Meneertje 328

Woensdag 20 maart 2019 Meneertje 328

De hoveniers hebben keihard aan onze tuin van het Paradijsje gewerkt.
De omheining met het mooie hout was al een poosje klaar maar de laurier haag is nu ook geplaatst.
Het ziet er prachtig uit.
Ik mocht even bij opa en oma blijven toen de baas en het vrouwtje grote zware zakken met tuinaarde, tuinkorrels en nieuwe bloembakken naar het Paradijsje gingen brengen.
Zodra ze vrij zijn gaan ze zelf nog wat struiken weghalen uit de tuin en dan komen de hoveniers om de tuin mooi te maken met allerlei mooie nieuwe planten.

Filmpje van de tuin:

Toen de baas en het vrouwtje mij bij opa en oma kwamen ophalen rook ik het direct. Ze waren niet alleen in het Paradijsje geweest maar ook bij mijn vriend Guus.
Ik zoog me vast aan de broek van de baas en wilde overal ruiken.
Het vrouwtje moest lachen en zei: “ja, daar kunnen we niet stiekem heen”.
En dat klopt want ik ruik dat direct.
De papa en mama van Guus hadden twee grote boodschappen tassen cadeau gedaan voor de verloting van Caviadag Tiel en…..het vrouwtje kreeg een handpop van Meneer de Uil.
Ze was als kind dol op de Fabeltjeskrant en pakte de handpop uit de doos en stak haar hand er in.
Het vrouwtje zei met een gekke stem, terwijl ze met zijn vleugels fladderde en het hoofd van Meneer de Uil bewoog: “Hallo lieve  kijkbuiskinderen”.
Ik bedacht me geen moment en zette mijn tanden in zijn kop.
Per direct snapte ik waarom het vrouwtje Meneer de Uil zo leuk vond, bij mij was het ook gelijk liefde op het eerste gezicht.
Wat een leuke vogel, ik begon hard te kwispelen en wilde Meneer de Uil van haar hand af trekken.
Het vrouwtje riep: “dat dacht ik niet, niks ervan, Meneer de Uil is van mij.
De uil bewoog enthousiast heen en weer op haar hand en het vrouwtje ging verder en zei: “oogjes dicht en snaveltjes toe”.
Ik deed nog een poging om de handpop af te pakken want als je toch je oogjes dicht moet doen en je snavel moet houden dan kan ik die beter vakkundig verwijderen.
Dat is echt zo gebeurd en dan kun je weer verder spelen met die uil. Helaas vond het vrouwtje dat geen goed idee.
Het vrouwtje deed Meneer de Uil terug in zijn doos en zette deze op de vissenkast.

De naam Vissenkast slaat trouwens helemaal nergens op want er is geen vis te bekennen.
Vroeger stond op die kast een vissenkom en allerlei glaasjes met baby guppy’s er in.
Dat is al meer dan 20 jaar geleden, dus die naam is echt raar.
Beter noemen ze de Vissenkast vanaf heden de Rommelkast want die naam past enorm goed.
Iedereen gooit daar van alles op en het is een verzamelplek van allerlei spullen die volgens mij helemaal niet op een kast thuis horen.
Maar dat ter zijde.
Ik zag ineens dat Meneer de Uil, boven op de Rommelkast, wel in een heel erg aantrekkelijk doosje zat.
Het leek mij dat ik die wel mocht hebben en zette het op een keihard blaffen.
Het vrouwtje kwam kijken waarom ik blafte en zei: “stop met wafkippen, Meneer de Uil slaapt en die doos krijg je ook niet”.
Jullie snappen dat ik niet zomaar opgeef en ik was pas tevreden toen het vrouwtje met mij buiten ging spelen met de bal.
Even energie afblazen zei ze.
Prima hoor dan gaan we straks wel weer met Meneer de Uil spelen.

“Meneertje 328” verder lezen

Meneertje 327

Woensdag 13 maart Meneertje 327

Wat hebben we een zalig weekend gehad.
We vetrokken naar Hotel Piccard in Vlissingen en verbleven daar twee nachten.
Het zou heel slecht weer worden dus de auto zat vol met extra kleren, regenjassen, laarzen en storm paraplu’s.
We vertrokken zaterdag al vroeg en aangezien we pas om 15.00 uur in het hotel terecht konden besloten we eerst naar Middelburg te gaan.
We kwamen rond lunchtijd aan en natuurlijk gingen de baas en het vrouwtje broodjes met kroket eten.
Ik kreeg 2 koekjes en ging daarna netjes slapen op de jas van het vrouwtje.
De zon scheen en ondanks de wind was het prima weer.
Na het eten gingen we een poosje winkelen en om 15.00 uur kwamen we aan bij hotel Piccard.
Wat een hartelijke ontvangst.
We kregen een mooie kamer beneden en die lag heel erg handig.
Vanaf onze voordeur konden we zo naar buiten en hoefden we niet eerst het hele hotel door.
Aan de achterkant hadden we een klein terras en de baas en ik gingen samen in de zon zitten.
Het was, uit de wind in de zon, heerlijk warm.
Op het bed lag een speciaal kleed voor mij en er lag een briefje op dat we, als we dat wilden, een groter kleed konden ophalen als ik in bed zou slapen.
Dat leek mij persoonlijk een heel goed idee maar het vrouwtje zei dat ik best op bed mocht spelen maar dat iedereen ’s nachts in zijn eigen bed slaapt.
Eigenlijk ook best prima want de bench stond vlak bij de baas en het vrouwtje en ik heb een heerlijk zacht bed.
Het vrouwtje zei dat de baas op moest schieten met het biertje omdat het heel hard zou gaan regenen en dan was het niet lekker meer aan het strand.

Er was geen regen te bekennen maar het waaide wel keihard.
De boulevard van Vlissingen ligt heel hoog boven het strand en je kunt alleen het strand op via trappen.
Ik heb nog nooit van mijn leven trappen gelopen en het vrouwtje wist ook zeker dat ik dat nooit zou doen omdat ik dat helemaal niet kan.
ja doeiiii, ik zag en rook het strand en zag nu niet echt actie bij de baas en het vrouwtje.
Ze stonden genietend op de boulevard te kijken naar de hoge golven en genoten van de storm.
Het vrouwtje haar haren leken wel op een baal hooi die de lucht in waaide.
Ze zag helemaal niks maar het was wel een fijne bescherming voor het zand dat om je oren waaide.
Ik holde de trap af en het vrouwtje keek me na met grote ogen en had haar mond wagenwijd open.
Dat is met een storm en rond waaiend zand, nou niet echt heel erg verstandig.
Ergens in de verte hoorde ik nog wat kreten als: “Kijk hem nou”, “Hij kan helemaal geen trappen lopen”, “Niet te geloven”.
Ik trok aan de riem, kom nou, dan ga je je later maar verbazen over wat ik allemaal kan, maar nu gaan we hollen.
Het duurde even maar toen stonden ook de baas en het vrouwtje op het strand.
Hoestend en proestend zei het vrouwtje tegen de baas dat ze zand tussen haar tanden had.
Zand schuurt de maag vrouwtje, kom we gaan rennen.
Helaas mag je op het strand in Vlissingen niet los maar de volgende dag zouden we naar het strand van Dishoek gaan, daar mag dat wel.
Na een wandeling over het strand liepen we terug naar het hotel en gingen we ons ontdoen van het zand.

“Meneertje 327” verder lezen

Meneertje 326

Woensdag 6 maart 2019 Meneertje 326

Zo was alleen de baas ziek en zo waren de baas en het vrouwtje beiden ziek.
Vrouwtje en ik waren op zaterdag nog samen naar het Paradijsje geweest om bij de hoveniers te zijn.
Zij waren bezig met onze tuin en toen leek er nog niet zo veel aan de hand te zijn met het vrouwtje.
Het vrouwtje had het koud maar dan ben je niet ziek.
We hebben die dag nog heerlijk een paar keer in mijn bos gewandeld en gespeeld met de bal.
Toen we thuis kwamen had ze hoge koorts, kroop ze in bed en heeft ze 24 uur achter elkaar geslapen.
Echt ongezellig want ik dacht dat we nu met z’n drietjes op de bank zouden gaan liggen.
Toen ze wakker werd had ze migraine en wilde alleen maar boven in het donker liggen.
Gelukkig lag de baas wel gezellig bij mij op de bank.

Woensdag kwam het vrouwtje uiteindelijk weer naar beneden en kon ik haar knuffelen.
Wat was ze lang weg geweest, echt ongezellig.
Het vrouwtje is nu al weer bijna vrij en gaat haar zevende en tevens laatste nacht werken.
Morgen als ze uit de nachtdienst komt dan gaat ze niet slapen maar reizen we af naar All Dogs Trimsalon en word ik weer geplukt.
De baas kan niet wachten tot ik weer mooi kort ben maar persoonlijk vind ik die lange haren ook prima hoor.
Van mij hoeft er niet perse aan mijn vacht getrokken te worden.
Uiteindelijk valt alles vanzelf heus een keertje uit.
Maar het vrouwtje wil daar niet op wachten en ze zegt ook dat ik er wel netjes uit moet zien want aankomend weekend gaan we twee nachten naar een hotel in Vlissingen.
Uiteraard is het een hotel waar ik ook welkom ben want anders gingen we niet.
Hopelijk word het een beetje mooi weer want dan kunnen we lekker wandelen op het strand.
Ik heb heel veel zin om een weekend weg te gaan in een hotel aan zee.
Maar eerst donderdag naar Alma en daarna gaan we waarschijnlijk even kijken bij de hoveniers, die voor de laatste keer aanwezig zullen zijn om de laurier heg te gaan poten.
Heel benieuwd hoe het er uiteindelijk uitziet als alles klaar is.

“Meneertje 326” verder lezen

Meneertje 325

Woensdag 20 februari 2019 Meneertje 325

Wat is het toch zalig als je niet meer ziek bent.
Ik eet weer gewoon twee keer per dag mijn eten en krijg bij de koffie mijn eigen koekjes.
Vrouwtje zegt dat ze aan de gang gaat met mijn gedrag omdat ik moet afkicken.
Onzinnig natuurlijk want ik hoef helemaal nergens van af te kicken.
Ik vind het prima zoals het nu gaat.
Toen ik ziek was wilde ik mijn pillen niet nemen en het vrouwtje probeerde alle drie de pillen met rosbief, ham en kaas maar ik wilde helemaal niks.
Ze nam me elke keer mee naar de bank, tilde me dan op haar schoot en probeerde dan met hoge stemmetjes om mij te verleiden mijn pillen met allerlei lekkers in te nemen.

Nu ik weer beter ben vind ik dat ik al mijn mis gelopen rosbiefjes, hammetjes en kaasjes nog te goed heb.
Dus zodra de koelkast open gaat scheur ik naar de keuken en sta ik kwispelend naast het vrouwtje.
Ze zegt dan al gelijk: “nee Meneertje, dit is voor het vrouwtje”.
Ik trek mij er niets van aan en hol gewoon mee naar de bank om vervolgens op haar schoot te klimmen en mijn neus tegen haar broodje, koekje of koffie aan te duwen.
Kom maar met een stukje hoor, eventueel een pilletje erin is ook goed.
Nu ik wel zin heb in drie pillen heb ik geen pilletjes meer, dus ik krijg helaas ook geen rosbiefjes, hammetjes en kaasjes meer op de bank.

Omdat het vrouwtje weer ’s nachts werkt kwam ze pas om 15.30 uur uit bed en natuurlijk ging ik haar eerst begroeten en langdurig knuffelen.
Altijd weer fijn omdat ik het vrouwtje een hele dag niet heb gezien.
Dan is het tijd voor haar ontbijt.
Soms eet ze crackers maar meestal een kommetje yoghurt met muesli.
Zo ook afgelopen vrijdag, ze schonk een kom vol met yoghurt, deed er muesli in en nam plaats op de bank.
Ik sprong op haar schoot en likte in het luchtledige boven haar kom.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei: “wat ben je toch een schooikont”.
Bij elke hap die ze uit haar kom nam likte ik in de lucht maar helaas viel er geen druppel af.
Ze at het bakje leeg en zette deze op de salontafel.
Ik had al snel gezien dat ze haar bakje niet netjes had leeg gegeten.
Aan de rand zat nog een lekkere dikke laag yoghurt, zonde om weg te gooien.

Het vrouwtje was druk aan het bellen en ik sprong op mijn eigen bankje die tegen de salontafel aan staat.
Ze stond op van de bank en liep naar de agenda.
Vanaf mijn bankje sprong ik op de salontafel en likte snel het bakje leeg.
Hij zag er keurig schoon uit en kon zo de kast weer in.
Terwijl zij wat afspraken in de agenda noteerde stapte ik weer op mijn bankje.
Het vrouwtje was uitgebeld en nam weer plek op de bank.
Ik sprong op schoot en gaf haar een dikke knuffel.
Ineens hoorde ik: “jakkes wat voelt je baard vies aan”, “wat heb je gedaan?”.
Ze keek naar haar bakje yoghurt en daarna naar mij.
Ja vrouwtje dat krijg je er van als je niet netjes je bakje leeg eet.
Ik hoorde het vrouwtje nog een beetje mopperen terwijl ik mijn plakbaard tegen haar wang vlijde en haar een paar dikke zoenen gaf. Ze schoot in de lach en zei kleine viespeuk.
Kom vrouwtje, tijd voor actie, laten we lekker gaan buiten spelen met de bal.

“Meneertje 325” verder lezen

Meneertje 324

Woensdag 13 februari Meneertje 324

Ik ben er weer hoor.
Nou ja, ik was er natuurlijk altijd wel maar ik ben er weer met een verhaaltje bedoel ik.
Bijna twee weken ben ik ziek geweest.
Niet zo maar een simpel mannen griepje maar echt héél erg ziek.
Ik wilde niet meer eten, zelfs geen vleesjes of koekjes.
Ook wilde ik niet knuffelen en niet op schoot.
Alles wat ik binnen kreeg braakte ik weer uit en ik kwijlde heel erg veel.
Overal lagen plasjes kwijl en de baas en het vrouwtje moesten elke keer dweilen en droge kleedjes voor mij neerleggen.

Het vrouwtje en de baas maakten zich veel zorgen en ik moest ook heel vaak naar de dierenarts.
De dokter vertelde dat ik een acute gastritis had en dat ik elke keer hele kleine beetjes moest eten en vooral geen vlees.
Ik wilde ook helemaal geen vlees, ik wilde gewoon niks maar dat moest wel.
Een lege maag maakt dat je juist veel maagzuur gaat aanmaken en dat mocht niet gebeuren om mijn maag beter te laten worden.
Het vrouwtje probeerde van alles maar ik weigerde spontaan te eten.
Daarom deed ze mijn eten met een spuit in mijn bekkie en dat slikte ik uiteindelijk wel weg.
Gelukkig is dat allemaal voorbij want ik heb wel vier prikken gehad en ook allemaal pillen en drankjes.
Ik moet nog vier kleine maaltijden per dag en ik krijg dat beetje brok met een half plakje kipfilet.
Sinds 2 dagen gaat dat goed zonder braken.
Het is weer tijd voor gewone lekker dingen en voor heel veel knuffels.

Ik knuffel nu de hele dag en het vrouwtje vond dat de eerste paar dagen super fijn maar nu zegt ze dat ik ook af en toe eens even wat voor mezelf moet gaan doen.
Nou echt niet, ik vind het veel te fijn bij haar en we moeten alles toch ook inhalen van afgelopen twee weken?
Wees blij dat ik weer beter ben en dat ik weer wil knuffelen.
Zodra het vrouwtje op de bank gaat zitten, klem ik mijn pootjes om haar nek, duw ik mijn kin tegen haar neus en met mijn neus voor één van haar ogen, houd ik haar stevig vast.
Als ze dan probeert om haar hoofd te draaien, draai ik gewoon mijn snuit mee.
Ze hoeft geen televisie of Ipad te kijken, ze heeft genoeg aan mij.
Stel dat ik weer ziek word dan heeft ze dat direct in de gaten en kan ze me fijn allemaal lekkers gaan geven.
In het begin moest het vrouwtje er heel hard om lachen maar nu noemt ze me elke keer zwaan-kleef-aan en zet ze me ook rustig naast haar neer op de bank.
Vaak probeer ik dan via de leuning alsnog weer op haar schoot te komen maar soms mag het echt niet.

Omdat ik niet genoeg kleedjes had, toen ik zoveel moest braken en kwijlen, heeft het vrouwtje kleedjes bijbesteld bij www.slaaplekkerzacht.nl
Twee super lekkere kleedjes voor in mijn bench maar ook 2 mooie nieuwe kleedjes voor op mijn uitkijk-eiland voor het raam.
Hele zachte dikke kleedjes.
Het fijne van slaaplekkerzacht.nl is, dat je alles op maat kunt bestellen.
Je kiest een mooi stofje uit en geeft de maten door aan Milou, de eigenaresse van slaaplekkerzacht.nl
Zij gaat het dan helemaal naar wens maken en ze kan dat heel goed.
Het vrouwtje heeft voor de cavia’s alles van slaaplekkerzacht.nl maar ook voor mij.
Het kleed in mijn kast, de bekleding in mijn fietsmand met twee kussentjes, kleden voor op mijn uitkijk-eiland en natuurlijk heel veel benchkleedjes.

“Meneertje 324” verder lezen

Meneertje is ziek

Vandaag even geen verhaaltje want Meneertje is ziek.
Zaterdag in de vroege ochtend begon hij met braken, veel speekselverlies en niet kunnen liggen van de pijn.
Hij was apathisch dus gelijk naar de dierenarts.
Na een dag van onderzoeken, 3 consulten, 2 röntgenfoto’s, 2 injecties kwam de uitslag: acute gastritis. Met maagzuurremmers en een ontstekingsremmer keerden we huiswaarts.

Hij kreeg bariumpap voor de foto.
Bij de eerste röntgenfoto leek het of de passage geen goede doorgang had.
Om hem niet gelijk een grote operatie te geven moesten we om 16.00 uur terug komen. Hij kreeg een injectie om de peristaltiek op te wekken.

Om 16.00 uur bleek de passage gelukkig goed.

We kregen een dieet, en pillen mee en maandag zou hij zich een stuk beter moeten voelen.

Zondag had hij nog wel wat speekselvloed maar leek het langzaam te stabiliseren. Maandag was hij erg moe maar braakte hij niet. Dinsdagochtend was hij even de oude.
Maar om 19.45 uur begon hij te bibberen, braakte en voelde hij zich weer veel zieker.
Wederom gebeld en naar de dierenarts gereden. (natuurlijk net na sluitingstijd, meneertje heeft daar inmiddels een abonnement op 😂)

Gelukkig kon zijn grote mensenbroer mee zodat ik Meneertje in de auto op schoot kon houden.
Hij werd weer volledig onderzocht

De hele nacht bij hem gebleken en hij bleef heel veel speekselvloed houden.
Vanmorgen terug gegaan naar de dierenarts en dieetvoeding gekregen.
Meneertje mag geen vers vlees meer maar moet speciale voeding die hij natuurlijk niet wilde.
Gelukkig net gegeten.

Het moet langzaam beter gaan en de overtollige speekselproductie kan nog wel een week duren.

Iedereen veel dank voor alle lieve berichtjes. Zoals jullie begrijpen is de eerste zorg voor Meneertje en zou ik een dagtaak hebben aan alle privé berichtjes beantwoorden. Ik houd een paar mensen prive op de hoogte en de rest allemaal via mijn site.
Dank voor het begrip en begrijp het niet verkeerd ik vind alle lieve bemoedigende woorden en de belangstelling echt lief.

Meneertje 323

Woensdag 23 januari 2019 Meneertje 323

Vorige week was het vrouwtje druk aan het rommelen in de grote la.
Ze viste er een boekje uit en zei tegen de baas: “ik heb hem gevonden hoor, we kunnen naar de dierenarts”.
Ik ging op mijn rug liggen, deed mijn ogen dicht en hoopte dat ze niet vergaten om dokter Wilma de groeten van mij te doen.
Het vrouwtje deed net iets te enthousiast en ik begreep al snel dat ze niet samen op visite gingen bij de dierenarts maar dat ik mee moest.
Het vrouwtje wilde een kwartier voor het spreekuur aanwezig zijn omdat we dan als eerste aan de beurt waren.

Er was inderdaad nog helemaal niemand en het vrouwtje zette mij op de weegschaal en zei: “zit”.
Wegen leek mij prima dus ik ging zitten en het vrouwtje las hardop, 4300 gram.
Ik was slechts 200 gram aangekomen in een jaar tijd.
Fantastisch om te weten, dan konden we nu weer naar huis.

Helaas begreep ik dat ik een prik moest en toen begon ik te rillen.
Ik zat bij de baas op schoot en hij zei: “stel je niet zo aan, het is zo voorbij”.
Klein prikje en dan is het klaar.
De buitendeur ging open en er kwam een hond met muilkorf binnen.
Hij gromde wat en werd met ferme stem door zijn vrouwtje gecorrigeerd. Dat had ze net zo goed niet kunnen doen want het hielp helemaal niks.
Inmiddels was er meer lawaai want er waren een aantal andere honden binnen gekomen en er werd wat heen en weer geblaft en gegromd.

Op het bankje achter mij was een echtpaar komen zitten met een hond die van de zenuwen heel erg aan het hijgen was.
Die wilde vast wel voor mij dus ik stelde voor om mijn prik wat later te nemen.
Helaas wilde de hijghond niet eerst.
Ik zette het weer op een rillen en toen hoorde ik: “Meneertje Jansen, kom maar”.
Dokter Wilma stond in de deuropening en ik herkende haar direct.
De baas tilde mij op de onderzoeksbank en Wilma begon mij te aaien.
Ik liet het al rillend en trillend toe.
Ze zei dat ik niet bang hoefde te zijn en dat het heus allemaal wel mee viel.
Dokter Wilma keek in mijn oren, voelde aan mijn buik, luisterde naar mijn hart en longen en voelde aan mijn billen en benen.
Ze zei: “wat een spierbundel ben jij, er zit geen grammetje vet op”.
Zie je wel vrouwtje, ik ben een spierbundel en je hoeft dus niet zo zuinig aan te doen met de koekjes, nu hoor je het eens van de dokter zelf.
Dokter Wilma liep naar een kast, pakte de spuit en liet mij er aan ruiken.
De baas pakte mijn snuit in zijn hand en toen kreeg ik een prik.
Ik bleef stok stijf staan en maakte geen enkel geluid maar mijn blik sprak boekdelen.
Ze moesten alle drie lachen maar wat mij betreft viel er helemaal niets te lachen.
Dokter Wilma vervolgde nog als ik naar een pension ging of naar het buitenland dan moest ik nog een prik.
Nou ik ga mooi naar ons Paradijsje en naar Noord Holland aan zee, dus ik hoef niks geen extra prikken.

Dokter Wilma schoof mij nog een koekje toe maar ik wilde geen koekje, ik wilde naar huis en wel meteen.
De baas nam het koekje mee en in de auto naar huis at ik hem toch maar op.
Eigenlijk viel het mee maar ik ga ze niet wijzer maken dan ze al zijn want vandaag wil ik als troost heel veel extra koekjes.

“Meneertje 323” verder lezen

Meneertje 322

Woensdag 16 januari 2019 Meneertje 322

Feest hadden we afgelopen zondag, heel groot feest.
De baas werd namelijk 56 en we gingen ’s morgens zijn verjaardag in het verzorgingshuis bij oma vieren.
Mijn grote mensenzus Do en haar vriend Patrick kwamen uit Amsterdam en mijn grote mensenbroer kwam zelfs vroeg zijn bed uit voor het feestje.
Maar…..ook mijn opa en oma zouden op verjaardagsvisite komen in het verzorgingshuis.
Best heel leuk want dan kon oma ook een beetje het feest van de baas mee vieren.
Opa en oma waren een weekend weg maar zouden vanaf het hotel direct naar het verzorgingshuis rijden.
Niks zo fijn als allemaal compleet zijn.

Eerst ging ik oma ophalen vanuit de huiskamer en daarna reden we naar de restaurant tuin.
Ik mocht op haar rolstoelblad zitten.
We hadden lekker gebak mee genomen naar het verzorgingshuis en toen alle kinderen er waren, gingen de baas en het vrouwtje samen koffie halen en het gebak op schoteltjes doen.
Ik kreeg natuurlijk twee koekjes want bij koffie hoort koek en als je gebak hebt horen er, vind ik, wel tien koekjes bij.
Helaas kreeg ik maar twee koekjes.
Gelukkig wist ik dat opa en oma nog moesten komen en als oma mij ziet heeft ze standaard wat koekjes voor mij.

Het vrouwtje zei dat ik aan schoothoppen deed.
Logisch toch? Ik wilde bij iedereen op schoot zitten.
Iedereen vind het ook leuk als ik op schoot kruip en ik maak ze graag blij.
Ineens hoorde ik, waar is mijn ventje?
Die stem herkende ik gelijk en ik begon heel hard te wafkipjanken.
Zo noemt het vrouwtje mijn enthousiaste begroeting.
Mij maakt het niet uit hoe ze dat wil noemen en nee, ik houd niet op met wafkipjanken.
Al die oude mensen zijn toch doof en ik was dolblij dat ze er waren.
Kom snel opa en oma, er is taart en koffie.
Oma zei:”weet je wat ik op vakantie gekocht heb”? “Een speciaal potje met heerlijke kleine minikoekjes. voor jou”.
Ze deed het potje open en ik wist al, voordat ik ze had geproefd, dat ik die heel erg lekker zou vinden.
Mijn oma weet precies wat ik nodig heb.
Terwijl het vrouwtje haar mond open deed om wat te gaan zeggen zei oma tegen haar: ” maak je niet druk, het zijn hele kleintjes”.
En zo is het oma, twaalf van die mini’s staan gelijk aan één klein koekje van mijzelf dus doe er maar vierentwintig want ik krijg altijd twee koekjes bij de koffie.
Het werd een hele feestelijke ochtend met veel aandacht en veel lekkers.

“Meneertje 322” verder lezen

Meneertje 321

Woensdag 9 januari 2019. Meneertje 321

Nu de kerstboom en alle versierselen weer naar de zolder verdwenen waren, was de kamer ineens wel heel erg kaal.
Om de kamer wat op te pimpen wilde het vrouwtje twee grote planten hebben.
De baas en het vrouwtje waren het snel eens, twee hele grote cactussen moesten er komen.
De meeste planten die wij in huis hebben zijn van zijde.
Het vrouwtje zegt dat dit is omdat we ’s zomers veel weg zijn maar ik weet heus wel dat ze geen van beide groene vingers hebben.
Maar het maakt mij niet uit hoe ze het wil noemen, ik vind planten kopen altijd leuk. Wij gaan voor planten namelijk naar de Intratuin en daar kun je altijd heerlijke koekjes en brokjes proeven.
In het begin dacht ik dat je het hele bakje leeg mocht eten maar kennelijk is het de bedoeling dat je er een koekje of brokje uit neemt en dan is het klaar.
Maar proeven met maar één koekje is echt raar. Ik vind dat je minimaal meerdere koekjes moet nemen voor je zeker weet of je ze wel of niet lekker vind.

We gingen naar de Barneveld en ik mocht op mijn eigen kussen in de winkelwagen zitten. We reden met het wagentje langs de buitenplanten en ik ging alvast staan want ik wist precies wat er dan kwam, de dierenafdeling.
Gelukkig hebben ze meerdere proefbakjes dus ik kon wel wat verschillende koekjes en snoepjes proeven.
Aan de kassa krijg je ook altijd een koekje, tenminste als je wat koopt maar dat ging goed komen want het vrouwtje zag de cactussen al staan.
Zowel de baas als het vrouwtje vonden ze mooi.
Er stonden reuze cactussen met hele grote dikke stekels en die wilden ze hebben.
Het vrouwtje keek op het prijskaartje en trok groen op.
Ze zei net iets te hard: “jemig wat een idioot hoog bedrag voor een cactus”.
Iets verderop keek een medewerker van de Intratuin op van zijn werk en zei: “ja mevrouw, cactussen zijn op dit moment reuze hip”.
Vrouwtje heeft niks met alles wat hip is maar ze vond ze mooi dus besloot ze de twee grote cactussen toch mee te nemen.
Ze pakte de zware pot aan de rand vast en voor ze hem omhoog kon tillen hoorde ik heel hard AAAUWW.
Ze liet de pot los en stak haar vinger in haar mond.
De baas schoot in de lach en zei: “leuk hé, zo’n hippe cactus”.
Het vrouwtje mopperde nog een poosje op de cactus maar die trok zich er uiteraard niets van aan.
Thuis heeft ze zich nog twee keer geprikt aan HendrikPrik, zoals de grootste van de twee cactussen nu heet, maar toch is ze er blij mee en hij staat heel mooi hip te zijn op het nieuwe blauwe krukje.
De andere grote cactus, ScarletStekel, staat in een grote pot op het bureau.

Helaas zijn we nu voorlopig klaar bij Intratuin en het zal wel weer een hele poos gaan duren tot we weer snoepjes en koekjes kunnen gaan proeven.
Waarschijnlijk is dat pas als we nieuwe planten gaan kopen voor het Paradijsje.
Over het Paradijsje gesproken……daar gingen we de laatste vakantiedag naar toe en toen we aankwamen wist ik niet wat ik zag.
Of nou ja, ik zag eigenlijk alles want de hele heg aan de buitenkant van onze tuin was weg.
26 meter conifeer was volledig verdwenen.
De baas en het vrouwtje schrokken er niet van en ik begreep dat dit ook helemaal de bedoeling was.

“Meneertje 321” verder lezen

Meneertje 320

Woensdag 2 januari 2019 Meneertje 2019

Allereerst wil ik iedereen de allerbeste wensen doen voor 2019.
Volgend jaar mag dat nieuwe jaar met flink wat minder geknal hoor.
Om 18.00 uur ’s avonds gingen er een soort bommen af, die volledige putdeksels omhoog deden komen en in no time stond ons huis te schudden op zijn grondvesten.
Ik begon te grommen en keihard te blaffen.
Waren ze nu helemaal knettergek geworden.
De lichtflitsen en keiharde klappen bleven komen en het was nog lang geen 24.00 uur.
Het vrouwtje zei dat ze op sommige plekken een vuurwerk verbod hebben en ik ben voor.
Volgend jaar alleen nog kindervuurwerk en mooie sierdingen.
Geen klappen meer want dan schrikt iedereen.
Ik was niet doodsbang maar schrok me wel elke keer een hoedje.
Waarom zou je in de vrede mensen en dieren zo hard willen laten schrikken?

Het vrouwtje schrikt altijd als ze mij niet kan vinden maar wat mij betreft staat dat niet in verhouding met de harde knallen die daadwerkelijk reden geven om heel hard te schrikken.
Van de baas en het vrouwtje moest ik ondanks de levensgevaarlijke situatie toch af en toe naar buiten om te plassen.
Nou, ik was zo klaar. Een hele grote plas en dan snel weer naar binnen.
Gisteren was het gelukkig weer een dag als alle anderen en konden we weer lekker plassen zonder geklap en geknal.
Het plast toch een stuk relaxter als je rustig kunt snuffelen zonder dat je bang hoeft te zijn dat je trommelvliezen uit je flaporen knallen.
De baas en ik liepen al heel vroeg buiten want de baas is een ochtendmens.
Iedereen lag nog op één oor, mijn vrouwtje ook.
Het vrouwtje is absoluut geen ochtendmens en haar gingen we pas om 9.30 uur wakker maken want het was Gelukkig-Nieuwjaar-Familie-Wensdag
Dat is traditie bij ons.
Dus togen we op 1 januari om 11.00 uur naar opa en oma voor koffie, koekjes en knuffels.
Opa en oma zijn altijd heel blij als ik kom.
’s Middags gingen we pas om 16.00 uur naar oma in het verzorgingshuis.
Oma moest namelijk eerst een middagdutje doen.
Alle ooms, tantes, neefjes en nichtjes komen dan naar het verzorgingshuis en iedereen brengt dan wat lekkers mee.
Wij hadden een grote schaal vol met allemaal soorten worstjes.
Het nieuwe jaar was goed begonnen.

“Meneertje 320” verder lezen

Meneertje 319

Woensdag 26-12-2018 Meneertje 319

Het laatste verhaaltje van het jaar en wel op deze tweede kerstdag.
Helaas is het vrouwtje aan het werk en dat is super onhandig want de baas heeft anderhalve week vakantie.
We hadden mooi allemaal leuke dingen buiten de deur kunnen doen maar nu moet ik wachten tot donderdag.
Dan komt het vrouwtje uit de nachtdienst en dan hebben we eindelijk allemaal vakantie.
Gisteren was het, ondanks dat het vrouwtje aan het werk is, wel heel erg leuk.
We hebben namelijk eerste kerstdag bij opa en oma gegeten.
Oma had een groot kerstdiner gemaakt.
Natuurlijk had oma voor mij ook een meer gangen menu gemaakt, waarbij ham en een eitje niet ontbraken
En, er gaat iets enorm leuks gebeuren want ik mag een nachtje bij opa en oma slapen.
De baas en het vrouwtje gaan vrijdag naar de theatershow van Arjan Lubach en voor die tijd gaan ze uit eten met Do en Patrick in Amsterdam.
Ik kan dan natuurlijk niet mee maar ik mag dan heerlijk naar opa en oma.
De dag er na gaan de baas en het vrouwtje met alle kinderen iets leuks doen en daarom mag ik een nachtje blijven slapen bij mijn lieve opa en oma.
Ik word daar helemaal gelukkig van.
Gaan jullie maar lekker uit dan ga ik twee dagen lang spelen met opa en oma, lekker bij ze dutten op de luie stoelen en allemaal lekkere dingen eten.
Oma zei al tegen het vrouwtje: “vinden jullie het goed dat ik Meneertje dan nog een eitje geef?”.
Dat hoeft oma helemaal niet te overleggen want het vrouwtje is er helemaal niet bij dus alles mag, kookworst, rosbief, kaas, koekjes en alles wat oma maar bedenken kan.

Van oma krijg ik altijd “omdat je zo lief bent koekjes“, “omdat je zo lief kijkt koekjes”, “omdat je zo lekker knuffelt koekjes” en natuurlijk standaard koekjes bij de koffie en de thee en bij een glaasje water.
Oma heeft het potje met koekjes altijd naast zich staan en dat is net zo makkelijk, dan kan ik af en toe even met mijn neus tegen het dekseltje aan tikken, dan weet oma ook weer dat ze dat potje vooral niet moet vergeten open te maken.
Vaak zegt oma dan: “heb je nog zo’n zin in een koekje vent”, nou dat heb ik altijd wel.
Jullie snappen dat ik me enorm verheug op een nachtje logeren.
Mijn koffer staat al gepakt.
Verder gaan we natuurlijk lekker veel wandelen en leuk samen filmpjes kijken onder een lekkere fleece deken.
’s morgens lekker in het bed bij de baas en het vrouwtje.
Niks zo leuk als samen vrij zijn.

“Meneertje 319” verder lezen

Meneertje 318

Woensdag 19 december 2018 Meneertje 318

Het vrouwtje stond in de keuken en ik stond hard kwispelend achter haar.
Normaal ziet ze me altijd wel maar deze keer niet, dus ik besloot kenbaar te maken dat ik er al helemaal klaar voor stond.
Ik blafte hard en zonder omdraaien zei het vrouwtje: “ga maar lekker alleen met je bal spelen”.
Dat dacht ik toch niet, ik stond er niet met de bal dus besloot ik het zware geschud uit de kast te trekken en zette het op een oorverdovend blaffen.
Ze draaide zich om en zei: “wat ben je nou aan het doen?”
Oké, ze werd nu echt seniel want volgens mij was het heel duidelijk wat ik aan het doen was.
Ik wilde een koekje en ze snapte me nog steeds niet.
Opnieuw zette ik een arsenaal aan blafsessies in en sprong elke keer in de lucht.
Ze keek me vol verbazing aan.
Het duurde even maar toen viel eindelijk het kwartje en hoorde ik het vrouwtje zeggen:”nee schat, je krijgt geen koekje want we hebben geen koffie”.
Ik twijfelde enorm aan het vrouwtje maar ik was nog lang niet seniel en hoorde overduidelijk het koffiezetapparaat aan staan.
En, het koffiezet apparaat aan betekend een koekje, dus hup met die trommel.
Het vrouwtje zei dat ze het apparaat aan het ontkalken was.
Wat mij betreft allemaal prima maar ik wil wel een koekje.
Helaas kreeg ik echt niks en ging het vrouwtje gewoon op de bank zitten.
Na een poos was eindelijk het koffiezetapparaat stil en liep het vrouwtje terug naar de keuken.
Ze gooide wat leeg, vulde wat bij en zette toen het apparaat weer aan.
Koekjeeeeeeeeee, ik rende terug naar de keuken, sprong tegen haar aan en kwispelde hard.
Toe nou vrouwtje, nu hebben we toch wel koffie?
Het vrouwtje schoot in de lach maar ik zag er de humor niet van in.
Wat een stom gedoe. Elke keer liters koffie in een bakje laten lopen, weggooien en geen koekje erbij.
Dat noem ik geen ontkalken maar martelen
Maar……..na 4x voor niks naar de keuken rennen was er dan toch eindelijk koffie met koek.
Het duurde even maar toen kreeg ik twee koekjes en nog een koekje uit mijn advent kalender.
Laten we nieuwe regels maken en volgende keer bij elke ontkalking een koekje zodra het apparaat aan gaat.
Dit is enorm verwarrend en dat doe je je ergste vijand nog niet aan.

“Meneertje 318” verder lezen

Meneertje 317

Woensdag 12 december 2018 Meneertje 317

Ik zou nog de rest vertellen van ons sinterklaas weekend in Centerparcs.
Wat hebben we het super leuk gehad.
Ik kreeg zeven mooie cadeaus: een snor speeltje met piep, een lang speeltje met twee piepen, een bal met piep, een soort eend met piep, een mooie zachte slaapzak, Een pakketje met wat botten en koekjes en een speciale beker voor op vakantie.
Je kan in die beker aan de ene kant water en aan de andere kant koekjes meenemen.
Ook hangt er een uitvouwbaar drinkbakje aan.
Echt super handig.
Meer heb je ook niet nodig als je gaat wandelen, water en koekjes zijn meer dan voldoende.

Tijdens het uitpakken van alle cadeaus mocht ik iedereen helpen met papiertjes scheuren en alle dozen die er omheen zaten versnipperen.
Ik was helemaal hieperdepieper en rende hard heen en weer als er weer iemand wat mocht uitpakken.
Volgens het vrouwtje kreeg ik veel te veel prikkels maar dat viel reuze mee.
Ze is te bezorgd, ik had plezier voor tien en blafte elke keer keihard als ik niet snel genoeg de verpakking kreeg.
We vierden twee avonden sinterklaas want we hadden een Bingo en dan bleef het spannend.
Op vrijdagavond had ik vier cadeautjes bemachtigt en heel veel cadeautjes mee uitgepakt van alle anderen.
Alle papiertjes werden op de grond gegooid omdat ze dat leuk vinden staan en dat is ook zo.
Heerlijk om door al die papiertjes te struinen.
Om 20.30 uur hadden we even pauze omdat ik moest plassen maar ik was zo weer terug.
Ik wilde niks missen van de eerste Bingo avond.
Om 22.30 uur stopten we en waren er nog heel veel cadeautjes over voor de dag er na.
Iedereen ging helpen met alle papiertjes in de zakken doen en toen zei oma: “wat heb ik hier nu”?
Het snor speeltje had ik doormidden gebeten en ook het lange speeltje had ik leeg geplozen.
Hoe kan dat nou zei het vrouwtje, hij heeft doorlopend geholpen met cadeautjes uitpakken, wanneer heeft hij dat nu gedaan?
Wat een wantrouwen in mijn vakkundige speelgoed onderzoek.
In 5 minuten gebeurd hoor vrouwtje, zonder problemen.
De zachte slaapzak hadden ze afgepakt want ze zagen dat ik daar op ging knagen.
Het vrouwtje begon te zuchten en zei: “we kunnen je veel beter alleen lege dozen geven”.
Prima optie, lege dozen met wat koekjes er in, dan zal ik ze er allemaal in rap tempo uit vissen.

De zaterdag deden we allemaal leuke dingen want het was nog steeds droog.
Lekker wandelen, genieten van koffie met koekjes, een middagdutje met opa en oma en lekker spelen in het huisje met een ballon.
Het vrouwtje had een ballon mee genomen en dat is natuurlijk groot feest.
’s Middags had het vrouwtje een bord uit de keuken gehaald en deed daar eekhoorn nootjes en vogelzaad op en zette die op de eettafel buiten.
In no-time vlogen de koolmezen af en aan.
Ze pakte het fototoestel en ging op een stoel voor het raam zitten.
Ik hoorde een onafgebroken geklik van de camera.
Ineens zei ze: “ssssssst”.
Echt raar want niemand zei wat en op dat moment vroeg oma: “wat is er”?
Vrouwtje zei niet bewegen, kijk eens naar de tuintafel.
Oma en opa kwamen aangeslopen en ook de andere kwamen voorzichtig dichterbij.
Ik had geen idee wat ze aan het doen waren maar als ze er allemaal stonden wilde ik er ook bij zijn en kwam aangerend.

Ineens kreeg ik hem in het vizier en begon hard te blaffen en druk te springen achter het raam.
Het vrouwtje siste: “niet wafkippen sttttttt je maakt de eekhoorn bang.
De eekhoorn verblikte of verbloosde niet en propte zijn wangen vol met drie nootjes en verdween.
Korte tijd later was hij terug en nam er weer wat mee.
Volledig in extase volgde het vrouwtje elke move en bleef maar foto’s maken.
In het paradijsje hadden we notabene een heel nest met eekhoorns in onze boom en nu deed ze net alsof ze er nog nooit eentje had gezien.
Maar goed, sommigen hebben gewoon geen leukere dingen te doen in hun leven.
Ik wel, opa deed even een dutje op de bank en ik kroop lekker bij hem.

Zo jammer dat het hele weekend in vogelvlucht voorbij ging.
Van mij hadden we wel een week kunnen blijven maar zondagavond vertrokken Do en Patrick weer naar Amsterdam want die moesten maandag beiden weer werken.
Wij bleven nog een nachtje en toen was het echt voorbij.

“Meneertje 317” verder lezen

Meneertje 316

Woensdag 5 december 2018 meneertje 316

Vandaag is het de verjaardag van Sinterklaas maar wij hebben dat afgelopen weekend al gevierd in Centerparcs.
Dat doen we elk jaar en iedereen geniet daarvan.
Van mij was het de derde sinterklaas in Centerparcs.
De eerste keer was ik nog maar net een week bij de baas en het vrouwtje.
Het jaar daarna was ik een jaar oud en nu was ik dus 2.
Oud genoeg om precies te weten wat we allemaal zouden gaan doen.
Lekker eten, rijden in de golfkar, wandelen, knuffelen met iedereen, slapen op een schoot naar keuze, cadeautjes uitpakken en natuurlijk heel erg veel extra koekjes van oma.

We mochten al heel vroeg in ons huisje en daarom waren de baas en het vrouwtje al bij het krieken van de dag aan het pakken en aan het sjouwen met alle spullen.
Alle sinterklaas cadeautjes moesten in de woonkamer worden verzameld, de tassen met kleding en handdoeken, het krat met boodschappen en natuurlijk mijn bench.
Ik had al vrij snel in de gaten dat mijn bed werd gebruikt als draagtas.
Mijn eettafel zat er in, allerlei botjes, mijn speelgoed, een extra kleedje, een handdoek voor als het zou gaan regenen en natuurlijk mijn emmertje met koekjes.
Ik begon hard te blaffen en het vrouwtje kwam kijken.
Ze zei: “nee Meneertje, alles blijft achter het gesloten deurtje van je bench, we zijn druk genoeg en als jij alles eruit sleept vergeten we de helft”.
Wat een onzin argument, het vrouwtje had tenslotte een paklijst gemaakt, dus kwestie van oplezen wat er voor mij gepakt moest worden en dan alles weer bij elkaar zoeken. Kinderspel leek mij.
Helaas had het vrouwtje daar geen zin in en dus bleef het deurtje dicht.

De baas keek hoofdschuddend naar alle bagage en vroeg aan het vrouwtje of ze enig idee had hoe dit allemaal mee moest.
Natuurlijk wist het vrouwtje dat.
Opa en oma kwamen al vroeg een deel ophalen en na knuffelen gingen opa en oma vast op weg.
Ik wilde het liefst met ze mee maar wij moesten wachten op Do & Patrick, en die kwamen pas om 11.45 uur.
Opa en oma gingen het huisje inrichten en alvast de tafel dekken dan konden we bij aankomst zo aan de soep.
Wat een luxe.
Toen Do & Patrick kwamen namen zij een deel mee in hun auto en de rest kon daarna met gemak in onze auto.
Zo reden we saampjes bepakt en bezakt naar Centerparcs.

Bij de poort van Centerparcs stond zwarte piet ons op te wachten maar wij hoefden geen sleutel op te halen want dat hadden opa en oma al gedaan dus we konden zo naar ons huisje rijden.
Toen we uitstapten deed ik snel een plas en toen holde ik op een bekend stem geluid af.
Ik hoorde: “Meneeeeertje”. Daar stond oma in de deuropening met een koekje in haar hand.
De baas klikte mijn riem los en daar vloog ik in de armen van oma.
Ik bleef bij opa en oma binnen, samen met Do en het vrouwtje. De mannen gingen alle zware tassen naar binnen slepen.
Alle cadeautjes gingen in een lange rij tegen de wand en toen was het tijd voor soep.

Na het eten gingen we de golfkar ophalen en daarna aan de koffie met twee koekjes.
De anderen aten appeltaart of boterkoek.
Oma had beiden zelf gebakken en iedereen mocht kiezen waar hij zin in had.
Mij maakte het niets uit wat ik zou krijgen, ik vond beiden een goede keuze maar het vrouwtje riep al gelijk dat ik niks van de baksels van oma kreeg.
Gelukkig schoof oma nog een paar koekjes richting mij en zei: “hij heeft ook vakantie hoor” en dat was ook zo, ik had ook vakantie.
Do & Patrick gingen wachten op Joeri die met de trein zou komen.
Als hij vlakbij zou uitstappen dan gingen zij hem met de auto ophalen.
Hij moest eerst naar stage maar mocht heel lief eerder stoppen.
De baas, het vrouwtje en ik gingen even lekker wandelen, rennen en met de bal spelen.
We stapten in de golfkar en reden helemaal naar achteren in het park.
Daar staan de huisjes van het personeel en komen geen auto’s.
Ik mocht gelijk los en de baas had beiden tennisballen mee genomen.

“Meneertje 316” verder lezen

Meneertje 315

Woensdag 28 november 2018 Meneertje 315

Onze nieuwe bank ligt heerlijk. Ze hebben speciaal voor mij zachte kleden gekocht en op de leuningen liggen schapenvachtjes.
Omdat de hoofdsteun plat kan, is het voor mij ook super fijn om veilig boven langs te lopen.
De leuningen zijn heel erg breed dus ook daar kan ik zalig op liggen.
Tot zover is de bank goedgekeurd maar toch ben ik niet blij met de bank.
De nieuwe bank is namelijk heel erg hoog en nee, ik bedoel niet dat ik er dan niet op kan.
Mijn trap staat er voor dus ik kan er met alle gemak bovenop komen maar er is iets heel anders aan de hand met de bank.
Daar kwam ik achter toen ik met mijn bal rond holde en deze los liet.

Mijn balletje rolde onder de bank en dan kun je maar één ding doen.
Dat deed ik dus en begon te blaffen en hard te kwispelen.
Het vrouwtje zegt normaal gesproken altijd: “Doerak, ligt hij er weer onder?”, om vervolgens kreunend en steunend de bal onder de bank uit te halen.
Nu bleef ze zitten en zei opgetogen: “nou, pak de bal maar zelf Meneertje”.
Hoezo pak maar zelf? Dat is jouw taak vrouwtje, niet te mijne.
Ik blafte nog maar eens hard maar ik kreeg gelijk een: “stop met wafkippen en pak hem zelf”.
Belachelijk, ik kon daar toch niet bij? Ik deed een stap naar voren en stond ineens onder de bank.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei triomfantelijk, ja ja Meneertje, daar is over na gedacht. Wat een rust zal dit geven.
Ik holde met mijn bal onder de bank uit, pakte mijn bot en schoof die onder de salontafel.
Daarna begon ik keihard te blaffen en het vrouwtje riep van achter haar computer: “pak hem zelf maar Meneertje”.
Hier kon ik dus echt never nooit bij, dus ik bleef loeihard blaffen.
Geagiteerd keek het vrouwtje op van haar scherm en begon te zuchten.
Ze stond op en zei: “nu moet ik alsnog in de benen om je bot onder de salontafel uit te vissen”.
Ja ja vrouwtje, hier is goed over na gedacht.
Gezellig zo saampjes hè?

Zaterdagmiddag ging de bel en stond de postbode voor de deur met een pakketje.
Hij had een doosje vast en ik sprong al tegen zijn benen op.
Kom maar met dat doosje meneer de postbode.
Het vrouwtje pakte het doosje aan en ik holde achter haar aan naar binnen.
Ik bleef tegen haar aan springen maar ze zette het doosje boven op de kast.
Wat was dat nou, gingen we het doosje niet open maken?
Dat leek mij toch wel en ik sprong op de loungestoel en begon zachtjes naar het doosje te piepen.
Het vrouwtje zei dat dit doosje voor Joeri was en dat we niet zomaar zijn spullen kunnen openmaken.
Wat een onzin, doos is doos en we kijken heus niet naar de inhoud.
Maar hoe ik ook piepte, blafte of kwispelde, de doos bleef op de kast tot Joeri eindelijk om 17.00 uur thuis kwam van de voetbal.

“Meneertje 315” verder lezen

Meneertje 314

Woensdag 21 november 2018. Meneertje 314

De kamer is helemaal klaar en de bank is ook bezorgd.
Het vrouwtje had nog geen tien minuten tevreden rondgekeken toen ze tegen de baas zei: “ik ga de kerstboom opzetten, wil jij hem uit de schuur halen?”.
De baas is, na 40 jaar omgang met het vrouwtje, nergens meer van onder de indruk en trok zelfs niet eens een wenkbrauw op.
Zo stond hij korte tijd later, op 17 november, met de grote doos in de woonkamer.
Super leuk toch en niks te vroeg.
Wij vieren sinterklaas in Centerparcs dus kunnen we thuis vast wel kerstsfeer gaan creëren.
Ik was er klaar voor en had er veel zin in, ik dook met een grote sprong boven op de kerstboom doos.
Wat een geweldige meters karton, hier zat urenlang potentieel plezier in en ik hapte vol enthousiasme in de zijkanten van de doos.
Het vrouwtje riep dat ik onmiddellijk op moest houden omdat de doos niet zo sterk meer van zichzelf was.
Hij doet al heel wat jaren trouwe dienst en inderdaad was hij niet echt stevig meer.
Ik had in no-time een mooi kijkgat in de zijkant gehapt en zag de kersttakken al zitten.
Het vrouwtje tilde mij op en zette me op mijn bankje neer.
Uiteraard bleef ik daar niet zitten en vloog weer naar de doos.
Ik wilde helpen met takken uitpakken.
Dat herkende ik heus nog van vorig jaar.
De doos ging open en het sorteren van de takken begon.
Ik greep een tak en net toen ik weg wilde hollen greep het vrouwtje mij vast.
Ze tilde mij op en zette me bij de baas op schoot. Ze zei: “pas jij even op dit takkie zodat de rest van de takkies heel blijven?”.
De baas en ik deden ondertussen een leuk spel op de computer.
Ik mocht met mijn neus vissen vangen. Super grappig is dat.
Na ons spel zat ik nog ruim een uur te kijken naar het aanbrengen van de takken en hoe het vrouwtje zorgvuldig alle takjes één voor één in een natuurlijke stand boog.
Voor zover je bij een kunstboom over natuurlijk kunt praten.

Toen alle takken uiteindelijk een kerstboom vormde, vertrok het vrouwtje naar de zolder en kwam ze met dozen en tassen vol kerstballen, lichtsnoeren, en allerlei andere leuke spulletjes terug.
Ik mocht inmiddels ook weer aanschuiven bij de voorpret en zag ineens mijn grote kerstbeer.
Hij is enorm maar ik kreeg hem na wat trekken en schudden uit de tas.
Ik trok hem aan zijn kerstmuts over de grond en verdween uit het zicht.
Zodra het stil word is het vrouwtje altijd extra alert en vroeg waar ik uithing.
Nergens hoor, ga jij maar lekker verder met je boom.
Dat deed ze niet en ze stond op en liep naar mij toe en keek achter de stoel en zei: “nee Meneertje, voorzichtig met de beer, hij hoeft niet stuk”.
Ze pakte hem af en zette mijn kerstbeer boven op het krukje op een slee.
Ik was er als de kippen bij en met een beetje rekken en strekken kon ik er bij.
Voor het vrouwtje nee had kunnen zeggen, had ik hem al weer aan zijn muts vast en hapte in zijn rode jas.
Het vrouwtje pakte hem wederom af en nu verdween hij in de voorraadkast.
Ik ging op mijn billen zitten voor de kast en zetten het op een oorverdovend blaffen.
Het vrouwtje riep dat ik heel snel moest stoppen met wafkippen omdat ze me anders op Marktplaats zou zetten onder de advertentiekop Te Koop, Verwende Zeursok, op te halen tegen elk aannemelijk bod.
Aannemelijk bot?
Wat heeft het vrouwtje toch altijd goede ideeën. Laten we marktplaats afsnuffelen naar lekkere botten.
Voor ik het wist had ik een mooi nieuw bot te pakken en zei het vrouwtje dat ik lief mocht gaan kauwen, dan zou zij de boom verder optuigen.
Prima deal, dat ze daar niet eerder aan had gedacht.

“Meneertje 314” verder lezen

Meneertje 313

Woensdag 14 november 2018 Meneertje 313.

De baas heeft op mij gemopperd.
Ik lag lekker in de caviakast terwijl de baas zijn krantje achter de computer las.
Het vrouwtje sliep, omdat ze weer nachtdiensten draait en wij mannen vermaakten ons prima met onze eigen bezigheden.
Na een tijd keek de baas eens naar mij en zag de hele onderste etage van de caviaflat vol witte vlokken liggen.
De baas zei: “wat doe je nu?”.
Dat leek me duidelijk toch? Ik had het overtollige vulsels uit het grote kleed gehaald.
Totaal overbodig. Het kleed lag van zichzelf al heerlijk zacht. De bovenkant is een zachte tijgerprint fleece en de onderkant een effen kleur fleece. Het is een dubbele laag, daar hoeft echt geen wol tussen.
Dus had ik eigenlijk alleen maar geholpen om het wasproces van mijn kleed te vereenvoudigen.
Zonder alle wol is het zachte kleed veel sneller droog na een wasbeurt.
De baas had er geen oren naar en zei dat het zonde was dat ik er zo’n groot gat in had gebeten en nu alle wol eruit had getrokken.
Hij pakte het kleed weg en zei: “als jij niet normaal om kunt gaan met het kleed, dan ga je maar in de caviakast liggen zonder kleed.
Nou echt niet, ik ga echt niet zonder kleed op die harde vloer liggen.

Toen het vrouwtje beneden kwam, rende ik naar haar toe.
Ik sprong tegen haar benen aan en ze pakte me op en ik knuffelde haar helemaal plat.
Altijd een heerlijk moment als ze er weer is.
Ze zei dat ik een liefje en een schatje was.
De baas zei: “nou, zo lief was hij anders straks niet”.
Stttt baas, dat is al oud nieuws en hoef je niet meer op te rakelen. het kleed ligt al in de voorraadkast en verdere woorden hoeven daar niet aan vuil gemaakt te worden.
Toch deed hij dat wel en het vrouwtje vond het ook zonde van het mooie kleed.
Ach, er zijn ergere dingen en zolang het kleed in de voorraadkast ligt ga ik wel elders liggen. Lekkere plekjes genoeg.

“Meneertje 313” verder lezen

Meneertje 312

Woensdag 7 november 2018 Meneertje 312.

Jullie weten dat ik de laatste tijd veel bij opa en oma ben omdat ze nog steeds aan het klussen zijn in ons huis.
Op zich is er al heel veel af.
In de woonkamer is nu alles geverfd en heeft de baas al een mooi nieuw bureau gemaakt met een hele lange plank er boven.
Daarop staan allemaal liflafjes en dat maakt het, volgens het vrouwtje, heel gezellig.
Nu moet de plafondventilator nog worden opgehangen, de side-table achter de bank moet nog gemaakt worden en dan is het wachten op de nieuwe bank en de nieuwe lamp.
Gelukkig gaan ze de gang ook gelijk doen en dan kan ik mooi weer naar opa en oma.

Oma was me laatst kwijt.
Op zich ben ik nooit kwijt maar toch denkt mijn familie dat.
Het vrouwtje denkt dat regelmatig en nu dacht oma het ook.
Maar hoe kun je mij nu kwijtraken in een huis dat gelijkvloers is?
Ik zou het niet weten en ik lag heerlijk te soezen terwijl ik oma hoorde roepen.
Oma liep naar de hal en deed haar slaapkamer open.
Ze keek onder het bed want daar lag ik pas geleden, toen oma in haar slaapkamer aan het stoffen was.
Toen was ze me ook een beetje kwijt maar toen oma naar de woonkamer liep holde ik haar snel achteraan.
Ik ga namelijk niet in mijn uppie in een stille slaapkamer liggen, dat is niet gezellig.
Dus toen ik achter haar aan de kamer in liep zei ze: “waar kom je vandaan moppie, ik was je aan het zoeken”.
Ze liep weer naar haar slaapkamer en ik huppelde achter haar aan met het bot in mijn bek en kroop weer onder haar bed.
Oma heeft hele mooie hoge bedden en daar pas ik perfect onder.Ze moest lachen en zei dat ze nu wist waar ze me kon vinden.

Vandaar dat oma daar als eerste ging kijken, toen ze me van de week weer kwijt was.
Maar daar lag ik natuurlijk niet.
Oma keek in de logeerkamer, in de badkamer en op het toilet.
Ze liep terug naar de woonkamer, keek onder de eettafel en in de keuken maar ze zag mij niet.
Oma begon koekjes te roepen en daar had ik wel zin in.
Ik ging rechtop in de vensterbank zitten en toen zag oma mij.
Ze zei: “wat doe jij daar nou”?
Nou ik lig lekker boven de verwarming in de vensterbank.
Thuis lig ik daar ook, misschien moet je een lekker kussen voor me neerleggen want de vensterbank is best hard.
Oma schoof de orchideeën weer netjes terug op hun plek en zei: “kom, je hebt een lekker zacht kleed op de bank, ga daar maar gewoon op liggen”.
Nou, ik ging helemaal nergens liggen, er waren mij koekjes beloofd.
Ik holde kwispelend naar oma en begon te blaffen.
Bij oma werkt dat heel goed en ik kreeg een paar koekjes.

Vrouwtje zegt elke keer dat ik moet afkicken als ik weer thuis kom.
Nou dat hoeft heus niet hoor, ze kunnen ook gewoon met mij spelen zodra ik blaf toch?
Ik begin altijd met mijn neus in het been te prikken.
Als je het dan nog niet snapt, dan ga ik blaffen

Lijkt mij kwestie van even de regels aanpassen en niet pas spelen als jullie zin hebben.
Opa en oma hebben altijd zin.
Maar thuis zijn is ook wel weer fijn hoor.
Had ik jullie vorige keer niet gezegd dat het kleed achter de caviakast niet echt stevig vast zat?
Nou, ik had echt gelijk.
De baas en het vrouwtje gingen boodschappen doen en toen ze terug kwamen moest het vrouwtje heel erg hard lachen.
Ze zei: “volgens mij heb jij iets gepakt wat niet van jou is”.
Nou zeker wel, dit was altijd al mijn kleed, er staan tenslotte hondenpootjes op en geen caviapootjes.
Dus wel degelijk mijn kleed.

Het vrouwtje zei dat dit kleed net achter de caviakast hing.
Hing ja, daar zei ze zowaar iets heel erg juist.
Tot 20 minuten geleden hing hij achter de caviakast en nu had ik hem mee genomen naar mijn eiland in de vensterbank.
Nog een hele prestatie want het is een groot kleed.
Maar ik ben dan ook super sterk en ik heb een banktrap, dus het was een kwestie van naar boven lopen met het kleed naast me want anders struikel je.
Ik had hem heerlijk in mijn bek en lag met mijn kop op de rest van het kleed.
Het vrouwtje pakte het kleed en zag dat er gaten in zaten.
Ze zei: “ja ik had dit van te voren kunnen bedenken, vroeger lag hij op dit kleed en hij weet dat nog.
Zie je wel….toch mijn kleed.
Ik mocht hem houden want het vrouwtje vind een kleed met een gat minder mooi achter de caviakast.
Zelf vind ik een gat nog geen reden om iets af te danken dus ik ben blij dat ik mijn kleed terug heb.
Ik ga er eens lekker een dutje op doen
Truste allemaal.

“Meneertje 312” verder lezen

Meneertje 311

Woensdag 31 oktober 2018 Meneertje 311

Eindelijk is al het verfwerk in de woonkamer klaar. Het heeft even geduurd maar eindelijk is alles helemaal af.
Nou ja, het verven dan. En de nieuwe gordijnen hangen en het ijzeren kunstwerk. Het vrouwtje heeft twee nieuwe blauwe tapijt tegels gekocht en een rol tapijt tape. De ene tegel ligt nu onder mijn eettafel en met de andere heeft ze mijn teckeltrap bekleed. Er zaten rode stukjes tapijt op en dat vond ze niet langer mooi staan bij de nieuwe kleuren van ons huis.
Ze heeft ook een mooi nieuw krukje in elkaar gezet.
Dat mochten ze bij de meubelwinkel wel gelijk meenemen maar de bank en de lamp moesten worden besteld.
Daarom zijn de nieuwe bank en lamp er nog lang niet en ze moeten nog op zoek naar een relaxstoel voor de baas en een bureaustoel en…..naar allemaal grappige liflafjes.
Geen idee wat dat zijn maar als je het niet kunt eten hoef ik daar ook verder geen details van te horen.
Wat ik begrepen heb is dat de baas iets gezien heeft en dat hij dat ook gaat maken bij ons.
Twee lange planken waar al die liflafjes op komen en de onderste plank word dan tevens het bureau.

Het vrouwtje is helemaal happy en riep, wat is het allemaal fris en fruitig. Ik weet niet wat zij voor associatie heeft met fris en fruitig maar persoonlijk vind ik verflucht daar alles behalve onder passen.
De baas vind het stalen kunstwerk nu toch wel heel mooi en het vrouwtje zegt dat ze daar straks ook mooi kerstlampjes omheen kan wikkelen.

Zondagavond heb ik geholpen met een kleed achter de caviakast hangen.
Eerder stond het onderkomen van de cavia’s tegen de muur maar nu wilde het vrouwtje deze als een roomdevider overdwars in de kamer hebben.
Ansich was dat best een goed idee alleen hangen er allemaal licht draden achter de kast en dat is een spuuglelijk gezicht.
Daar waren we het allemaal over eens.
Het vrouwtje zei tegen de baas dat ze er een kleed achter ging hangen en pakte uit de voorraadkast een fleecekleed.
Niet zomaar een fleecekleed maar een heel lekker zacht fleece kleed met hondenpootjes.

Het vrouwtje deed dubbelzijdig tape op de bovenkant van de caviaflat en plakte het kleed er stukje voor stukje tegen aan.
Ik pakte de onderkant van het kleed in mijn bek en trok er flink aan. Dat werkte en het kleed liet per direct los.
Het was overduidelijk dat ze ander tape moest gebruiken want dit was slap spul.
Ik hoefde helemaal niet bijster hard te trekken om het kleed van de plakstrip te krijgen.
Het vrouwtje zette de zucht modus aan en pakte het kleed van de grond en zei toen tegen de baas: “er moet ander tape op want nu zitten er allemaal pluizen aan en plakt het niet meer”.
Tja, dat had ik dus ook al geopperd maar ze is redelijk eigenwijs en luistert zelden.

Ze pakte een rol tapijt tape en plakte dat op de bovenkant en op de zijkant van de kast.
Kijk, dat werkte goed.
Ik heb een poging gedaan om het kleed los te trekken maar het vrouwtje wilde geen deskundig onderzoek naar de stevigheid van het tapijt tape en zei: “laat dat Meneertje, het is mijn kleed en nu afblijven”.
Dan moet ze het zelf maar weten en als het wel op de grond ligt is het haar eigen schuld.

“Meneertje 311” verder lezen

Meneertje 310

Woensdag 24 oktober 2018 Meneertje 310

De baas en het vrouwtje klussen er nog steeds vrolijk op los.
Het plafond is klaar, de oranje muren zijn wit, de plinten en raamkozijnen zijn geschilderd, de verwarming is gespoten en de deuren zijn af.
Ze gaan vandaag de hele linkerkant voorzien van Micro groene muren.
Echt leuk al dat verven want ik mag dan heel veel naar opa en oma.
Ik heb zelfs voor het eerst een nachtje gelogeerd bij opa en oma.
Echt super leuk en ik mocht gewoon met de deur open in mijn eigen bench slapen.
Dat ging uiteraard prima.
Op vrijdag ging ik naar oma omdat ze gingen verven en de zaterdag zou ik weer de hele dag gaan omdat ze naar Amsterdam gingen.
Normaal mag ik altijd mee naar Do maar nu gingen ze musea bezoeken en daar mag ik niet in.
Toen stelde oma voor dat ik dan net zo goed kon blijven slapen.
Het vrouwtje aarzelde even maar ik zat al bij oma op schoot.
Gaan jullie maar weg hoor, ik ga mee met opa en oma en morgen zie ik jullie wel weer.
Het vrouwtje miste mij enorm maar oma en ik stuurde via de app foto’s dat alles goed ging.
Gelukkig zag het vrouwtje mij niet snoepen want ik ben natuurlijk weer enorm verwent.

Gelukkig gaan we binnenkort ook nog een nieuwe loungestoel kopen en dat is maar goed ook want het vrouwtje moest gisteravond weer eens heel hard lachen terwijl ze koffie dronk.
Dat moet ze niet doen, want dan komt de koffie al hoestend via haar neus naar buiten en dat vind ze niet fijn.
Ik raad daarom aan, om vooral niet te lachen als ze koffie gaat drinken.
Gewoon rustig zitten en kalm genieten van je kop koffie.
Hoe moeilijk kan dat zijn?
Ik begreep überhaupt niet waarom ze zo hard moest lachen, er viel namelijk helemaal niks te lachen.

Het vrouwtje had net een groot glas cappuccino gemaakt met zo’n zalige, romige, dikke, opgeklopte, schuimende, laag melk.
Ze ging in de loungestoel zitten en nam genietend een slok koffie.
Op het moment dat ze het glas van haar lippen wilde halen zat ze klem tussen het glas en mijn neus.
Terwijl ze bevroor, met mijn neus tegen haar wang aan, draaide ze alleen haar ogen naar links en keek mij aan.
Ik bewoog ook niet en keek haar eens aan.
Het enige wat ze zag was mijn oogwit.
Daarna hoorde ik een raar gegrom en vervolgens begon het vrouwtje heel hard te hoesten.
Er klotste een slok koffie over de rand en ik hoorde haar allerlei rare snuif geluiden maken.
Terwijl het vrouwtje al hoestend en proestend keihard moest lachen ruimde ik ondertussen de koffie met melk van de leuning op.
Wat een geknoei.
Ze is toe aan een slab hoor.

Toen het vrouwtje eindelijk tot bedaren was gekomen, zei ze: “wat was jij nu aan het doen”?
Oké, ik noteer voor het sinterklaaslijstje van het vrouwtje een paar slabben en een setje nieuwe lenzen.
Het was namelijk heel duidelijk wat ik aan het doen was.
Voor die conclusie is echt geen universiteit nodig.
Ik likte nog eens langs mijn lippen en keek vol verlangen naar het koffieglas van het vrouwtje.
Gezellig hoor, samen koffiedrinken.
Het vrouwtje zei dat ik nog nooit mijn neus in haar koffieglas had gestoken.
Gelukkig had ze toch nog een beetje scherpte in haar brein, ik begon me al zorgen te maken.
Inderdaad, dat had ik nog nooit gedaan. Maar……voor alles is een eerste keer toch?
Mij is het bevallen en er was echt meer dan melk genoeg voor ons saampjes.
Het vrouwtje zei dat dit een eenmalig neusuitstapje was en dat ik in het vervolg mijn neus in mijn eigen zaken moet steken en niet in haar koffieglas.
Ik kan het toch ook niet helpen dat ik een enorme neus heb?
Voor je het weet zit hij per ongelijk in melkschuim.

Over Sinterklaas gesproken.
De voorbereidingen zijn in volle gang.
Dit jaar gaan we een Bingo doen en het vrouwtje heeft Bingo kaarten gemaakt en Bingo balletjes.
We gaan net als elk jaar, een lang weekend naar Centerparcs met opa, oma, Do, Patrick, Joeri, de baas, het vrouwtje en ik.
Oma en het vrouwtje hebben samen heel veel cadeaus gekocht en ik heb mijne al lang geroken.

“Meneertje 310” verder lezen