bank goedgekeurd maar toch ben ik niet blij met de bank.
De nieuwe bank is namelijk heel erg hoog en nee, ik bedoel niet dat ik er dan niet op kan.
Mijn trap staat er voor dus ik kan er met alle gemak bovenop komen maar er is iets heel anders aan de hand met de bank.
Daar kwam ik achter toen ik met mijn bal rond holde en deze los liet.

Mijn balletje rolde onder de bank en dan kun je maar één ding doen.
Dat deed ik dus en begon te blaffen en hard te kwispelen.
Het vrouwtje zegt normaal gesproken altijd: “Doerak, ligt hij er weer onder?”, om vervolgens kreunend en steunend de bal onder de bank uit te halen.
Nu bleef ze zitten en zei opgetogen: “nou, pak de bal maar zelf Meneertje”.
Hoezo pak maar zelf? Dat is jouw taak vrouwtje, niet te mijne.
Ik blafte nog maar eens hard maar ik kreeg gelijk een: “stop met wafkippen en pak hem zelf”.
Belachelijk, ik kon daar toch niet bij? Ik deed een stap naar voren en stond ineens onder de bank.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei triomfantelijk, ja ja Meneertje, daar is over na gedacht. Wat een rust zal dit geven.
Ik holde met mijn bal onder de bank uit, pakte mijn bot en schoof die onder de salontafel.
Daarna begon ik keihard te blaffen en het vrouwtje riep van achter haar computer: “pak hem zelf maar Meneertje”.
Hier kon ik dus echt never nooit bij, dus ik bleef loeihard blaffen.
Geagiteerd keek het vrouwtje op van haar scherm en begon te zuchten.
Ze stond op en zei: “nu moet ik alsnog in de benen om je bot onder de salontafel uit te vissen”.
Ja ja vrouwtje, hier is goed over na gedacht.
Gezellig zo saampjes hè?

Zaterdagmiddag ging de bel en stond de postbode voor de deur met een pakketje.
Hij had een doosje vast en ik sprong al tegen zijn benen op.
Kom maar met dat doosje meneer de postbode.
Het vrouwtje pakte het doosje aan en ik holde achter haar aan naar binnen.
Ik bleef tegen haar aan springen maar ze zette het doosje boven op de kast.
Wat was dat nou, gingen we het doosje niet open maken?
Dat leek mij toch wel en ik sprong op de loungestoel en begon zachtjes naar het doosje te piepen.
Het vrouwtje zei dat dit doosje voor Joeri was en dat we niet zomaar zijn spullen kunnen openmaken.
Wat een onzin, doos is doos en we kijken heus niet naar de inhoud.
Maar hoe ik ook piepte, blafte of kwispelde, de doos bleef op de kast tot Joeri eindelijk om 17.00 uur thuis kwam van de voetbal.

“Meneertje 315” verder lezen

Meneertje 314

Woensdag 21 november 2018. Meneertje 314

De kamer is helemaal klaar en de bank is ook bezorgd.
Het vrouwtje had nog geen tien minuten tevreden rondgekeken toen ze tegen de baas zei: “ik ga de kerstboom opzetten, wil jij hem uit de schuur halen?”.
De baas is, na 40 jaar omgang met het vrouwtje, nergens meer van onder de indruk en trok zelfs niet eens een wenkbrauw op.
Zo stond hij korte tijd later, op 17 november, met de grote doos in de woonkamer.
Super leuk toch en niks te vroeg.
Wij vieren sinterklaas in Centerparcs dus kunnen we thuis vast wel kerstsfeer gaan creëren.
Ik was er klaar voor en had er veel zin in, ik dook met een grote sprong boven op de kerstboom doos.
Wat een geweldige meters karton, hier zat urenlang potentieel plezier in en ik hapte vol enthousiasme in de zijkanten van de doos.
Het vrouwtje riep dat ik onmiddellijk op moest houden omdat de doos niet zo sterk meer van zichzelf was.
Hij doet al heel wat jaren trouwe dienst en inderdaad was hij niet echt stevig meer.
Ik had in no-time een mooi kijkgat in de zijkant gehapt en zag de kersttakken al zitten.
Het vrouwtje tilde mij op en zette me op mijn bankje neer.
Uiteraard bleef ik daar niet zitten en vloog weer naar de doos.
Ik wilde helpen met takken uitpakken.
Dat herkende ik heus nog van vorig jaar.
De doos ging open en het sorteren van de takken begon.
Ik greep een tak en net toen ik weg wilde hollen greep het vrouwtje mij vast.
Ze tilde mij op en zette me bij de baas op schoot. Ze zei: “pas jij even op dit takkie zodat de rest van de takkies heel blijven?”.
De baas en ik deden ondertussen een leuk spel op de computer.
Ik mocht met mijn neus vissen vangen. Super grappig is dat.
Na ons spel zat ik nog ruim een uur te kijken naar het aanbrengen van de takken en hoe het vrouwtje zorgvuldig alle takjes één voor één in een natuurlijke stand boog.
Voor zover je bij een kunstboom over natuurlijk kunt praten.

Toen alle takken uiteindelijk een kerstboom vormde, vertrok het vrouwtje naar de zolder en kwam ze met dozen en tassen vol kerstballen, lichtsnoeren, en allerlei andere leuke spulletjes terug.
Ik mocht inmiddels ook weer aanschuiven bij de voorpret en zag ineens mijn grote kerstbeer.
Hij is enorm maar ik kreeg hem na wat trekken en schudden uit de tas.
Ik trok hem aan zijn kerstmuts over de grond en verdween uit het zicht.
Zodra het stil word is het vrouwtje altijd extra alert en vroeg waar ik uithing.
Nergens hoor, ga jij maar lekker verder met je boom.
Dat deed ze niet en ze stond op en liep naar mij toe en keek achter de stoel en zei: “nee Meneertje, voorzichtig met de beer, hij hoeft niet stuk”.
Ze pakte hem af en zette mijn kerstbeer boven op het krukje op een slee.
Ik was er als de kippen bij en met een beetje rekken en strekken kon ik er bij.
Voor het vrouwtje nee had kunnen zeggen, had ik hem al weer aan zijn muts vast en hapte in zijn rode jas.
Het vrouwtje pakte hem wederom af en nu verdween hij in de voorraadkast.
Ik ging op mijn billen zitten voor de kast en zetten het op een oorverdovend blaffen.
Het vrouwtje riep dat ik heel snel moest stoppen met wafkippen omdat ze me anders op Marktplaats zou zetten onder de advertentiekop Te Koop, Verwende Zeursok, op te halen tegen elk aannemelijk bod.
Aannemelijk bot?
Wat heeft het vrouwtje toch altijd goede ideeën. Laten we marktplaats afsnuffelen naar lekkere botten.
Voor ik het wist had ik een mooi nieuw bot te pakken en zei het vrouwtje dat ik lief mocht gaan kauwen, dan zou zij de boom verder optuigen.
Prima deal, dat ze daar niet eerder aan had gedacht.

“Meneertje 314” verder lezen

Meneertje 313

Woensdag 14 november 2018 Meneertje 313.

De baas heeft op mij gemopperd.
Ik lag lekker in de caviakast terwijl de baas zijn krantje achter de computer las.
Het vrouwtje sliep, omdat ze weer nachtdiensten draait en wij mannen vermaakten ons prima met onze eigen bezigheden.
Na een tijd keek de baas eens naar mij en zag de hele onderste etage van de caviaflat vol witte vlokken liggen.
De baas zei: “wat doe je nu?”.
Dat leek me duidelijk toch? Ik had het overtollige vulsels uit het grote kleed gehaald.
Totaal overbodig. Het kleed lag van zichzelf al heerlijk zacht. De bovenkant is een zachte tijgerprint fleece en de onderkant een effen kleur fleece. Het is een dubbele laag, daar hoeft echt geen wol tussen.
Dus had ik eigenlijk alleen maar geholpen om het wasproces van mijn kleed te vereenvoudigen.
Zonder alle wol is het zachte kleed veel sneller droog na een wasbeurt.
De baas had er geen oren naar en zei dat het zonde was dat ik er zo’n groot gat in had gebeten en nu alle wol eruit had getrokken.
Hij pakte het kleed weg en zei: “als jij niet normaal om kunt gaan met het kleed, dan ga je maar in de caviakast liggen zonder kleed.
Nou echt niet, ik ga echt niet zonder kleed op die harde vloer liggen.

Toen het vrouwtje beneden kwam, rende ik naar haar toe.
Ik sprong tegen haar benen aan en ze pakte me op en ik knuffelde haar helemaal plat.
Altijd een heerlijk moment als ze er weer is.
Ze zei dat ik een liefje en een schatje was.
De baas zei: “nou, zo lief was hij anders straks niet”.
Stttt baas, dat is al oud nieuws en hoef je niet meer op te rakelen. het kleed ligt al in de voorraadkast en verdere woorden hoeven daar niet aan vuil gemaakt te worden.
Toch deed hij dat wel en het vrouwtje vond het ook zonde van het mooie kleed.
Ach, er zijn ergere dingen en zolang het kleed in de voorraadkast ligt ga ik wel elders liggen. Lekkere plekjes genoeg.

“Meneertje 313” verder lezen

Meneertje 312

Woensdag 7 november 2018 Meneertje 312.

Jullie weten dat ik de laatste tijd veel bij opa en oma ben omdat ze nog steeds aan het klussen zijn in ons huis.
Op zich is er al heel veel af.
In de woonkamer is nu alles geverfd en heeft de baas al een mooi nieuw bureau gemaakt met een hele lange plank er boven.
Daarop staan allemaal liflafjes en dat maakt het, volgens het vrouwtje, heel gezellig.
Nu moet de plafondventilator nog worden opgehangen, de side-table achter de bank moet nog gemaakt worden en dan is het wachten op de nieuwe bank en de nieuwe lamp.
Gelukkig gaan ze de gang ook gelijk doen en dan kan ik mooi weer naar opa en oma.

Oma was me laatst kwijt.
Op zich ben ik nooit kwijt maar toch denkt mijn familie dat.
Het vrouwtje denkt dat regelmatig en nu dacht oma het ook.
Maar hoe kun je mij nu kwijtraken in een huis dat gelijkvloers is?
Ik zou het niet weten en ik lag heerlijk te soezen terwijl ik oma hoorde roepen.
Oma liep naar de hal en deed haar slaapkamer open.
Ze keek onder het bed want daar lag ik pas geleden, toen oma in haar slaapkamer aan het stoffen was.
Toen was ze me ook een beetje kwijt maar toen oma naar de woonkamer liep holde ik haar snel achteraan.
Ik ga namelijk niet in mijn uppie in een stille slaapkamer liggen, dat is niet gezellig.
Dus toen ik achter haar aan de kamer in liep zei ze: “waar kom je vandaan moppie, ik was je aan het zoeken”.
Ze liep weer naar haar slaapkamer en ik huppelde achter haar aan met het bot in mijn bek en kroop weer onder haar bed.
Oma heeft hele mooie hoge bedden en daar pas ik perfect onder.Ze moest lachen en zei dat ze nu wist waar ze me kon vinden.

Vandaar dat oma daar als eerste ging kijken, toen ze me van de week weer kwijt was.
Maar daar lag ik natuurlijk niet.
Oma keek in de logeerkamer, in de badkamer en op het toilet.
Ze liep terug naar de woonkamer, keek onder de eettafel en in de keuken maar ze zag mij niet.
Oma begon koekjes te roepen en daar had ik wel zin in.
Ik ging rechtop in de vensterbank zitten en toen zag oma mij.
Ze zei: “wat doe jij daar nou”?
Nou ik lig lekker boven de verwarming in de vensterbank.
Thuis lig ik daar ook, misschien moet je een lekker kussen voor me neerleggen want de vensterbank is best hard.
Oma schoof de orchideeën weer netjes terug op hun plek en zei: “kom, je hebt een lekker zacht kleed op de bank, ga daar maar gewoon op liggen”.
Nou, ik ging helemaal nergens liggen, er waren mij koekjes beloofd.
Ik holde kwispelend naar oma en begon te blaffen.
Bij oma werkt dat heel goed en ik kreeg een paar koekjes.

Vrouwtje zegt elke keer dat ik moet afkicken als ik weer thuis kom.
Nou dat hoeft heus niet hoor, ze kunnen ook gewoon met mij spelen zodra ik blaf toch?
Ik begin altijd met mijn neus in het been te prikken.
Als je het dan nog niet snapt, dan ga ik blaffen

Lijkt mij kwestie van even de regels aanpassen en niet pas spelen als jullie zin hebben.
Opa en oma hebben altijd zin.
Maar thuis zijn is ook wel weer fijn hoor.
Had ik jullie vorige keer niet gezegd dat het kleed achter de caviakast niet echt stevig vast zat?
Nou, ik had echt gelijk.
De baas en het vrouwtje gingen boodschappen doen en toen ze terug kwamen moest het vrouwtje heel erg hard lachen.
Ze zei: “volgens mij heb jij iets gepakt wat niet van jou is”.
Nou zeker wel, dit was altijd al mijn kleed, er staan tenslotte hondenpootjes op en geen caviapootjes.
Dus wel degelijk mijn kleed.

Het vrouwtje zei dat dit kleed net achter de caviakast hing.
Hing ja, daar zei ze zowaar iets heel erg juist.
Tot 20 minuten geleden hing hij achter de caviakast en nu had ik hem mee genomen naar mijn eiland in de vensterbank.
Nog een hele prestatie want het is een groot kleed.
Maar ik ben dan ook super sterk en ik heb een banktrap, dus het was een kwestie van naar boven lopen met het kleed naast me want anders struikel je.
Ik had hem heerlijk in mijn bek en lag met mijn kop op de rest van het kleed.
Het vrouwtje pakte het kleed en zag dat er gaten in zaten.
Ze zei: “ja ik had dit van te voren kunnen bedenken, vroeger lag hij op dit kleed en hij weet dat nog.
Zie je wel….toch mijn kleed.
Ik mocht hem houden want het vrouwtje vind een kleed met een gat minder mooi achter de caviakast.
Zelf vind ik een gat nog geen reden om iets af te danken dus ik ben blij dat ik mijn kleed terug heb.
Ik ga er eens lekker een dutje op doen
Truste allemaal.

“Meneertje 312” verder lezen

Meneertje 311

Woensdag 31 oktober 2018 Meneertje 311

Eindelijk is al het verfwerk in de woonkamer klaar. Het heeft even geduurd maar eindelijk is alles helemaal af.
Nou ja, het verven dan. En de nieuwe gordijnen hangen en het ijzeren kunstwerk. Het vrouwtje heeft twee nieuwe blauwe tapijt tegels gekocht en een rol tapijt tape. De ene tegel ligt nu onder mijn eettafel en met de andere heeft ze mijn teckeltrap bekleed. Er zaten rode stukjes tapijt op en dat vond ze niet langer mooi staan bij de nieuwe kleuren van ons huis.
Ze heeft ook een mooi nieuw krukje in elkaar gezet.
Dat mochten ze bij de meubelwinkel wel gelijk meenemen maar de bank en de lamp moesten worden besteld.
Daarom zijn de nieuwe bank en lamp er nog lang niet en ze moeten nog op zoek naar een relaxstoel voor de baas en een bureaustoel en…..naar allemaal grappige liflafjes.
Geen idee wat dat zijn maar als je het niet kunt eten hoef ik daar ook verder geen details van te horen.
Wat ik begrepen heb is dat de baas iets gezien heeft en dat hij dat ook gaat maken bij ons.
Twee lange planken waar al die liflafjes op komen en de onderste plank word dan tevens het bureau.

Het vrouwtje is helemaal happy en riep, wat is het allemaal fris en fruitig. Ik weet niet wat zij voor associatie heeft met fris en fruitig maar persoonlijk vind ik verflucht daar alles behalve onder passen.
De baas vind het stalen kunstwerk nu toch wel heel mooi en het vrouwtje zegt dat ze daar straks ook mooi kerstlampjes omheen kan wikkelen.

Zondagavond heb ik geholpen met een kleed achter de caviakast hangen.
Eerder stond het onderkomen van de cavia’s tegen de muur maar nu wilde het vrouwtje deze als een roomdevider overdwars in de kamer hebben.
Ansich was dat best een goed idee alleen hangen er allemaal licht draden achter de kast en dat is een spuuglelijk gezicht.
Daar waren we het allemaal over eens.
Het vrouwtje zei tegen de baas dat ze er een kleed achter ging hangen en pakte uit de voorraadkast een fleecekleed.
Niet zomaar een fleecekleed maar een heel lekker zacht fleece kleed met hondenpootjes.

Het vrouwtje deed dubbelzijdig tape op de bovenkant van de caviaflat en plakte het kleed er stukje voor stukje tegen aan.
Ik pakte de onderkant van het kleed in mijn bek en trok er flink aan. Dat werkte en het kleed liet per direct los.
Het was overduidelijk dat ze ander tape moest gebruiken want dit was slap spul.
Ik hoefde helemaal niet bijster hard te trekken om het kleed van de plakstrip te krijgen.
Het vrouwtje zette de zucht modus aan en pakte het kleed van de grond en zei toen tegen de baas: “er moet ander tape op want nu zitten er allemaal pluizen aan en plakt het niet meer”.
Tja, dat had ik dus ook al geopperd maar ze is redelijk eigenwijs en luistert zelden.

Ze pakte een rol tapijt tape en plakte dat op de bovenkant en op de zijkant van de kast.
Kijk, dat werkte goed.
Ik heb een poging gedaan om het kleed los te trekken maar het vrouwtje wilde geen deskundig onderzoek naar de stevigheid van het tapijt tape en zei: “laat dat Meneertje, het is mijn kleed en nu afblijven”.
Dan moet ze het zelf maar weten en als het wel op de grond ligt is het haar eigen schuld.

“Meneertje 311” verder lezen

Meneertje 310

Woensdag 24 oktober 2018 Meneertje 310

De baas en het vrouwtje klussen er nog steeds vrolijk op los.
Het plafond is klaar, de oranje muren zijn wit, de plinten en raamkozijnen zijn geschilderd, de verwarming is gespoten en de deuren zijn af.
Ze gaan vandaag de hele linkerkant voorzien van Micro groene muren.
Echt leuk al dat verven want ik mag dan heel veel naar opa en oma.
Ik heb zelfs voor het eerst een nachtje gelogeerd bij opa en oma.
Echt super leuk en ik mocht gewoon met de deur open in mijn eigen bench slapen.
Dat ging uiteraard prima.
Op vrijdag ging ik naar oma omdat ze gingen verven en de zaterdag zou ik weer de hele dag gaan omdat ze naar Amsterdam gingen.
Normaal mag ik altijd mee naar Do maar nu gingen ze musea bezoeken en daar mag ik niet in.
Toen stelde oma voor dat ik dan net zo goed kon blijven slapen.
Het vrouwtje aarzelde even maar ik zat al bij oma op schoot.
Gaan jullie maar weg hoor, ik ga mee met opa en oma en morgen zie ik jullie wel weer.
Het vrouwtje miste mij enorm maar oma en ik stuurde via de app foto’s dat alles goed ging.
Gelukkig zag het vrouwtje mij niet snoepen want ik ben natuurlijk weer enorm verwent.

Gelukkig gaan we binnenkort ook nog een nieuwe loungestoel kopen en dat is maar goed ook want het vrouwtje moest gisteravond weer eens heel hard lachen terwijl ze koffie dronk.
Dat moet ze niet doen, want dan komt de koffie al hoestend via haar neus naar buiten en dat vind ze niet fijn.
Ik raad daarom aan, om vooral niet te lachen als ze koffie gaat drinken.
Gewoon rustig zitten en kalm genieten van je kop koffie.
Hoe moeilijk kan dat zijn?
Ik begreep überhaupt niet waarom ze zo hard moest lachen, er viel namelijk helemaal niks te lachen.

Het vrouwtje had net een groot glas cappuccino gemaakt met zo’n zalige, romige, dikke, opgeklopte, schuimende, laag melk.
Ze ging in de loungestoel zitten en nam genietend een slok koffie.
Op het moment dat ze het glas van haar lippen wilde halen zat ze klem tussen het glas en mijn neus.
Terwijl ze bevroor, met mijn neus tegen haar wang aan, draaide ze alleen haar ogen naar links en keek mij aan.
Ik bewoog ook niet en keek haar eens aan.
Het enige wat ze zag was mijn oogwit.
Daarna hoorde ik een raar gegrom en vervolgens begon het vrouwtje heel hard te hoesten.
Er klotste een slok koffie over de rand en ik hoorde haar allerlei rare snuif geluiden maken.
Terwijl het vrouwtje al hoestend en proestend keihard moest lachen ruimde ik ondertussen de koffie met melk van de leuning op.
Wat een geknoei.
Ze is toe aan een slab hoor.

Toen het vrouwtje eindelijk tot bedaren was gekomen, zei ze: “wat was jij nu aan het doen”?
Oké, ik noteer voor het sinterklaaslijstje van het vrouwtje een paar slabben en een setje nieuwe lenzen.
Het was namelijk heel duidelijk wat ik aan het doen was.
Voor die conclusie is echt geen universiteit nodig.
Ik likte nog eens langs mijn lippen en keek vol verlangen naar het koffieglas van het vrouwtje.
Gezellig hoor, samen koffiedrinken.
Het vrouwtje zei dat ik nog nooit mijn neus in haar koffieglas had gestoken.
Gelukkig had ze toch nog een beetje scherpte in haar brein, ik begon me al zorgen te maken.
Inderdaad, dat had ik nog nooit gedaan. Maar……voor alles is een eerste keer toch?
Mij is het bevallen en er was echt meer dan melk genoeg voor ons saampjes.
Het vrouwtje zei dat dit een eenmalig neusuitstapje was en dat ik in het vervolg mijn neus in mijn eigen zaken moet steken en niet in haar koffieglas.
Ik kan het toch ook niet helpen dat ik een enorme neus heb?
Voor je het weet zit hij per ongelijk in melkschuim.

Over Sinterklaas gesproken.
De voorbereidingen zijn in volle gang.
Dit jaar gaan we een Bingo doen en het vrouwtje heeft Bingo kaarten gemaakt en Bingo balletjes.
We gaan net als elk jaar, een lang weekend naar Centerparcs met opa, oma, Do, Patrick, Joeri, de baas, het vrouwtje en ik.
Oma en het vrouwtje hebben samen heel veel cadeaus gekocht en ik heb mijne al lang geroken.

“Meneertje 310” verder lezen

Meneertje 309

Woensdag 17 oktober Meneertje 309

Zoals jullie weten zijn we begonnen met klussen maar ondanks mijn hulp zijn ze nog niet heel erg opgeschoten.
Het plafond is twee keer geschilderd en nog niet netjes dus die moet nog een keer.
Op zich vind ik dat helemaal niet erg want als het plafond gedaan word mag ik lekker naar opa en oma.
Van mij mogen ze het plafond dus nog wel een keer of 6 doen maar ik vrees dat de baas het nog maar één keer gaat doen.
Het vrouwtje zei tegen de baas: “groot gelijk, wie kijkt er nu naar het plafond?”.
Nou, ik dus.
Ik lig regelmatig op mijn rug en kijk dan naar het plafond.
Maar best, dan doe ik in het vervolg mijn ogen wel dicht.

De plinten en deurkozijnen zijn klaar.
Opa heeft de deuren heel mooi geverfd, die kan dat heel goed.
De baas en het vrouwtje doen de kniel en buk klussen.
Ik zie mijn opa en oma normaal gesproken heel regelmatig maar nu wel heel erg veel.
Heerlijk hoor.
Zodra er werkzaamheden zijn waar ze mijn aanwezigheid niet handig vinden, mag ik lekker naar opa en oma.
Toen het vrouwtje mij vorige week op ging halen bij opa en oma zei oma trots: “hij heeft drie keer flink gepoept, goed hé!”.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei: “dan zal hij wel flink veel lekkers hebben gehad want hij poept nooit drie keer flink”.
Oma zorgt wel dat ik niet geobstipeerd raak.
Zullen we nog wat lekkere rosbiefjes en koekjes eten oma?

“Meneertje 309” verder lezen

Meneertje 308

Woensdag 10 oktober 2018. Meneertje 308

Sommige honden moeten heel erg lang naar een speciale hondenschool om hulphond te worden.
Ik niet hoor, ik ben geboren als hulphond.
Mijn vrouwtje hoeft helemaal niets alleen te doen, ik help met alles en het maakt mij niet uit met wat.
Afgelopen dagen ben ik druk aan het helpen met klussen.
De baas en het vrouwtje zijn begonnen aan het opknappen van de woonkamer.
Tot nu toe hadden ze hier knal oranje muren en al is dat de lievelingskleur van het vrouwtje, zo overdreven hoeft nu ook weer niet.
Het heeft een jaar of 18 geduurd maar daar is ze nu zelf ook achter en dus kwam er een stappenplan: plafond witten, plinten schuren en van de kleur grijs naar een levend witte kleur schilderen, alle oranje granolmuren wit verven, of beter…die moeten ze deppen want dat dikke granol is helemaal niet te schilderen. De hele linker muur word nu een hele speciale kleur groen. De deuren gaan van een gele kleur naar een witte kleur en natuurlijk ook alle deurposten. Ook krijgen alle deuren nieuw beslag. Geen idee wat dat is maar zolang het niet eetbaar is, hoef ik dat verder ook niet te weten.
De salontafel lamp gaat weg en daar komt een leuke plafondventilator voor in de plaats. Aangezien daar dan geen licht meer is, heeft het vrouwtje een hele mooie wandlamp gekocht die je uit kunt trekken als het licht aan moet. Spullen aanschaffen gaat het vrouwtje prima af, winkelwagens vol afplak tape, verf blikken, potten, kwasten, vulmiddelen voor hout en beton en nog meer klus dingen. De bank is oud en dus was een nieuwe bank ook zo gekocht, met twee mooie sierkussens voor de baas en het vrouwtje en twee plaids voor mij en een heel groot kunstwerk voor aan de muur. Maar dat waren de leuke dingen. Toen begon het echte werk.

De kluslijst werd steeds langer en langer. Het grappige is dat zowel de baas als het vrouwtje niet echt van klussen houden. Nou, ik wel en ik was uiteraard bereid om ze te helpen.
Het begon met een hele dag behang peuteren.
Hoe leuk is dat dan, gezellig trekken aan banen behang.
Ik was er als de kippen bij om ze aan te moedigen en flink te belonen.
Het vrouwtje zat met een plamuurmes op de grond en ik gaf haar kusjes en sprong op haar schoot.
Gezellig hoor, samen klussen.
Het vrouwtje was met name aan het klagen dat het een rotklus was maar de dag erna moest ze de hele middag en avond plinten afnemen met ammoniak, nadien schuren, dan weer met een schone doek er langs en vervolgens alles afplakken met tape.
Bij dat vergeleken was het behangetje verwijderen een simpel klusje.

Het vrouwtje deed een mondmasker voor, schoof het elastiekje achter haar knotje en ging op haar buik op de grond liggen.
Ze had een schuurpapiertje en wreef daarmee langs de plinten.
Ik zat op een afstandje te kijken en rende naar haar toe en trok aan het snoetje. Het vrouwtje riep “Nee Meneertje” en ik luisterde meteen.
Per direct liet ik het snoetje los en het stiekje klapte tegen haar wang.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei auwwwww, grapjurk.
Ze vond het kennelijk toch leuk en ik greep nogmaals het snoetje maar dit keer had ze het snoetje zelf ook gelijk vast.
Echt grappig zo’n maskertje maar ze vond het terug klappende elastiekje op haar wang geen lekker gevoel terwijl het toch echt grappig klonk.
Het vrouwtje besloot dat ze dan maar ging schuren zonder snoetje voor.
Ik sprong op haar rug en luisterde naar het gesteun, gekreun en ge-auw.
Ze kwam elke keer overeind om alles te verplaatsen en ging dan weer op haar buik liggen.
Ondertussen had ik een botje gepakt en sprong terug op haar rug en begon te kluiven.
Vrouwtje vond het niet handig maar ze was toch al aan het steunen dus kon ik rustig op haar rug blijven liggen.
Ze schoof als een walrus rond en schuurde elke plint die ze tegen kwam. Daarna moest ik eraf want de deurposten waren aan de beurt.

“Meneertje 308” verder lezen

Meneertje 307

Woensdag 3 oktober 2018 Meneertje 307

Het allerleukste wat er kon gebeuren is gebeurd.
Het vrouwtje vond het helemaal niet leuk maar op één of andere duistere wijze hebben wij altijd een andere mening.
Het vrouwtje kon alleen maar zuchten en tegen zichzelf zeggen dat ze een sukkel was.
Ik vond haar totaal geen sukkel maar juist briljant.
Wat een geweldige actie.
Uiteraard ga ik jullie vertellen waar het over gaat.

Ik heb overheerlijke longtrainer snoepjes en die zitten in een doorzichtig emmertje.
Ze ruiken verrukkelijk en zodra het emmertje opengaat dringt die fantastische geur je neusgaten binnen en maakt dat je spontaan begint te watertanden.
Bij het vrouwtje werkt dat anders. Zij gaat van de geur bijna kokhalzen en zeurt altijd dat de geur van de kleine longtrainers nog uren in je neus blijft hangen.
Overdrijven is echt een vak want ze zijn heerlijk. Ik zou er wat voor over hebben als deze geur uren in mijn neusgaten zou kunnen blijven hangen.
Maar goed, we dwalen af. Ik was aan het vertellen wat voor geweldigs er gebeurde.

We waren toe aan een bak koffie en dan krijg ik altijd 1 snoepje uit mijn longtrainers emmertje en 1 koekje uit mijn trommeltje.
Het vrouwtje pakte mijn emmertje en ik zat al heel braaf op het zwarte laminaat in de keuken te wachten tot ik uit het begeerlijke emmertje mijn zalige longtrainer snoepje kreeg.
Het vrouwtje liep met het emmertje richting mij, slaakte ineens een gil, gevolgd door een grote regen van longtrainer snoepjes en direct daarop viel het emmertje met een klap op de vloer.
Het vrouwtje stond verbouwereerd met het dekseltje in haar hand naar het laminaat te kijken.
Ze zei wanhopig: “óh neeeeeeeeeee, een vol emmertje over de vloer, je ziet die donkerbruine stinkdingen amper op dat zwart”.
Nou, ik had mijn ogen niet nodig, mijn neus rook exact waar ze allemaal lagen en het waren er heeeeel veel.
Ik bedacht me geen moment en schrokte als een turbo stofzuiger zoveel mogelijk longtrainers naar binnen.
Ik kwispelde mijn staart er bijna af en was dol enthousiast.
Wat een geweldig feest.
Ik wist dat dit een spoedig einde zou hebben dus toen het vrouwtje “Meneertje hier” riep, greep ik nog snel een paar longtrainers van de vloer.
Het vrouwtje tilde mij op en zette mij uit de keuken.
Ze kroop over de keukenvloer heen en weer en veegde met haar handen de longtrainers bij elkaar en deed ze in het emmertje terug.
Het vrouwtje was aan het mopperen dat nu alle twee haar handen stonken, en de keukenvloer, en haar broek en dat die geur vast de hele avond bleef hangen.

Ik probeerde elke keer om de keuken weer in te lopen en dat is ook niet zo moeilijk want wij hebben een open keuken.
Ik rook dat er nog een paar onder de keukenstoel lagen en gelukkig zag mijn vrouwtje die niet.
Dus toen ze opstond greep ik nog snel twee longtrainers onder de keukenstoel uit.
Het vrouwtje ging langdurig haar handen wassen en toen was het dan eindelijk tijd voor de koffie.
Het vrouwtje had haar kop koffie vast en wilde weglopen uit de keuken.
Op dat moment begon ik te blaffen en hoorde ik het vrouwtje zeggen: “je hoeft niet te wafkippen want je hebt al heel veel lekkers op”.
Dat klopte, maar dat waren longtrainers en ik had nog geen koekje uit mijn trommeltje gehad.
Ik blafte door en ineens begreep ze wat ik bedoelde.
Ze pakte mijn koektrommel en moest toen toch wel lachen.

“Meneertje 307” verder lezen

Meneertje 306

Woensdag 26 september 2018 Meneertje 306

Vrouwtje was na de vakantie flink aangekomen en dat verbaasde me niks.
De baas en het vrouwtje hadden heel veel terrasjes gedaan, koffie met gebak, uit eten met lekkere toetjes en ook heel veel ander lekkers gesnoept.
Er moesten dus wel wat kilootjes af, alleen houd het vrouwtje niet van lijnen en sportscholen en al helemaal niet van hardlopen.
Ze vind lange stukken lopen wel leuk en dat doen we veel, maar het liefst wil ze een heel eind wandelen en dan ergens een lekker bakkie koffie nemen met een appeltaartje en dan weer terug lopen.
Wat mij betreft prima want mijn koekjes gaan ook altijd mee maar echt opschieten met gewicht kwijtraken doet dat dus niet.
Vrouwtje zei tegen de baas dat ze, net als 10 jaar geleden, weer wat zou gaan sporten met de Wii.
Ik had geen idee wie Wii was en wat we zouden gaan doen maar we moesten eerst op zolder achter de schotten op zoek naar een sportmatje.
Achter de schotten is sowieso een feestje dus ik vond het een goed plan.

We togen naar boven en ik dook direct achter het schot toen deze open ging.
Het is daar super leuk want er wonen allemaal opgeslagen dekbedden, kussens, kleding en nog veel meer spullen waar je heerlijk tussen kunt spelen.
Het vrouwtje had zweet op haar voorhoofd en zei na een kwartier dat ze het matje zag, helemaal achterin.
Ze boog over een aantal spullen heen en viste een stoffig soort rolletje in een zakje van achter een grote doos weg.
Daar is hij zei ze, kom we ruimen hier op en gaan naar beneden.
Met opruimen bedoeld ze alles terug werpen en snel het schot ervoor, zodat de opgeslagen spullen niet weer naar buiten vallen.
Het vrouwtje deed op haar slaapkamer een joggingbroek en gymschoenen aan en toen liepen we naar beneden.
Dat zag er serieus uit
Ik onder haar ene arm en het rolletje onder haar andere arm, Wii we komen er aan hoor.

Beneden gekomen deed ze het zakje open en rolde het matje uit op de grond.
Ik ging op het matje zitten en wachtte af wat er zou gaan gebeuren want persoonlijk vind ik een bed opmaken nu niet echt sporten.
Het vrouwtje mopperde tegen de afstandsbediening en wilde weten waarom ze er drie nodig had om de Wii op te starten.
De afstandsbediening hield wijselijk zijn mond en een korte tijd later zei het vrouwtje dat alles gereed was.

Ze ging staan en vanaf het matje keek ik naar een slanke juffrouw op de televisie die aan het het vrouwtje ging vertellen wat ze moest gaan doen.
Het vrouwtje begon maffe bewegingen te maken en ik holde naar haar toe.
Super leuk, we gingen gek doen en ik wilde ook mee doen.
Ik pakte mijn touw en legde die tussen de voeten van het vrouwtje.
Ze brak bijna haar nek en zei dat ik even moest wachten en dat ze zo met mij zou gaan spelen.
Nou echt niet, dit was leuk en ik wilde ook mee doen met al die gekke sprongen en pasjes.
Ik sprong tegen het been van het vrouwtje aan en holde elke keer tussen haar benen in.
We kunnen beginnen hoor vrouwtje, de warming up heb ik gehad.

“Meneertje 306” verder lezen

Meneertje 305

Woensdag 19 september 2018 Meneertje 305

Het vrouwtje werd zenuwachtig van mij.
Nu is dat totaal niet nodig maar zo werkt dat kennelijk met mijn vrouwtje.
Waarom ze zo nerveus werd?
Eigenlijk was er weinig aan de hand maar ik lag elke keer heerlijk boven op de leuning van de bank, aan de kant bij het raam.
Eerder sprong ik daar alleen heen als ik naar buiten wilde kijken.
Ik zat dan op mijn billen op de leuning en keek wat er buiten gebeurde.
Als er dan niets meer te zien viel, sprong ik er af en ging dan op de bank liggen.
De laatste tijd bleef ik echter op de leuning en viel daar dan in slaap.
Het vrouwtje was bang dat ik tussen de bank en de verwarming zou vallen met alle gevolgen van dien.
Dus pakte zij mij elke keer op, zodra ik daar in slaap viel.
Heel vervelend om elke keer uit je slaap gehaald te worden.
Ik val heus niet naar beneden maar kennelijk geloofde ze dat niet.
De baas zei dat hij wel een oplossing wist en iets voor mij zou gaan maken. Ik zou een eigen kraaiennest krijgen.
Wat hij van plan was wist ik niet precies maar ik was er al snel uit dat ik niet in het nest van een vogel zou gaan zitten.
Het vrouwtje kon dan wel dol enthousiast roepen dat dit een heel goed idee was maar die houd van vogels.
Ik niet, ik jaag ze weg als ze in het gras van ons Paradijsje gaan zitten.

De baas hoorde me al niet meer want die was onderweg naar de bouwmarkt en kwam terug met planken.
In notime had hij voor mij een heel mooi uitkijkplekje annex slaapbank gemaakt, tussen de bank en het raam in.
Het vouwtje legde er een zacht dik kleed op en ik sprong er via de leuning op.
Dit was helemaal perfect. Heerlijk soezen als er zon is, goed overzicht om de boel te kunnen bewaken en als het straks koud word en de thermostaat gaat weer aan, dan lig ik heerlijk vlak boven de verwarming.
Het vrouwtje vond het heel knap van de baas en was super blij.
Ze zei: “nu kan je niet meer naar beneden vallen Meneertje”.
Nou, daar hoeft ze ook niet bang voor te zijn want nu ik zo’n mooi eigen plekje heb ga ik heus niet meer op de leuning liggen.
Nu nog een hand vol koekjes en het is helemaal af.
Mijn nieuwe plek lijkt helemaal niet op het nest van een kraai.
Het is meer een mooi uitkijk-eiland.
Naast een eigen bos, een eigen zee en een eigen strand, heb ik nu ook een eigen eiland.
Maar dat is niet het enige dat ik heb gekregen, ik ben namelijk afgelopen zondag jarig geweest, samen met mijn grote mensenbroer.

“Meneertje 305” verder lezen

Meneertje 304

woensdag 12 september 2018 Meneertje 304

Tijdens onze vakantie kwam mijn vriend Guus regelmatig langs en zijn mama neemt dan altijd wat lekkers mee.
En soms staat ze er ineens met een cadeautje, lief hè?
Tijdens de vakantie stond Guus ineens voor het hekje in zijn auto en hij vroeg of ik mee wilde naar een kleedjes-markt.
Ik had geen idee wat een kleedjes-markt was maar kleedjes klinken sowieso altijd goed, dus daar had ik wel zin in.
Het vrouwtje wilde ook wel mee en zo togen we naar de markt.
De papa van Guus ging foto’s maken voor de krant, dus liepen Guus, zijn mama, het vrouwtje en ik liepen samen langs de kleedjes.
Alles op de kleedjes was tweedehands en kostte bijna niets.
Het vrouwtje zei dat ik wel een leuke knuffel uit mocht zoeken.
Normaal krijg ik die niet want binnen 5 minuten heb ik de inhoud eruit en dat vind ze zonde.
Daarom ben ik zo blij met de mama van Guus want die vind dat helemaal nooit zonde, van haar mag dat allemaal best.
Nu alle knuffels op de kleedjesmarkt nog geen euro waren, mocht ik wat uitzoeken.
Dat liet ik me geen twee keer zeggen en greep een grote rode Angry Bird knuffel van een kleedje.
Het vrouwtje betaalde 50 eurocent en toen liepen we verder.
Ik droeg mijn knuffel zelf en wilde eigenlijk het liefste meteen door naar het Paradijsje maar we gingen eerst nog alle andere kleedjes af.
Al die tijd heb ik netjes zelf mijn knuffel gedragen.

Eenmaal terug in het Paradijsje zei het vrouwtje dat ik heel voorzichtig met mijn mooie nieuwe knuffel moest doen.
A was de knuffel helemaal niet nieuw, B was het MIJN knuffel en C ook nog eens een Angry Bird dus………binnen een half uur was de Angry Bird een schattig rood kleedje met oogjes.
Vrouwtje begon te zuchten en zei: “wie moet dat nu weer allemaal opruimen?”
Dat leek mij ansicht heel duidelijk en ik ging heerlijk op mijn rug liggen op het dikke stoelkussen.
Vrouwtje zei dat ze heus zag dat ik niet sliep maar ik zette een keiharde snurk in en hield mijn ogen stijf dicht.
Het vrouwtje pakte een stoffer en blik en begon met ruimen.
Ze is elke keer weer verbaast hoeveel rommel er uit één knuffel komt.
Na alle ervaring zou ze dat inmiddels wel moeten weten, heel veel.
Heerlijk om de complete vulling allemaal netjes te rangschikken.
Ik leg ze altijd keurig bij elkaar in het gras maar ik kan er ook niets aan doen dat de wind al die witte wolken overal heen blaast.

“Meneertje 304” verder lezen

Meneertje 303

Woensdag 5 september 2018 Meneertje 303

De vakantie is weer voorbij.
Echt jammer dat we niet vier maanden per jaar vakantie hebben.
Ik stel voor dat iedereen elk jaar vier maanden vakantie mag hebben.
Het is namelijk super belangrijk om leuke dingen te doen en extra veel koekjes te eten want dat mag op vakantie.
Als de baas en het vrouwtje samen zijn, is dat veel leuker dan alleen maar de weekenden.
Vrouwtje zegt dat ik niks te klagen heb, omdat wij al vanaf april elke vrije week van het vrouwtje in het Paradijsje zijn.
Dat is zo maar dan is de baas er niet bij en dat is juist zo fijn, daarom wil ik dat wel vier maanden achter elkaar.

Het was heerlijk in ons Paradijsje maar het was ook super leuk in ons hutje aan zee.
We moeten dan heel ver met de auto en als je dan uitstapt dan ruik je de zee al.
Ik was er pas één keer eerder geweest en ze waren benieuwd of ik de weg nog wist.
Nou, ik ben echt niet dom en ik wist heus de weg naar ons appartement.
Toen we aankwamen was Bert er nog.
Bert had ons huisje schoon gemaakt en bleef nog even gezellig bij ons kletsen.
Vorig jaar was Willem, zijn teckel, ook mee maar nu was hij alleen.
De baas nodigde Bert uit om mee te gaan naar een leuk restaurant vlak in de buurt en dat deed hij.
Zo begon de week en vanaf dat moment deden we alleen maar leuke dingen.
We gingen naar de Juttersmarkt, naar allerlei leuke strandterrasjes, winkeltjes, zwemmen in zee, rennen op het strand, wandelingen maken, uit eten, en zo vlogen de dagen voorbij.
Eigenlijk moet je niet zoveel leuke dingen doen want als je stomme dingen doet, dan duurt de vakantie veel langer.
Voor dat ik het wist, was het vrouwtje de spullen al weer aan het inpakken.
Ik hoopte nog even dat we vanaf de zee door zouden rijden naar ons Paradijsje maar we gingen echt naar huis.
Joeri was de dag daarvoor thuis gekomen uit Ghana en het vrouwtje was blij dat ze hem weer zag.
Dat vond ik natuurlijk ook wel maar het betekende tevens het echte einde van vier heerlijke weken zon, bos, zee en gezelligheid.
Gelukkig gaan we nog wel naar het Paradijsje als het vrouwtje van het weekend weer vrij is maar als het regenachtig is dan gaan we alleen het weekend en niet meer de hele week.
Van mij mag het nog wel een maand of twee nazomeren.
Afgelopen maandag zijn de baas en het vrouwtje weer aan het werk gegaan en is het gewone leven weer begonnen.
Het is afkicken hoor maar, zoals het vrouwtje altijd zegt, we hebben weer mooie herinneringen gemaakt.
En die ga ik natuurlijk allemaal aan jullie vertellen.

“Meneertje 303” verder lezen

Meneertjes Vakantiecadeau

Maandag 23 juli 2018 Meneertjes vakantiecadeau

Het allerlaatste verhaaltje van deze maand en dan gaan we vakantie houden.
Pas in september ben ik er weer met nieuwe verhaaltjes.
Omdat we bijna vakantie hebben en het vrouwtje dan te lui is om te schrijven, besloot ik dat er toch iets moest komen.
Maar wat dan? Als je niks tikt, dan komt er namelijk ook niets.
Ineens wist ik het.
Ik had boven op de plank in de woonkamer het boek van Kwiebus gezien.
Kwiebus was de vorige teckel en hij had ook een boek.
Natuurlijk niet zo’n sjiek boek als ik heb, maar wel een boek van zijn eerste periode uit 2001.
Dat is heel erg lang geleden en de verhaaltjes van Kwiebus, schreef het vrouwtje voor een teckelsite: www.teckels.nl
Gelukkig had oma een aantal verhaaltjes uit geprint om voor te lezen aan oom want anders was er helemaal niets meer geweest.
De teckelsite hield namelijk ineens op te bestaan en toen was het vrouwtje ineens alles kwijt.
Lang leve oma. Het vrouwtje was dolblij dat ze nog een aantal verhalen had en ze plakte alles mooi in een boek.
Het boek noemde ze: Laat je niet teckelen.

Als vakantiecadeau krijgen jullie allemaal een aantal verhalen cadeau van Kwiebus.
Zo hebben jullie deze zomer toch wat te lezen.
Ze zijn dan wel niet over mij maar het vrouwtje zegt dat ze Kwiebus ook nooit zijn vergeten, dus mogen jullie deze zomer van hem genieten.
Vrouwtje is nogal gemakzuchtig aan gelegd, dus ze heeft gewoon foto’s van de bladzijden gemaakt.
Soms zitten er vlekken op de pagina’s en nee, ik heb dat niet gedaan maar het boek is al heel vaak uitgeleend en 17 jaar oud.
Hopelijk kunnen jullie het een beetje lezen want het netjes over tikken gaat het vrouwtje absoluut niet doen.
Ook niet terwijl er soms tekst mist en er hier en daar gewoon met pen op gekladderd is.
Het vrouwtje is super eigenwijs en zegt dat dit goed genoeg is.

Op 5 september ben ik er weer met verhaaltjes van mij en wie weet kom ik tussendoor ook nog wel met een verhaaltje.
In ieder geval wel met foto’s.
Iedereen een super fijne vakantie en tot woensdag 5 september.

Laat Je Niet Teckelen

Meneertje 301

Woensdag 18 juli 2018 Meneertje 301

Het blijft maar heerlijk weer, wat een geluk met deze zomer.
Vrouwtje puft, want die heeft opvliegers en dan schijnt het dubbel zo heet te zijn.
Doe mij ook maar wat opvliegers, ik houd van warmte.
Heerlijk zonnebaden op de hete loungebank of op het gras.
Het kan mij niet zonnig en warm genoeg zijn.
Rond 7.30 uur is de baas al wakker en dan doet hij mijn bench open en knuffelen we.
Daarna gaat hij zich wassen, tandenpoetsen en aankleden.
Omdat ik dan nog niet uit ben geweest en ik niet in de tuin mag plassen, blijft de deur van de caravan nog dicht.
Natuurlijk wil ik niks missen van de zon en kruip dan altijd in de vensterbank voor het raam.
Nadat we dan zijn gaan plassen gaat de baas mijn zwembad vullen.
Heerlijk moment want ik vind vers drinkwater uit mijn zwembad zalig.
In het begin is het water steenkoud maar in de loop van de dag word het steeds warmer.

We hebben, vanaf afgelopen donderdag, weer heerlijk genoten van ons buitenleven in het paradijsje.
Vanavond moet het vrouwtje weer werken.
Dat is een nachtje eerder dan ze normaal gaat maar daardoor is ze ook wel een nachtje eerder vrij.
Volgende week kunnen we vanaf woensdag weer naar het paradijsje.
De baas moet nog steeds gewoon werken maar het vrouwtje en ik hebben al weken een vakantiegevoel.
Er is al zolang mooi weer dat de baas een beetje bang is dat het mooie weer straks op is als hij vakantie heeft.
Dat hopen we niet hoor. We willen dit houden tot half september. Dat lijkt mij nou eens fijn.

“Meneertje 301” verder lezen

Meneertje 300

Woensdag 11 juli 2018 Meneertje 300

Bijna één jaar en tien maanden oud en dan al 300 Meneertjes, dat is best bijzonder toch?
Het lijkt mij tijd voor een feestje met koekjes en biefstuk.
Vrouwtje zegt elke keer dat er helemaal niks te schrijven is maar dat is natuurlijk onzin want ik maak genoeg mee.
Zoals pas geleden in het Paradijsje.
Het vrouwtje had haar knutselspullen mee genomen en alle spullen zaten in een tas van de Intratuin.
Ik keek toe wat ze ging doen en het vrouwtje kiepte de tas leeg op tafel en gooide de lege Intratuintas op de grond.
Dat was leuk. Ik greep de tas vast en holde er mee weg.
Het vrouwtje moest lachen en zei: “heb je weer iets gevonden?”
Nou, echt zoeken hoefde niet hoor, je gooide de tas net op de grond.
Het vrouwtje moest natuurlijk weer foto’s maken en ging daarna aan het knutselen.
Ik sleepte de tas naar de loungebank en probeerde met tas en al op de loungebank te springen.
Dit lukte niet en ik hoorde het vrouwtje grinniken.
Daarna was ze druk en na een poosje hoorde ik: “Meneertje dat is mijn tas en het is niet de bedoeling dat je die stuk maakt”.
Ik maakte de tas niet stuk want dan hadden er allang allemaal gaatjes in gezeten.
Mijn bedoeling was om er een tunnel van te maken en er dan doorheen te lopen.
Helaas vond het vrouwtje dat geen goed idee en pakte de tas af.
De tas verdween bovenop de kussenbak en toen kon ik er niet meer bij.
Uiteraard gaf ik de strijd niet zo maar op.
Ik zette mijn pootjes tegen de zijkant van de kussenbak en maakte me heel erg lang.
Met het puntje van mijn neus kon ik bij de tas en ik schoof hem een stukje naar mij toe.
Ik hoorde: “Meneertje nee, laten liggen”.
Om het vrouwtje af te leiden liep ik naar het grasveld en toen zij weer haar aandacht bij de knutselspullen had liep ik achter haar langs terug naar de kussenbak.
Mijn neus was nog geen seconde op de kussenbak of het vrouwtje stond op en zei:”ik leg de tas wel binnen want anders blijf je aan de gang”.
Ze kwam terug met een nieuwe bot en dat vond ik wel een goed alternatief.

“Meneertje 300” verder lezen

Meneertje 299

Woensdag 4 juli 2018. Meneertje 299

Omdat er in de kranten stond dat je zuinig met water moest doen besloten de baas en het vrouwtje hier ook gehoor aan te geven.
Ik was al bang dat ik dan geen zwembad meer kreeg maar dat was gelukkig niet het geval.
De baas zei tegen het vrouwtje dat we het zwembad wel konden vullen maar dat we deze dan twee dagen gevuld zouden laten staan.
Dan zou het vrouwtje wel elke dag de bloembakken water geven maar de heg en het gras de dag daarna, met het water uit mijn zwembad.
De rest van het verhaal hoorde ik niet meer want ik was al lang blij dat mijn bad weer vol mocht en viel in een diepe slaap.
Op warme dagen moet ik toch op z’n minst af en toe even kunnen verkoelen in mijn zwembad en gelukkig bleef dat zo.
Niet alleen ik maak gebruik van mijn zwembad, het vrouwtje ligt er ook regelmatig in.
Het was zaterdagavond en de baas ging een eind met mij wandelen en het vrouwtje zou ondertussen de tuin op ruimen.
De bloemen van water voorzien, verdorde blaadjes eraf halen en de tegels aanvegen.
Toen wij terug kwamen zei het vrouwtje enthousiast dat ze een afdekzeil had gevonden en dat het water zo heel mooi schoon zou blijven.
Ze had het zeil met touw vast geknoopt.
Waar ze het over had……ik had geen idee maar in het geval van mijn vrouwtje, is dat ook niet altijd noodzaak.
Als jij water wilt afdekken vind ik dat prima.
Zullen we nu mijn koekjes-zin afdekken en koffie gaan drinken?
Dat vond het vrouwtje een goed idee.
Terwijl ik mijn koekjes op at en de baas en het vrouwtje beiden genietend aan hun bakje koffie nipten, zag ik ineens een nieuwe blauwe sofa staan.
Wat een joekel was dat.
Hij stond op de plek waar normaal mijn zwembad staat en had precies dezelfde vorm maar dit was een grote, mooie, blauwe sofa.
Ik nam een aanloop en sprong met een hele-hoge-grote-boog op de sofa om vervolgens per direct als de Titanic naar de bodem te zinken.
Kennelijk was dit geen sofa maar het afdekzeil.
Ik was drijfnat en op dat moment hoorde ik zowel het vrouwtje als de baas keihard lachen.
Het vrouwtje hikte dat er koffie uit haar neus kwam en hoestte en proestte.
De baas lachte heel hard en kwam naar me toe gelopen.
Ik stond nog steeds, op het in elkaar gestorte zeil, in mijn zwembad en keek zeer beledigd.
Het vrouwtje ging steeds harder lachen en zei dat ze bijna in haar broek plaste.
Dat zou ik niet doen want je moet zuinig zijn met water en iemand uitlachen is alles behalve aardig.
Het vrouwtje bleef lachen en kon alleen maar hikken….die blik……dat hoofd……
Ik besloot te doen of er niets aan de hand was en bleef staan alsof ik van plan was geweest om te gaan zwemmen.
Het vrouwtje kraamde alleen nog rare geluiden uit en zei dat ze buikpijn had van het lachen.
Net goed, dan moet je me maar niet uitlachen.
Dat is namelijk heel kinderachtig.
Ik had wel verdronken kunnen zijn.

Jullie snappen dat mijn wraak zoet was.
Ik stapte uit bad en rende naar binnen.
Via mijn opstap poef sprong ik op de bank en schudde me daar eens heel goed uit.
Alles was nat, eigen schuld dikke bult.
Het vrouwtje lachte nog steeds en tilde me van de bank en zette me weer buiten.
Vrouwtje zei dat ze in tijden niet zo hard had gelachen.
Ze deed het dekzeil opnieuw op het bad en knoopte het touw er weer omheen.
Daarna zei ze: “zullen we met je bal gooien?”.
Als ze dat niet had gedaan dan was ik nu nog boos geweest om dat stomme gelach maar na een poosje rennen was ik alles weer vergeten.

“Meneertje 299” verder lezen