Meneertjes Vakantiecadeau

Maandag 23 juli 2018 Meneertjes vakantiecadeau

Het allerlaatste verhaaltje van deze maand en dan gaan we vakantie houden.
Pas in september ben ik er weer met nieuwe verhaaltjes.
Omdat we bijna vakantie hebben en het vrouwtje dan te lui is om te schrijven, besloot ik dat er toch iets moest komen.
Maar wat dan? Als je niks tikt, dan komt er namelijk ook niets.
Ineens wist ik het.
Ik had boven op de plank in de woonkamer het boek van Kwiebus gezien.
Kwiebus was de vorige teckel en hij had ook een boek.
Natuurlijk niet zo’n sjiek boek als ik heb, maar wel een boek van zijn eerste periode uit 2001.
Dat is heel erg lang geleden en de verhaaltjes van Kwiebus, schreef het vrouwtje voor een teckelsite: www.teckels.nl
Gelukkig had oma een aantal verhaaltjes uit geprint om voor te lezen aan oom want anders was er helemaal niets meer geweest.
De teckelsite hield namelijk ineens op te bestaan en toen was het vrouwtje ineens alles kwijt.
Lang leve oma. Het vrouwtje was dolblij dat ze nog een aantal verhalen had en ze plakte alles mooi in een boek.
Het boek noemde ze: Laat je niet teckelen.

Als vakantiecadeau krijgen jullie allemaal een aantal verhalen cadeau van Kwiebus.
Zo hebben jullie deze zomer toch wat te lezen.
Ze zijn dan wel niet over mij maar het vrouwtje zegt dat ze Kwiebus ook nooit zijn vergeten, dus mogen jullie deze zomer van hem genieten.
Vrouwtje is nogal gemakzuchtig aan gelegd, dus ze heeft gewoon foto’s van de bladzijden gemaakt.
Soms zitten er vlekken op de pagina’s en nee, ik heb dat niet gedaan maar het boek is al heel vaak uitgeleend en 17 jaar oud.
Hopelijk kunnen jullie het een beetje lezen want het netjes over tikken gaat het vrouwtje absoluut niet doen.
Ook niet terwijl er soms tekst mist en er hier en daar gewoon met pen op gekladderd is.
Het vrouwtje is super eigenwijs en zegt dat dit goed genoeg is.

Op 5 september ben ik er weer met verhaaltjes van mij en wie weet kom ik tussendoor ook nog wel met een verhaaltje.
In ieder geval wel met foto’s.
Iedereen een super fijne vakantie en tot woensdag 5 september.

Laat Je Niet Teckelen

Meneertje 301

Woensdag 18 juli 2018 Meneertje 301

Het blijft maar heerlijk weer, wat een geluk met deze zomer.
Vrouwtje puft, want die heeft opvliegers en dan schijnt het dubbel zo heet te zijn.
Doe mij ook maar wat opvliegers, ik houd van warmte.
Heerlijk zonnebaden op de hete loungebank of op het gras.
Het kan mij niet zonnig en warm genoeg zijn.
Rond 7.30 uur is de baas al wakker en dan doet hij mijn bench open en knuffelen we.
Daarna gaat hij zich wassen, tandenpoetsen en aankleden.
Omdat ik dan nog niet uit ben geweest en ik niet in de tuin mag plassen, blijft de deur van de caravan nog dicht.
Natuurlijk wil ik niks missen van de zon en kruip dan altijd in de vensterbank voor het raam.
Nadat we dan zijn gaan plassen gaat de baas mijn zwembad vullen.
Heerlijk moment want ik vind vers drinkwater uit mijn zwembad zalig.
In het begin is het water steenkoud maar in de loop van de dag word het steeds warmer.

We hebben, vanaf afgelopen donderdag, weer heerlijk genoten van ons buitenleven in het paradijsje.
Vanavond moet het vrouwtje weer werken.
Dat is een nachtje eerder dan ze normaal gaat maar daardoor is ze ook wel een nachtje eerder vrij.
Volgende week kunnen we vanaf woensdag weer naar het paradijsje.
De baas moet nog steeds gewoon werken maar het vrouwtje en ik hebben al weken een vakantiegevoel.
Er is al zolang mooi weer dat de baas een beetje bang is dat het mooie weer straks op is als hij vakantie heeft.
Dat hopen we niet hoor. We willen dit houden tot half september. Dat lijkt mij nou eens fijn.

“Meneertje 301” verder lezen

Meneertje 300

Woensdag 11 juli 2018 Meneertje 300

Bijna één jaar en tien maanden oud en dan al 300 Meneertjes, dat is best bijzonder toch?
Het lijkt mij tijd voor een feestje met koekjes en biefstuk.
Vrouwtje zegt elke keer dat er helemaal niks te schrijven is maar dat is natuurlijk onzin want ik maak genoeg mee.
Zoals pas geleden in het Paradijsje.
Het vrouwtje had haar knutselspullen mee genomen en alle spullen zaten in een tas van de Intratuin.
Ik keek toe wat ze ging doen en het vrouwtje kiepte de tas leeg op tafel en gooide de lege Intratuintas op de grond.
Dat was leuk. Ik greep de tas vast en holde er mee weg.
Het vrouwtje moest lachen en zei: “heb je weer iets gevonden?”
Nou, echt zoeken hoefde niet hoor, je gooide de tas net op de grond.
Het vrouwtje moest natuurlijk weer foto’s maken en ging daarna aan het knutselen.
Ik sleepte de tas naar de loungebank en probeerde met tas en al op de loungebank te springen.
Dit lukte niet en ik hoorde het vrouwtje grinniken.
Daarna was ze druk en na een poosje hoorde ik: “Meneertje dat is mijn tas en het is niet de bedoeling dat je die stuk maakt”.
Ik maakte de tas niet stuk want dan hadden er allang allemaal gaatjes in gezeten.
Mijn bedoeling was om er een tunnel van te maken en er dan doorheen te lopen.
Helaas vond het vrouwtje dat geen goed idee en pakte de tas af.
De tas verdween bovenop de kussenbak en toen kon ik er niet meer bij.
Uiteraard gaf ik de strijd niet zo maar op.
Ik zette mijn pootjes tegen de zijkant van de kussenbak en maakte me heel erg lang.
Met het puntje van mijn neus kon ik bij de tas en ik schoof hem een stukje naar mij toe.
Ik hoorde: “Meneertje nee, laten liggen”.
Om het vrouwtje af te leiden liep ik naar het grasveld en toen zij weer haar aandacht bij de knutselspullen had liep ik achter haar langs terug naar de kussenbak.
Mijn neus was nog geen seconde op de kussenbak of het vrouwtje stond op en zei:”ik leg de tas wel binnen want anders blijf je aan de gang”.
Ze kwam terug met een nieuwe bot en dat vond ik wel een goed alternatief.

“Meneertje 300” verder lezen

Meneertje 299

Woensdag 4 juli 2018. Meneertje 299

Omdat er in de kranten stond dat je zuinig met water moest doen besloten de baas en het vrouwtje hier ook gehoor aan te geven.
Ik was al bang dat ik dan geen zwembad meer kreeg maar dat was gelukkig niet het geval.
De baas zei tegen het vrouwtje dat we het zwembad wel konden vullen maar dat we deze dan twee dagen gevuld zouden laten staan.
Dan zou het vrouwtje wel elke dag de bloembakken water geven maar de heg en het gras de dag daarna, met het water uit mijn zwembad.
De rest van het verhaal hoorde ik niet meer want ik was al lang blij dat mijn bad weer vol mocht en viel in een diepe slaap.
Op warme dagen moet ik toch op z’n minst af en toe even kunnen verkoelen in mijn zwembad en gelukkig bleef dat zo.
Niet alleen ik maak gebruik van mijn zwembad, het vrouwtje ligt er ook regelmatig in.
Het was zaterdagavond en de baas ging een eind met mij wandelen en het vrouwtje zou ondertussen de tuin op ruimen.
De bloemen van water voorzien, verdorde blaadjes eraf halen en de tegels aanvegen.
Toen wij terug kwamen zei het vrouwtje enthousiast dat ze een afdekzeil had gevonden en dat het water zo heel mooi schoon zou blijven.
Ze had het zeil met touw vast geknoopt.
Waar ze het over had……ik had geen idee maar in het geval van mijn vrouwtje, is dat ook niet altijd noodzaak.
Als jij water wilt afdekken vind ik dat prima.
Zullen we nu mijn koekjes-zin afdekken en koffie gaan drinken?
Dat vond het vrouwtje een goed idee.
Terwijl ik mijn koekjes op at en de baas en het vrouwtje beiden genietend aan hun bakje koffie nipten, zag ik ineens een nieuwe blauwe sofa staan.
Wat een joekel was dat.
Hij stond op de plek waar normaal mijn zwembad staat en had precies dezelfde vorm maar dit was een grote, mooie, blauwe sofa.
Ik nam een aanloop en sprong met een hele-hoge-grote-boog op de sofa om vervolgens per direct als de Titanic naar de bodem te zinken.
Kennelijk was dit geen sofa maar het afdekzeil.
Ik was drijfnat en op dat moment hoorde ik zowel het vrouwtje als de baas keihard lachen.
Het vrouwtje hikte dat er koffie uit haar neus kwam en hoestte en proestte.
De baas lachte heel hard en kwam naar me toe gelopen.
Ik stond nog steeds, op het in elkaar gestorte zeil, in mijn zwembad en keek zeer beledigd.
Het vrouwtje ging steeds harder lachen en zei dat ze bijna in haar broek plaste.
Dat zou ik niet doen want je moet zuinig zijn met water en iemand uitlachen is alles behalve aardig.
Het vrouwtje bleef lachen en kon alleen maar hikken….die blik……dat hoofd……
Ik besloot te doen of er niets aan de hand was en bleef staan alsof ik van plan was geweest om te gaan zwemmen.
Het vrouwtje kraamde alleen nog rare geluiden uit en zei dat ze buikpijn had van het lachen.
Net goed, dan moet je me maar niet uitlachen.
Dat is namelijk heel kinderachtig.
Ik had wel verdronken kunnen zijn.

Jullie snappen dat mijn wraak zoet was.
Ik stapte uit bad en rende naar binnen.
Via mijn opstap poef sprong ik op de bank en schudde me daar eens heel goed uit.
Alles was nat, eigen schuld dikke bult.
Het vrouwtje lachte nog steeds en tilde me van de bank en zette me weer buiten.
Vrouwtje zei dat ze in tijden niet zo hard had gelachen.
Ze deed het dekzeil opnieuw op het bad en knoopte het touw er weer omheen.
Daarna zei ze: “zullen we met je bal gooien?”.
Als ze dat niet had gedaan dan was ik nu nog boos geweest om dat stomme gelach maar na een poosje rennen was ik alles weer vergeten.

“Meneertje 299” verder lezen

Meneertje 298

Woensdag 27 juni 2018 Meneertje 298

Een verhaaltje over beestjes.
Vrouwtje is er dol op maar dat is maar schijn bleek laatst.
Ze zag een beest en ik hoorde ieeeeeeeeel.
Ik weet niet wat voor soort beest het was maar ze zei tegen de baas dat hij moest helpen.
De baas kwam bij ons zitten en het vrouwtje zei: “kijk nou, iellllll wat een dikke”.
Het vrouwtje stond op en pakte de tekentang en zei: “als je goed zijn snuit vast houd, haal ik hem wel weg”.
Ho ho, wacht even…ik weet niet wat je precies van plan was om weg te halen maar we gaan dat dus niet doen.
Je kunt dan wel verpleegkundige zijn maar je werk mee naar huis nemen is sowieso een heel slecht idee.
Ga maar lekker met die tang op je werk aan het frutselen maar niet aan mij.
De baas vroeg hoe hij het beste mijn snuit kon vasthouden want kennelijk zat het beest vast aan mijn lip.
Hij vroeg aan het vrouwtje of het zeer deed, die teek verwijderen.
Teek? Lip? Zeer? Uhm…laten we vooral die teek gewoon met rust laten en mijn lip ook.
Af en toe een beetje krabben vond ik persoonlijk geen punt maar het vrouwtje was vast beraden en zei dat het waarschijnlijk geen zeer deed.
Waarschijnlijk? Hoezo deed het waarschijnlijk geen zeer? Wat was dat voor dubieus antwoord?
Ik vond het vooral alles behalve relaxt klinken en voordat ik van de bank kon springen had de baas mij vast en zette het vrouwtje de tang rondom de teek.
Ze schoof hem naar beneden en zei triomfantelijk, kijk zijn pootjes spartelen.
De baas zei: “ga weg met dat vieze beest, straks valt hij uit de tekentang”.
Het leek mij een goed plan want stel dat hij terug zou vallen op mijn lip.
Nadat de teek verwijdert was van mijn lip, ploos ze verder in mijn vacht.
Na een poosje vond ze nog een piepkleintje bij mijn voorpoot.
Ze zag hem amper dus leek het mij onzin om die ook te verwijderen maar kennelijk was ze op tekenjacht en was er geen ontkomen aan.
En….eerlijk is eerlijk, ik voelde er helemaal niks van maar dat hoefde het vrouwtje niet te weten.
Eerst een paar koekjes, dan stop ik met je negeren.

“Meneertje 298” verder lezen

Meneertje #297

Woensdag 20 juni 2018 Meneertje 297

Ik ben nog lang niet jarig.
Pas 16 september word ik 2 jaar oud en toch kwamen de papa en mama van Guus alvast met mijn verjaardagscadeau.
Ik houd van cadeautjes en zeker als het leuk verpakt is in een mooie doos.
En, dat zat het….niet in één doos maar in twee dozen.
De mama en papa van Guus weten wel wat ik leuk vind.
Het vrouwtje zei dat ik nog helemaal niet jarig was maar gelukkig luisteren ze niet naar mijn vrouwtje.
Dit cadeau was voor mijn verjaardag maar ook voor opa, oma, de baas en het vrouwtje.
Ze hadden namelijk iets heel moois gekocht voor het paradijsje.
Ik mocht gaan uitpakken en dat kan ik heel goed maar ik rook natuurlijk wel dat er een grote zak met lekkers aan de buitenkant van het cadeau zat.
Die wilde ik eerst op eten maar het vrouwtje stond er al weer bij om te zeggen dat ik er eentje van mocht en dat de rest in mijn snoeppot zou gaan.
Gelukkig kreeg ik er mooi twee van de mama van Guus en toen kon de uitpak pret beginnen.
Eerst ging ik samen met het vrouwtje de kaart lezen die er bij zat en toen mocht ik dan eindelijk starten
Ik scheurde aan het papier en trok grote repen pakpapier van de doos af.
Ze mochten me natuurlijk niet helpen want ik kan heel goed zelf cadeautjes uitpakken.
Het vrouwtje wilde graag helpen want die was heel nieuwsgierig maar ze moest echt nog even geduld hebben.
Toen al het papier van de doos af was, zag ik in de doos een kleinere doos en daar omheen allemaal papierproppen.
Ga maar vast koffie zetten hoor vrouwtje.
Voorlopig ben ik nog wel even zoet met alle papiertjes.
Het vrouwtje wilde niet wachten en zei: “ga jij je maar lekker vermaken met de buitenste doos en de papier proppen dan kijk ik even wat er in de binnenste doos zit”.
Dat was een goede deal en ik trok de grote doos helemaal uit elkaar.
Ik was enorm druk en hoorde ineens: Wat super leuk en daarna hoorde ik ‘DONGGGGGGGGGG ‘ ‘DONGGGGGGGGGG’ ‘DONGGGGGGGGGG ‘.

We hadden een super mooie buitenbel gekregen met een teckel er op.
Iedereen die nu op visite komt kan aanbellen door het touw te bewegen van de mooie dongdong bel bij het wafkiphekje.
Je hoort dan heel hard DONGGGGGGGGGG DONGGGGGGGGGG.
Het vrouwtje heeft gezegd dat ik alleen nog mag wafkippen als de grote teckelbel gaat en verder niet meer”.
Nou dat gaan we dus niet afspreken want het hekje heet niet voor niets het wafkiphekje.
Wat super lief van de papa en mama van Guus. Natuurlijk ook van mijn vriend Guus zelf, maar dat spreekt voor zich.
Opa gaat de bel nog lakken zodat hij niet gaat roesten en dan een paal in de grond slaan en dan kan hij daar de bel aan hangen.
We kunnen niet wachten tot hij hangt.
Super blij met ons mooie cadeau, een prachtige Dongdongbel bij het wafkiphekje.
Welke teckelfamilie wil dat nu niet?

“Meneertje #297” verder lezen

Meneertje #296

Woensdag 13 juni 2018 Meneertje 296

Wij hebben in het paradijsje een loungebank met losse kussens.
Normaal ruimt het vrouwtje de kussens elke avond op.
Ze stopt dan alle losse kussens in een grote beschermhoes, sjouwt met de baas de grote zak naar de schuur en legt deze dan hoog op een plank neer.
Omdat het de afgelopen periode heel mooi weer was en ze elke dag de kussens op de loungebank wilde hebben besloot ze de kussens er gewoon op te laten.
Het vrouwtje vond dat reuze makkelijk en ze houdt van enorm makkelijk.
Oma heeft een prachtige beschermhoes gemaakt om de loungebank mooi te houden en normaal ging deze er ’s avonds om zonder kussens.
Tot de verbazing van het vrouwtje, paste de kussens er ook nog keurig bij en zat de beschermhoes nog steeds super mooi.
Helemaal content was ze met haar idee en zei tegen de baas dat de beschermhoes echt heel mooi en handig was.
Op zich was dit ook zo, mijn oma kan dat allemaal wel.
Het had in principe ook heel goed kunnen werken, als er geen hele stoute muizen in het bos hadden gewoond.

Maar, die wonen er wèl en vonden de kussens onder de beschermhoes ook heel erg praktisch.
Ze zaten lekker droog en warm te genieten onder oma’s mooie maaksel.
Dat ze het erg comfortabel hadden merkte het vrouwtje toen ze bij aankomst in het Paradijsje de loungebank op wilde zetten.
Ze haalde de beschermhoes eraf en bracht die naar onze schuur.
Daarna begon ze de kussens te verdelen op de juiste plekken.
Het hele grote kussen op het lange gedeelte, een wat kleinere ernaast en……
toen ze het volgende kussen pakte zei het vrouwtje neeeeeeeeee, een mega gat.

Ik weet niet wat voor gat je hebt maar ik heb het niet gedaan, dat je dat vast even weet.
Ze bekeek alle kussens en vier kussens waren aangevreten en in eentje zat echt een mega gat.
Ik kwam ook eens kijken en dook met mijn neus in het gat.
Uiteraard rook ik gelijk wie er aan de kussens geknabbeld hadden en begon hard te kwispelen.
Het vrouwtje zei tegen de baas: “kom eens kijken, ik zie muizenpoepjes”.
Moest het baasje nu werkelijk naar muizenpoep komen kijken?
En dan? Moest hij het dan in een poepzakje doen en in de vuilnisbak gooien?
Maar nee, ze wilde niet de poepjes laten zien maar de gaten.
De baas zei lachend: “wie weet hebben ze er wel een leuk nieuw nestje in gebouwd en liggen er 10 muizenbaby’s in het kussen”.
Het vrouwtje bevroor gelijk en ploos het volledige kussen na maar vond geen nestje.
Ze mopperde op de muizen maar dat helpt weinig want die hadden allang het hazenpad gekozen.
Gelukkig lag er thuis nog een volledige nieuwe set hoezen maar daar hadden we op dat moment niets aan want we waren niet thuis.
Dus gingen de kussens met gaten gewoon op de bank tot Joeri de nieuwe hoezen kwam brengen in het paradijsje.
Nu zitten er hele mooie nieuwe grijze hoezen om en sjouwt het vrouwtje weer elke avond met heel veel kussens naar het schuurtje.
Van mij hadden die gaten er rustig in mogen blijven hoor.
Je draait de kussens om en je ziet er niks meer van.

Ik heb vorige week in het Paradijsje mijn vriend Guus vaak gezien.
Regelmatig mochten we even samen spelen, heerlijk.
Woensdag kwamen opa en oma de hele middag en avond op visite en kregen we een uitnodiging om ’s avonds gezellig bij Guus wat te komen drinken.
Opa en oma vinden Guus en zijn papa en mama ook leuk, dus natuurlijk zeiden we ja.
Zij moesten eerst weg en gingen naar Ikea.
Toen ze terug kwamen stopte hun auto bij ons hekje.
De mama van Guus zei tegen mij: “kijk eens wat ik voor je heb schatje”.
Ik kreeg een super gave stoffen bal.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei: “zonde van het geld, die is zo stuk hoor”.
De mama van Guus zei: “nou en, als hij er maar lol aan heeft”.
De papa en mama van Guus gingen naar Guus die ook een bal kreeg en ik dook met mijn bal de tuin in.
Een klein kwartiertje later app-te het vrouwtje een filmpje van mij naar de mama en papa van Guus.

Filmpje:

De mama en papa van Guus moesten heel hard lachen en toen we er ’s avonds met opa en oma op visite gingen zei de mama van Guus: “wil je nog een bal Meneertje?, Ik heb er nog meer”.
Voordat ik luid ja had kunnen roepen, zei het vrouwtje: “niks ervan, ik moet de rommel die er nu ligt nog bij elkaar harken”
Hij speelt maar met de lege balstof, dat vind hij ook leuk.
Ik had al geen tijd meer want ik was lekker met Guus aan het rennen in zijn tuin.

“Meneertje #296” verder lezen

Meneertje #295

Woensdag 6 juni 2018 Meneertje 295

In het paradijsje staat sinds vorige zomer een gieter in de vorm van een teckel.
Jullie hebben hem vast wel gezien.
Die kochten we in de Sluis bij de Teckel Country Store.
Vrouwtje gebruikt de teckelgieter voor het vullen van de vogelschaal.
Daarna zet ze hem altijd op de grond bij de bloempot neer.
Natuurlijk had ik de gieter al veel vaker zien staan maar toen ik er zaterdag langs liep, bedacht ik ineens dat ik er ook best leuk mee zou kunnen spelen.
Ik pakte de gieter bij het handvat en stapte er heel stoer mee rond.
Ook al was hij erg groot het lukte mij prima.
Ik droeg hem naar het gras en was er leuk mee aan het rommelen.
Het vrouwtje was de rododendron aan het snoeien en de baas was bezig met het eten.
Na een tijdje kwam het vrouwtje even bij mij kijken en toen hoorde ik: “Meneertje wat doe je nou?”.
Op zich leek het mij vrij duidelijk wat ik aan het doen was maar het vrouwtje heeft altijd wat extra uitleg nodig.
Nou, ik was er gewoon een hele functionele gieter van aan het maken.
Tot nu toe zat er alleen een mini gaatje in de snuit en dan duurde het heel erg lang voor de complete vogelschaal gevuld was met water.
Met mijn aanpassing kon het vrouwtje nu ook water geven uit alle vier de pootjes en uit zijn buik.
Het leek mij een ideale oplossing.

Het vrouwtje zei tegen de baas dat ik de gieter had stuk gemaakt.
Stuk? Helemaal niet stuk.
Ik heb er voor gezorgd dat het water geven veel sneller gaat want de vogelschaal is best groot.
Het vrouwtje zei dat ze het zonde van de gieter vond maar dat ik hem mocht houden omdat hij nu zo lek was als een mandje.
Ze zei: “nu moeten we maar snel weer een keer op visite gaan bij Ome Frits en tante Riek in Zeeland.
Dan gaan we met Richard en Wilma weer gezellig een dagje naar Sluis.
Zie je wel dat dit een hele goede actie was?
Kunnen we gelijk kijken of er daar nog boekjes liggen van mij.
Want jullie geloven het vast niet maar nog steeds willen mensen een boekje bestellen terwijl ze echt al heel lang op zijn.
Alle 250 boekjes zijn verkocht. Ze lagen ook in een paar winkels maar bij de dierenwinkels en de fotograaf zijn ze nu ook op.
Mochten er nog boekjes in Sluis liggen dan kan ik er mooi mee op de foto.
En…….dan kopen we daar gewoon een nieuwe gieter voor het vrouwtje.
Bij ome Frits en tante Riek is het super leuk, als het droog is kunnen we ook nog naar het strand in Cadzand Bad.
Ik vind het een win-win situatie.
Dan hebben het vrouwtje en ik straks beiden een eigen gieter en heeft iedereen een leuk uitje.

“Meneertje #295” verder lezen

Meneertje #294

Woensdag 30 mei 2018 Meneertje #294

Vorige week dinsdag vertrok ik samen met het vrouwtje naar Liempde.
Daar is de All Dogs Trimsalon van Alma Mandigers en zij is mijn persoonlijke kapper.
Nu is Alma echt heel erg lief en ik ga met plezier knuffelen met Alma maar een ander kapsel is wat mij betreft totaal overbodig.
Mijn kapsel zat nog prima, zelfs vele malen beter dan dat van het vrouwtje en toch hoefde zij niet naar de kapper maar moest ik geplukt worden.
We vertrokken vanuit het paradijsje en moesten om 18.30 uur in Liempde zijn.
De baas ging niet mee maar bleef in het Paradijsje en ik reed samen met het vrouwtje, in de spits, weg naar Liempde.
Ik riep nog dat we beter een andere dag konden gaan want om 16.45 uur rijd je echt de file in.
Of beter gezegd……sta je gelijk stil want er viel erg weinig te rijden.
Na heel veel warme dagen had het keihard geregend en vooral in het zuiden was er heel veel regen gevallen.
Daardoor waren er ongelukken gebeurd en stonden we elke keer stil.
Het navigatiesysteem deed enorm zijn best om ons via andere wegen naar Alma te leiden maar overal stond het vaster dan vast.
Ik besloot me er niet langer mee te bemoeien want dat helpt toch niet, dus ik ging slapen.
Het duurde twee uur maar toen kwamen we dan toch bij Alma aan.
Het vrouwtje parkeerde de auto voor de salon, zwaaide naar Alma en toen liepen we snel een rondje om te plassen.
Daarna was het dan toch echt tijd voor het verwijderen van mijn winterjas.
Alma begon het haar van mijn rug te plukken en dat was geen enkel probleem.
Na een poos begon ze aan mijn oren en dat vind ik dus helemaal niks.
Ter waarschuwing deed ik een keer heel sacherijnig mijn snuit naar haar hand.
Alma trok zich er niks van aan maar het vrouwtje zei dat we beter even een snoetje konden opzetten zodat ik niet zou bijten.
Tegenwoordig ben ik namelijk een stuk feller en het vrouwtje zou het erg vinden als ik zou bijten.
Nu heb ik nog nooit iemand gebeten maar ik was echt niet blij met dat getrek aan mijn oorharen.
Ook zo vreselijk onnodig.
Geen hond ziet die haren en ik denk trouwens ook, dat geen hond het erg zou vinden als er wel haren zouden blijven zitten.
Toch vond Alma dat ze eruit moesten.
Nadat ze klaar was met mijn oren mocht het snoetje weer af en ging ze verder met mijn rug en poten.

“Meneertje #294” verder lezen

Meneertje #293

woensdag 23 mei 2018 Meneertje 293

De hovenier is weer geweest en hij heeft onze heg weer heel erg mooi gemaakt.
Jacobus kan dat super goed en de dag dat hij kwam heeft hij heel veel kruiwagens heg geschoren.
Het vrouwtje reed elke keer volle kruiwagens weg naar de speciale tuinafval plek.
Natuurlijk kreeg ze niet alles in één keer klaar dus ging ik samen met de baas en het vrouwtje de volgende dag naar het paradijsje, om alles netjes op te ruimen.
Samen harkten ze alle heg van de grond en reden af en aan met de kruiwagen.
Ik vermaakte me prima.
Op een gegeven moment zei het vrouwtje: “zie jij Meneertje nog?”
Nee zei de baas, ik zie hem niet.
Het vrouwtje liep de caravan binnen en keek in de kamer, in de slaapkamer, in mijn bench en zelfs in de gesloten badkamer.
Ik was dus kwijt.
Althans, dat dachten de baas en het vrouwtje.
Er was helemaal niks kwijt aan mij en ik hoorde ze heus roepen.
Omdat ik niks verkeerds deed en ik heel lekker lag, besloot ik niet te reageren.
De baas en het vrouwtje liepen in de tuin en keken tussen de struiken.
Ze liepen om de caravan heen, keken in het schuurtje en ik hoorde ze roepen: MENEEEEEEEERTJE.
Vrouwtje vroeg zich af of ik weer een gat in de heg had gevonden.
Ze stuiterde met mijn bal en riep: “Meneertje, bal, pak, zoek”.
Stttt vrouwtje, ga maar alleen met de bal spelen het is veel te warm en ik lig heerlijk.
Ineens hoorde ik een hele opgeluchte stem: “Sjaak, ik heb hem”.
Ik weet niet wie ze had, maar mij had niet.
Zij waren buiten en ik lag binnen.
Omdat ik inmiddels wel erg nieuwsgierig was geworden wie ze wel had gevonden, deed ik één oog los en keek in de ogen van het vrouwtje.
Ik lag heerlijk in de vensterbank achter de gesloten gordijnen te genieten van de zon.
Het vrouwtje zei dat ik best in de vensterbank mocht liggen maar wel moest reageren als ze me riepen.
Daarna zei ze tegen de baas: “schat wil jij koffie?”
Voordat de baas ja had kunnen zeggen, stond ik al naast het vrouwtje.
Deze schat had ook enorme zin in koffie met koekjes.

“Meneertje #293” verder lezen

Meneertje #292

Woensdag 16 mei 2018 Meneertje 292

Vorige week maandag ontdekte de baas dat er een wesp in het ventilatierooster van de caravan vloog.
De baas riep het vrouwtje en samen gingen ze kijken of er actie was.
Ik weet niet wat voor actie ze verwachten maar in het geheel genomen was het nogal saai.
We zaten op een stoel en keken naar de vier ventilatieroosters aan de achterkant van de caravan.
Ineens kwam er een wesp uitvliegen en het vrouwtje bedacht zich geen moment en sloeg hem dood met haar slipper.
Terwijl ze de wesp in de groen container deed zei ze tegen de baas: “ik denk dat er nog niet echt een nest zit want er is nog weinig actie”.
Ze had de woorden nog niet uitgesproken of een volgende wesp kwam aanvlogen.
Het vrouwtje pakte horrengaas en plakte samen met de baas, met ducktape de ventilatiegaten af.
Daarna gingen ze op internet zoeken wat ze het beste konden doen.
Het vrouwtje zegt altijd: “eerst weten wat je moet doen en dan handelen”.

Daar had ze beter bij kunnen blijven want de baas las hardop: “de koningin kiest een nestplek, kauwt kleine stukjes hout tot gruis en maakt hiermee het begin van het nest”
“ze legt dan ongeveer 20 eitjes en uit de eitjes komen de werksters en zodra die geboren zijn bouwen die verder aan het nest en legt de koningin alleen nog eitjes”
“stop nooit de vlucht/aanvlieg gaten dicht want dan vreet de koningin zich een weg naar buiten met alle nare gevolgen van dien”
Aangezien een boze koningin en een daarbij behorend boos volk echt niet leuk zijn, besloten ze wat bestrijdingsinformatie in te winnen maar maakte eerst het aanvlieg gat los.
De andere roosters lieten ze dicht.
Omdat de papa en mama van Guus al vaker een nest hebben gehad en ervaren zijn met het verwijderen en bestrijden ging het vrouwtje op hun advies een bus wespengif halen.
De papa van Guus ging samen met de baas in het gat sprayen en toen mochten we een half uur niet in de caravan.
Het vrouwtje vond het beter om een aantal uur niet naar binnen te gaan en toen ze uiteindelijk de deur weer open deed, gingen alle ramen open om de boel goed te ventileren.
Beetje overdreven maar het vrouwtje is niet zo’n held.
Gelukkig zag ze niets meer in en uit vliegen maar we moeten het natuurlijk wel in de gaten houden en zonodig nog een keer sprayen.

“Meneertje #292” verder lezen

Meneertje #291

Woensdag 9 mei 2018 Meneertje 291

Wat een heerlijke tijd hebben we weer gehad in het Paradijsje.
Het was elke dag prachtig weer.
We zijn er de hele vrije week van het Vrouwtje geweest en vandaag moesten we terug want ik ga zo naar opa en oma.
De hovenier komt namelijk vanavond onze heg snoeien en dan is het niet handig als ik daar bij ben.
Morgenochtend moet het vrouwtje ook uitslapen want ze moet weer werken, dus komt ze mij straks na het snoeien weer ophalen en slapen we gewoon thuis.
Echt jammer want ik mocht elke dag zwemmen en elke dag heerlijk op de lounchebank slapen.
Vrijdag waren de papa en mama van Guus druk en moesten ze heel veel kranten gaan wegbrengen.
Normaal maken ze de krant die “Het Verhaal” heet, ik heb daar trouwens ook een column in.
Nu hebben ze een extra editie gemaakt en die krant heet: Gezellig Weg op de Veluwe.
Hij is een hele leuke krant geworden met veel informatie over de omgeving.
Ideaal voor mensen die op vakantie zijn op de Veluwe.
Ze gingen alle kranten naar een heleboel campings brengen en ook op ons recreatiepark ligt natuurlijk de krant van de papa en mama van Guus.
Wij kregen ook drie kranten.
Eentje voor opa en oma, eentje voor de baas en het vrouwtje en natuurlijk ook eentje voor mij.
Omdat Guus geen zin had om de hele dag kranten weg te brengen vroegen de papa en Mama van Guus of hij bij ons mocht zijn.
Daar hoefde ik geen twee keer over na te denken, natuurlijk mocht Guus bij mij zijn.
Guus is mijn vriend en het is altijd heel gezellig met hem.
Lekker spelen, rondrennen, samen blaffen aan het wafkiphekje en achter de struiken struinen.
De papa en mama van Guus zeiden tegen het vrouwtje: “als je het zat bent dan bel je maar”.
Ze zijn heel lief maar ook wel raar hoor, wie is het nu zat als Guus komt?
Ik niet en de baas en het vrouwtje ook niet.
Hij kwam al vroeg en mocht de hele middag blijven.
Guus voelt zich helemaal thuis bij ons en was helemaal niet verdrietig dat zijn papa en mama weg moesten.
Daar had hij ook helemaal geen tijd voor want we moesten stoeien en spelen.

“Meneertje #291” verder lezen

Meneertje #290

Woensdag 2 mei 2018 Meneertje 290

Vrouwtje heeft afgelopen zaterdag een caviashow gehad en toen ze thuis kwam had ze voor mij een grote doos meegenomen.
Ik werd helemaal blij van die doos maar mijn cadeau was niet de doos maar de dingen die in de doos zaten.
Milou van Slaaplekkerzacht.nl had voor mij een nieuw kleed gemaakt voor in de caviakast.
Een heel lekker, dik, zacht kleed.
Ook een zomer kleedje voor in mijn bed.
Ik heb alleen fleece kleedjes en als het heel warm weer is dan is dat veel te heet.
Daarom heb ik een lekker dik bed van katoen en babyrib gekregen.
En…..ze heeft ook speciale bekleding gemaakt voor in de fietsmand.
Het vrouwtje vond de randen van mijn mand heel erg hard en nu zijn deze helemaal bekleed met stof.
Ook heeft Milou er twee kussentjes bij gemaakt zodat ik lekker zacht kan zitten als we gaan fietsen.
Het vrouwtje had deze van te voren besteld en de maten opgegeven aan Milou.
Nu past alles helemaal precies en dat is natuurlijk fijn.
Het grote kleed mocht gelijk in de caviakast en ik dook er boven op.
Dat lag heerlijk.
Ze legde mijn nieuwe zomer bed even boven op mijn bench.
Toen het vrouwtje gekke geluiden hoorde keek ze eens op van haar tablet en zag dat ik boven op mijn bench was gesprongen.
Ik was mijn nieuwe bed aan het opschudden.
Leuk hoor een stapelbed. Een bed in mijn bench en een bed er bovenop.

Ee poosje later stond ik in de keuken heel hard te piepen.
Het vrouwtje riep vanaf de bank kom maar Meneertje maar ik kwam niet en bleef hard piepen.
Ik hoorde haar zeggen: “waar heb jij je botje nu weer onder liggen”?
Nou ik had helemaal niks ergens onder liggen.
Er stond juist iets veel te hoog.
Ik piepte naar de grote doos op de keukentafel.
Die doos was van mij want daar hadden mijn cadeaus in gezeten.
Zonde om die doos zo hoog op tafel te zetten.
Die hoorde versnippert in de papier te liggen en ik wilde graag beginnen.
Het vrouwtje vond het goed en zo kon het feest beginnen.

“Meneertje #290” verder lezen

Meneertje #289

Woensdag 25 april 2018 Meneertje 289

In de gang staat onze mand waar we oud papier en karton in doen.
Zodra deze vol is nemen we die mee uit wandelen.
Nou ja, het papier nemen we mee, niet de bak.
Het vrouwtje doet dan al het karton en papier in een linnen tas en dan legen we die samen in de grote kartoncontainer.
Deze staat vlak bij ons huis en iedereen mag daar zijn papier in doen.
De container is natuurlijk heel snel vol en als dat zo is, zetten veel mensen hun karton er gewoon naast.
Het vrouwtje doet dat niet maar checkt altijd eerst of ons papier er nog bij past voordat ze het mee neemt.
Van de week liepen we saampjes langs de kartoncontainer en aangezien er heel veel dozen en zakken met papier naast stonden, wist het vrouwtje al wel genoeg, de container zat vol.
We liepen verder en ineens zei het vrouwtje: “wat heb jij nu in je bek”?
Ikwe? Nwik bwizwonders, gewoon een swoenendwoos.
Het vrouwtje pakte de doos af en zei: “die gaan we terug brengen ik heb al rommel genoeg”.
Echt heel jammer want dit was een prachtige doos om thuis te gaan versnipperen.
Ik had het geen probleem gevonden om die tijdens de wandeling mee te dragen.
We liepen terug naar de container en het vrouwtje zette de schoenendoos weer terug.

“Meneertje #289” verder lezen

Meneertje #288

Woensdag 18 april 2018 Meneertje 288

Het vrouwtje heeft mij heel hard uit gelachen en dat mag echt niet.
Iemand uitlachen is nooit leuk en zeker niet als het mij betreft.
Ik verkeerde in een uiterst gevaarlijke situatie en dan is het helemaal erg om uit gelachen te worden.
Wat er gebeurde?
Vrouwtje had de printer uit de kast gehaald en aangesloten.
Ze moest allerlei dingen uitprinten en ik ging gezellig bovenop de printer zitten en keek wat het vrouwtje allemaal aan het doen was.
Op een gegeven moment ging ik iets verzitten en zette mijn pootje op wat knopjes.
Ineens werd het monster in de printer wakker en begon te brullen.
Ik schrok me wezenloos en maakte een hoge sprong en vloog met een noodvaart naar de bank en sprong er op.
Vanaf de bank begon ik te blaffen.
Het monster in de printer ratelde keihard en ik denk dat er een gevaarlijke slang in zat.
Het vrouwtje schoot in de lach maar er viel weinig te lachen, een heel gevaarlijk monster probeerde te ontsnappen uit printer.
Hij had mij wel op kunnen eten.
Vrouwtje ging het monster voeren met blaadjes papier.
Het monster lustte de blaadjes niet en spuugde ze weer uit.
Na een hele tijd zei het vrouwtje: “je kunt weer op de printer komen zitten hoor, hij staat uit”.
Nou, dat ging ik echt niet doen.
Een kwartier later borg het vrouwtje de printer weer op in de voorraad kast en toen gingen we fijn met mijn flostouw gooien.

“Meneertje #288” verder lezen

Meneertje #287

Woensdag 11 april 2018 Meneertje 287

Eindelijk was het zo ver en togen we bij het krieken van de dag, met een auto vol spullen, naar het Paradijsje.
Wat had ik hier lang op gewacht.
Het vrouwtje zegt altijd dat de tijd vliegt maar het duurde eeuwen voor we weer naar ons eigen paradijsje gingen.
In de winter zijn we wel een paar keer geweest maar dan was het een voerrondje voor de eekhoorntjes en vogels, een snelle check of alles nog in orde was in de caravan en dan gingen we weer naar huis.
Maar nu zat de auto vol met alles wat we nodig hadden: dekbedden, handdoeken, zeep, eten van mij , koffie, natuurlijk mijn koekjes en nog heel veel meer.
Mijn speelgoed ligt allemaal daar en mijn etensbakken ook, dus dat hoefde niet mee.
Wel een overheerlijke verse bot.
De auto zat zo vol dat ik echt in mijn stoeltje moest blijven want ook de achterbank was tot de nok toe gevuld met spullen.
Ik zag zelfs de hangmat erbij liggen. Geen idee waarom ze al de spullen niet in Otterlo laten want dat lijkt mij een stuk efficiënter.
Kennelijk sjouwen ze graag en verhuizen ze dan alles wat los ligt naar huis.
We gingen op weg en ik stond de hele weg met mijn neus tegen het raampje aangedrukt.
Het vrouwtje appte naar de papa en mama van Guus dat we onderweg waren, het feest kon beginnen.

Toen we aankwamen mocht ik uit de auto en holde gelijk even naar de honden van de parkeigenaren en zette een enorme keel op.
Zo, dan weten zij ook dat ik er ben en niet met me laat sollen.
Ik was erg tevreden over mijn actie al hoorde ik het vrouwtje zeggen dat ik onmiddellijk moest komen en niet zo vreselijk onaardig moest doen.
Volgens mij is het vrouwtje vergeten dat ze altijd heel hard grommen en blaffen als we er langs lopen maar ik ben dat zeker niet vergeten.
Nu ik een volwassen man ben moest ik dat wel even duidelijk maken.
Zij waren op de hoogte, dan kon de vakantie nu beginnen en ik dook de tuin in.
De baas en het vrouwtje haalden de auto leeg en toen ging het tuinhekje dicht.
De schuur ging open, de deur van het klompenhok en de deur van de caravan.
Hallo Paradijs, we zijn er weer!

“Meneertje #287” verder lezen

Meneertje #286

Woensdag 4 april 2018 Meneertje 286

Paasdagen zijn erg leuk, ik wist niet dat ze zo leuk waren.
Ik had geen idee wat er ging gebeuren maar de baas had een ei gekookt en terwijl hij hem aan het afpellen was, sprong ik al druk om hem heen.
Héérlijk, daar kwam mijn eitje aan.
Doe maar snel in mijn bakje baas.
Dat deed de baas niet en het vrouwtje pakte mij op en zei: “we gaan even in de gang wachten moppie”.
Niks in de gang ik wilde mijn eitje op eten maar voordat ik verder tegen kon stribbelen stonden we al op de gang en deed het vrouwtje de deur dicht.
Het vrouwtje ging op de onderste trede zitten en ik zat op haar schoot.
Ze zei: “je mag zo paaseitjes zoeken, is dat niet leuk”?
Dat klonk mij heel feestelijk in de oren en toen de baas riep dat we mochten komen, zei het vrouwtje: “zoek ei”.
Ik holde de kamer binnen en had in no-time een heerlijk ruikend spoor te pakken.
Na even snuffelen vond ik een schijfje ei achter de poot van de eettafel.
Ik begon hard te kwispelen want ik rook nog veel meer ei.
Het duurde niet lang of ik had een schijfje ei te pakken dat achter het gordijn verstopt lag.
Kennelijk had de baas mijn ei in schijfjes gesneden en deze verstopt.
In heel korte tijd had ik mijn volledige ei bij elkaar gesnuffeld.
Zullen we weer in de gang wachten tot de baas een nieuw ei heeft verstopt vrouwtje?
Helaas bleef het bij één ei en dat was echt jammer want ik vond het echt een heel erg leuk spel.

“Meneertje #286” verder lezen

Meneertje #285

Woensdag 28 maart 2018 Meneertje 285

Ineens kwam er een topic dat mensen mijn verhaaltjes zo missen.
Sommigen dachten zelfs dat er iets ergs met mij was.
Gelukkig is dat niet het geval maar mijn verhaaltjes komen gewoon iets minder frequent.
In 284 verhaaltjes is er al heel veel verteld en ik wil waken dat mijn vrouwtje niet elke keer hetzelfde schrijft.
Mijn vrouwtje vind namelijk alles leuk wat ik doe. Althans bijna alles.
Maar….zoals beloofd is het woensdag en komt er weer een oud en vertrouwd verhaaltje.

Maandag mocht ik met de baas en het vrouwtje mee naar de zandafgraving.
Je kunt daar heerlijk wandelen.
Het is een hele grote zandplek en daar omheen is een bos.
Als je naar de bomen wilt moet je heel hoog klimmen maar je kunt ook gewoon beneden wandelen.
Toen we aankwamen ging er net een hele grote club nording walkers weg.
Die wandelaars lopen met hele grappige stokken en die had ik best wel willen hebben.
Daar had de baas vast goed mee kunnen gooien.
Ik loop regelmatig met mega takken in mijn bek, dus zo’n stokkie van de wandelaars had ik prima mee kunnen sjouwen.
De baas en het vrouwtje nemen altijd mijn tennisballen mee zodat ik kan afwisselen tussen stokken en mijn eigen tennisballen.

“Meneertje #285” verder lezen