Meneertje #170

Donderdag 7 september 2017 Meneertje 170

De vakantie is weer voorbij en het vrouwtje begint vannacht weer aan haar week nachtdienst.
We hebben nog een heleboel vakantieverhalen, dus vanaf heden lijkt het of we nog vakantie hebben maar die is echt over.
Heeeeel jammer, gelukkig hebben we de foto’s nog.

In onze caravan zit, in de deuropening, een hor met magneetjes.
Ik mag er graag doorheen lopen omdat je dan hele leuke geluidjes hoort.
De magneetjes gaan om en om dicht en dan hoor je klik…klik…klik…klik…klik.
Regelmatig loop ik even naar binnen om dan te luisteren naar de grappige klikjes.
Vrouwtje vind dat niet zo’n goed idee omdat de hor dan elke keer open gaat en er dan muggen en vliegen naar binnen gaan.
Op zich vang ik regelmatig vliegen, dus echt heel erg kan het niet zijn.

Fotoverhaal, 14 foto's, 
klik op de pijl voor de volgende foto

Als ik lekker in het klompenhok zit vind ik het ook erg leuk om naar buiten te kijken en dat gaat toch het allerbeste met mijn hoofd door de hor heen.
Dat gaas geeft een wazig uitzicht dat snappen ze toch wel?
Vrouwtje zegt elke keer: “erin of eruit en niet half om half, als jij je neus overal in wilt steken dan kom je maar naar buiten”.
Maar ik wil mijn neus helemaal nergens in steken, ik wil alleen fatsoenlijk naar buiten kunnen kijken.
Vanuit het klompenhok kan dat perfect, ik zit dan mooi hoog en overzie alles heel goed.

We gaan nu elke dag een stuk fietsen en ik vind het inmiddels acceptabel.
Nog steeds wil ik liever lopen maar nu weet ik wel dat we een eind gaan fietsen en dat we dan een stuk gaan wandelen.
Dat wandelen is dan wel weer een stuk zwaarder want het vrouwtje moet haar accu meenemen.
Ik zou zeggen ga gewoon lopen, dat scheelt een hoop gesjouw.
Vrouwtje heeft hele grote fietstassen zodat ze veel spullen mee kan nemen: mijn bal, natuurlijk heel veel lekkers voor mij, mijn regenhoes, flesje water voor mij, mijn drinkbak, en mijn riem.
En dan passen er ook nog wat spullen van de baas en het vrouwtje in.
Reuze handig dus.

Laatst gingen we een heel eind fietsen en reden we naar Ede om bij Bernardo een ijsje te gaan eten.
Ik kreeg een lekker botje terwijl de baas en het vrouwtje een ijsje namen.
Daarna reden we weer terug en inmiddels was het al behoorlijk schemerig.
In het bos was het zelfs al heel erg donker.
Toen kon ik natuurlijk niets zien maar ik bleef wel mooi rechtop zitten.
Bij het paradijsje aangekomen gingen de baas en het vrouwtje de fietsen weg zetten en rende ik hard om de caravan heen.
Ik had al drie rondjes keihard gerend en terwijl ik achter de caravan door de struiken croste, ontdekte ik ineens een klein gaatje in de heg.
Dat was grappig, de hele tuin is omheind maar de vorige eigenaren waren een klein stukje vergeten.
Ik kroop door het gat en stond ineens in de tuin van de achterburen.
Via hun tuin liep ik verder en zo belandde ik in een andere tuin.

De baas en het vrouwtje waren ondertussen klaar met de fietsen en toen zei het vrouwtje: “waar is Meneertje”?
Ze keken in de tuin, in de caravan, in de schuur maar ze zagen me nergens.
Het vrouwtje en de baas begonnen me te roepen maar ik kon niet meer terug, al had ik gewild.
Ik was namelijk intussen opgetild door een mevrouw en die liep met mij in haar armen terug naar de baas en het vrouwtje.
Dat wisten mijn baas en vrouwtje niet en waren al lichtelijk bleek om hun neus.
De baas zei: “misschien is hij op één of andere manier toch uit de tuin gerend tijdens zijn gekke 10 minuten race”.
Vrouwtje griste haar mobiel uit de tas en pakte de telefoon van de baas en rende de tuin uit.
Op mijn penning staan de telefoonnummers van mijn baas en vrouwtje dus sowieso snapte ik het paniekerige roepen van het vrouwtje niet.
Basis regel 1 is: Blijf kalm en raak nooit in paniek”.
Nou, daar was ze echt niet goed in en toen ze mijn naam nogmaals riep hoorde ze een vrouwenstem zeggen: “Ik heb Meneertje”.
Daar kwam de mevrouw aan en zei: “ik zat op de bank en ineens zei mijn man, daar loopt Meneertje, dat zal vast niet de bedoeling zijn”.
Hij en zijn vrouw kwamen naar buiten en pakten me op.
En zo was ik weer veilig terug in de armen van mijn vrouwtje.

Ze was dolblij dat ik weer terug was en knuffelde mij alsof ze me vier jaar niet had gezien.
Dat was best overdreven want ik was nog geen 10 minuten weg geweest.
Best knap dat ik het enige gat in de heg had weten te traceren.
De baas zei: “het is nu te donker maar morgen gaan we eerst kijken waar het gat is”.
Nou ik wist dat wel, maar het is soms ook heel goed om ze zelf de dingen te laten ontdekken.

De volgende morgen deed de baas tuinhandschoenen aan, ging op zijn knieën zitten en kroop achter de struiken om onder de coniferen te kijken of er een gat zat.
Foei baas, je mag niet in de aarde achter de struiken, dan word het vrouwtje boos hoor!.
Het vrouwtje liep naar de baas en ik dacht dat ze hem er uit zou sturen maar nee hoor, hij mocht gewoon achter de struiken spelen.
Ik zat binnen, met de deur dicht en was in de vensterbank achter het raam aan het toekijken.
Vrouwtje had gezegd dat ik moest wachten tot ze het gat hadden gevonden.
Het vrouwtje liep in een ander gedeelte van de tuin en liep elk stukje heg onder de coniferen na op gaten.
Ineens riep ze; “ik heb het gevonden, achter de caravan zit een klein gat”.
De baas nam een stuk stalen hek en maakte het gat vakkundig dicht.
Echt jammer want een beetje op onderzoek uit gaan was best heel leuk.
Nu kan ik niet meer uit de tuin maar binnen met de deur dicht was ook niks.

Morgen verder.

11 gedachten over “Meneertje #170”

  1. Wat een leuk avontuur voor je , maar niet voor je vrouwtje en baasje , want die waren bang. Dus blijf maar lekker rondjes crossen langs de caravan met jullie vakantie.

  2. Wat ben je toch een ondernemend meneertje maar weer leuk wat van jullie te lezen fijne avond tot schrijvens en een pootje van bono xxxx

  3. Vreselijk ik zou ook dood blijven. Gelukkig dat de mensen wisten waar hij thuis hoorde. Wat zijn ze toch kien zo klein als zijn . Veel sterkte met het werken.

  4. Oh oh oh oh oh, jij kleine deugniet. Kan me voorstellen dat je personeel een hartverzakking krijgt. Geef maar extra knuffels om het goed te maken.
    Ons personeel heeft nu vakantie. Werkze voor jou personeel.
    Groetjes van Tommy en Daisy

  5. Kleine ondeugd Hi ..hi Tygo moest er wel om lachen .dat heb ik ook een keer gedaan .bij ons zit nu alles dicht met hekjes en gaas .Jammer maar helaas geen gaatje meer te vinden !Mijn vrouwtje heeft een nieuw konijntje gekregen en daar speelt ze veel meer mee dan met mij ,en dat is niet eerlijk vind ik .Groetjes van Tygo en zijn vrouwtje Mia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *