Meneertje 407

Woensdag 28 oktober 2020. Meneertje 407

Lang geleden heeft de baas voor mij een eigen uitkijkeiland boven de verwarming gemaakt.
Er ligt een heerlijk dik kussen op, die speciaal voor mij gemaakt is door https://www.slaaplekkerzacht.nl/
Vanaf mijn uitkijkeiland kan ik alles goed overzien en waar nodig de boel corrigeren.
Wij hebben een huis in de lucht en het vrouwtje zei ooit dat het zo handig is dat wij zo hoog wonen omdat er dan niemand voor je raam langs loopt en ik dus ook niks zie.

Nou heeft mijn vrouwtje misschien niet zulke goede ogen maar ik wel.
Ik zie mensen, honden, katten en auto’s heus wel door onze straat komen.
De laatste tijd geef ik ook regelmatig aan dat ik wat zie lopen.
Het lijkt mij reuze handig dat het vrouwtje en de baas weten wat er zoal in onze buurt gebeurd.
We zijn het hier zelden eens dus het vrouwtje vind dat totaal onnodig.
Ze zegt meestal dat ik moet ophouden met wafkippen en grommelen.
Persoonlijk vind ik dat ze zich daar niet mee hoeft te bemoeien want ik wil haar graag beschermen en neem mijn taken enorm serieus.
Zodra mijn staart omhoog gaat zegt het vrouwtje altijd: “doe je bezemsteel naar beneden want we gaan niet heksen, ik heb aan je staart al gezien dat er iets of iemand loopt dus bespaar je de moeite.”
Niks geen moeite hoor, ik doe het met liefde.

 

Ik blaf tot het uit mijn gezichtsveld verdwenen is en ga dan altijd weer zitten en wacht dan rustig op nieuwe activiteiten in onze straat.
Heus niet altijd hoor maar er zijn van die dagen dat ik het heel belangrijk vind om te laten zien dat ik de beschermheer des huizes ben.

 

Afhankelijk van wat ik zie ga ik heel hard grommen of keihard blaffen of creëer ik een soort gromblaf.
Ineens sprong ik overeind en begon keihard te blaffen.
Het vrouwtje riep vanuit de keuken dat het klaar was en dat ik nu echt moest stoppen met dat geklier.
Ik zette mijn blaffen kracht bij met onafgebroken piepen en kwispelen.
Nu wilde het vrouwtje er ook het hare van weten en kwam ook eens kijken.
Mijn neus had ik tegen het raam aangedrukt en ik kon niet stoppen met piepen.
Het vrouwtje keek waarom ik zo’n herrie maakte.

Ze zag niks en zei: “je ziet spoken Meneertje.”
Op dat moment ging de voordeur open en rende ik al piepend naar de baas toe.
Hij tilde mij van de grond en knuffelde mij en zei: “had je me al gezien Meneertje?”
Ja baas, ik had jou zeker wel gezien, ik zag je uit de auto stappen, de boodschappentas uit de klep halen en toen heb ik elke stap richting ons huis gekwispeld, gepiept en geblaft.
Zie je vrouwtje, ik blaf heus niet voor niets hoor, je kunt volledig op mij vertrouwen.

 

Na de baas uitgebreid geknuffeld te hebben sprong ik weer terug op mijn uitkijkeiland.
Het vrouwtje tilde mij er weer van af en zei: “je hebt vandaag een waakse dag dus gaan we gewoon gezellig samen televisie kijken.”
Je hebt nu genoeg geblaft en het is tijd om relaxt en ontspannen te worden.
Kruip maar lekker op mijn schoot en ga rustig liggen soezen.

 

Ze zapte wat met de afstandsbediening en bleef toen steken bij een natuur documentaire.
Hongerige leeuwen, jagende wilde honden, gillende vechtende apen, het klonk mij nu niet bepaald zen in de oren.
Ik trok mijn oren strak en begon te grommen tegen een kudde olifanten die al tetterend door het beeld stoven.

 

Toen een grote lelijke aap, beeldschermgroot, zijn tanden liet zien was de maat vol en begon ik keihard te blaffen.
Het vrouwtje houdt niet van griezelfilms dus leek het mij het meest veilige om die gevaarlijke aap weg te jagen en te zorgen dat ze niet heel erg bang zou worden voor dat enge beest.

 

Ik sprong in haar armen en drukte mijn snuit voor haar ogen, zo zag ze niks meer en hoefde ze niet langer bang te zijn.
Ze schoot in de lach, dus wist ik zeker dat ik goed bezig was.
Het vrouwtje knuffelde mij en zei dat ik een held op sokken was.
Sokken had ik niet aan, maar dat ter zijde, een held ben ik sowieso.
Zullen we nu samen wat anders kijken?
Een leuk programma?
Iets met koken of koekjes bakken misschien?
Vrouwtje had de hint begrepen en zei dat het koffietijd was.
Een wereld plan en ik holde alvast vooruit naar de keuken.
Doe maar koffie met twee koekjes.
Of zullen we een kaasplankje bij de koffie nemen?

Meneertje 406

Woensdag 21 oktober 2020 Meneertje 406

De oude computer doet het weer.
Van mij had dat persoonlijk niet gehoeven hoor, ik overleef het prima zonder computer.
Het vrouwtje is echter enorm verslaafd en die vind het een ramp als ze niet achter een groot scherm kan internetten.
Daarom ging de computer vorige week naar de Hardeschijf-Dokter en die besloot dat er een transplantatie moest plaats vinden.
Het was nog even spannend of de kruisproef lukte met een nieuwe harde schijf maar toen er een positieve reactie kwam van de dokter, besloten ze het er op te wagen.
Het vrouwtje was enorm zenuwachtig want als hij het niet zou redden moest er een nieuwe computer komen en dat is best een prijzig plaatje.
De Hardeschijf-Dokter zou ons bellen als de computer na de operatie weer bijkwam.
Het duurde een hele dag maar toen kwam eindelijk het verlossende telefoontje dat de operatie naar wens was verlopen en dat ze hem weer konden ophalen uit het Computer Ziekenhuis.

Dat was tegen geen dovemansoren gezegd en zo zat het vrouwtje een uur later weer vol genoegen achter het scherm blij te zijn.
Ze zei dat hij super snel was en zolang de harde schijf niet zou worden afgestoten, hij weer een aantal jaren mee zou kunnen.
Wel fijn dat ze nu weer aan mijn verhaaltjes kan werken zonder te zuchten dat het schermpje van haar telefoon veel te klein is voor hele lange lappen tekst.
Echt onzin hoor want er zijn heel veel mensen die niet eens een computer hebben en alles op hun telefoon doen maar het vrouwtje vind het gewoon lastig om toe te geven dat ze daar te oud voor is.
Zelf zou ik wat rustig aan doen met een net geopereerde computer maar daar trok het vrouwtje zich niks van aan.
Na een hele tijd vond ik het welletjes geweest en eindelijk ging ze met mij spelen.

 

Nou ja, ze ging op de bank zitten en zei: “kom je spelen?”
Bij het zittend spelen had ik al wat vraagtekens maar goed, eerst proberen en dan oordelen toch?
Ik had mijn kleine gele balletje gepakt.

 

Ze gooide de bal een paar keer op de bank maar daar vond ik natuurlijk niks aan. Ik wilde er keihard achter aan rennen en dat kan echt niet op de bank. Ik stond op de grond en kwispelde hard maar het vrouwtje zei dat ze mij inmiddels kent en geen zin had in balletjes onder tafels en stoelen uit te vissen.
Ze kreeg een allerlaatste kans om leuk mee te spelen.

 

Jullie snappen al dat ze zo eigenwijs is als een betonplaat en ze bleef de bal, vanaf de hoek waar zij zat, naar het einde van de bank gooien.

 

Kennelijk had ze mijn boodschap niet begrepen en daar gingen we dan per direct actie op ondernemen. Ik sprong van de bank en liet de bal los. Omdat ze niet van plan was om op te staan begon ik te blaffen.

 

Nog steeds was er geen actie dus probeerde ik het balletje in de printer te proppen.

 

Dat werkte. Ineens stond ze naast me en zuchtte hard.
Ze gooide de bal een paar keer weg.
Volgens alle boekjes totaal onverantwoord om te reageren op gepiep en geblaf maar dat is klinkklare onzin.
We doen hier niet aan opvoed boekjes.
Teckels zijn toch niet allemaal hetzelfde?
Bij mij helpen strenge regeltjes niet.
Dus nu ze toch van de bank was gekomen wilde ik lekker op de grond spelen met haar en de bal.

 

Helaas is haar concentratieboog niet echt enorm dus in no-time zat ze weer met haar luie gat op de bank.
Jammer heel jammer. Ik heb nog een poosje geprobeerd om haar weer van de bank af te krijgen maar ze deed of ze mij niet hoorde.
Ik weet heus dat ze dat wel deed hoor.
Uiteindelijk dook ik lekker op haar schoot om een dutje te doen tot het tijd was voor mijn kaasje.

 

Wij hebben namelijk een kaasklok.
Althans, het vrouwtje is heilig overtuigd dat ik een kaasklok heb.
Ik heb mijn mand eens grondig na geplozen maar ik zie een zogoflex, drie balletjes, een piepkip, een ring met een veter eraan maar absoluut geen kaasklok.
Nu heeft het vrouwtje wel vaker van die rare waanbeelden in haar hoofd dus we laten het maar zo.
Aan de wand hangt best een klok maar dat is gewoon een witte simpele klok.
Was dat maar een kaasklok want dan had ik die allang van de wand gegeten.
Ik ben namelijk dol op kaas.

 

Elke avond rond 23.00 uur krijg ik een plakje kaas.
De baas of vrouwtje willen dat nog wel eens vergeten omdat ze dan druk zijn met internetten of met televisie kijken.
Het gebeurd echt regelmatig dat ik ze moet helpen onthouden dat het al lang tijd is voor mijn kaasmomentje.

 

Ik ga dan naast het vrouwtje zitten en ga haar zeer indringend aankijken.
Als ze daarop niet reageert dan druk ik een paar keer stevig met mijn neus in haar zij, tegen haar arm of tegen haar been.
Als dat niet helpt kruip ik op schoot, ga rechtop tegen haar aanstaan en leg mijn snuit voor haar ogen.
Op dat moment ziet ze niks meer en dan moet ze wel regeren.

 

Pas geleden was dat weer het geval en toen hoorde ik, je kaasklok is stuk schat want ik heb nog een half uur.
Echt belachelijk want het is altijd tijd voor een lekker plakje kaas.
Ik begon zachtjes te piepen en omdat ze niet opstond werd mijn geluid steeds harder.
De baas zei: “nou geef hem alsjeblieft dat stukje kaas dan kan ik deze documentaire rustig verder kijken en verstaan wat ze zeggen.
Kijk, dat waren pas verstandige woorden.
Het vrouwtje mekkerde nog even dat het nog geen 23.00 uur was maar liep toch maar naar de koelkast.
Ik rende blij kwispelend achter haar aan en sprong tegen haar been.
Schiet op vrouwtje anders moet ik gaan blaffen en dat is echt niet leuk voor de baas hoor.
Ze pakte een plakje kaas en liep mopperend richting de bank.
Ik stond daar al lang boven op en likte langs mijn baard.
Het duurde eeuwen voor ze zat en al die tijd rende ik van links naar rechts op de bank.
Kaas is toch zoooo lekker.

Om 23.30 uur moet ik mijn laatste rondje uit en als de baas dan zegt dat we nog even gaan plassen, spring ik heel snel bij het vrouwtje op schoot.
Ik klem mijn pootjes dan om haar nek want ik heb om 23.30 uur totaal geen zin meer om te gaan wandelen.
Helaas helpt het nooit en pakt de baas mij toch altijd om mijn riem aan te doen.

 

Zielig kijken ook niet. Het leven is zwaar.

 

Krijg ik dan bij terugkomst nog een stukje kaas?
Afijn, om een lang verhaal heel erg kort te maken……Nee dus. Het werd een snelle plas.
Daarna konden we vast nog wel een poosje spelen met de bal want dan heb ik weer energie voor tien.

Meneertje 405

Woensdag 14 oktober 2020 Meneertje 405

De computer is stuk en niet een heel klein beetje stuk maar gewoon enorm stuk.
Zelf denk ik dat het reuze meevalt want het vrouwtje deed al heel dramatisch toen hij heel langzaam bestanden ging openen en soms ook helemaal niks wilde openen. Wat mij betreft zou ik zeggen: “ding uit het raam en lekker met mij spelen, maar het vrouwtje is zeer hardnekkig.”
Geërgerd riep ze tegen de computer dat hij zich gedroeg als een hoog bejaard vrouwtje.
Ik weet niet of ze de laatste tijd wel eens naar zich zelf heeft gekeken want ze is zelf ook niet zo elastisch en snel meer.
Na een halve dag mopperen en op allerlei knopjes drukken, stekkers eruit, stekkers erin, besloot de computer dat het genoeg was en deed helemaal niks meer.
Ik snap dat, want persoonlijk zou ik ook per direct niks meer doen als ze zo op mij zou mopperen.
De baas deed nog een poging om programma’s weg te gooien maar de computer vond het welletjes geweest en bleef stug op het beginscherm staan.
Dus is gisteren onze computer weg gegaan op de hoop dat er nog iets aan gedaan kan worden.
Volgens de computer meneer hoeft er alleen een nieuwe schijf in en doet hij het dan weer helemaal goed.
Dat betekend wel dat er geen verhaaltje is vandaag, maar wel twee filmpjes.
Het vrouwtje is namelijk nogal lui en heeft geen zin om op een klein schermpje een verhaal te tikken.
Ze vond nog een filmpje van vorige week waar de computer nog gewoon heel was en ik mijn kleine balletje wilde verstoppen in de printer.
Op heterdaad betrapt vond ze maar ik deed nog helemaal niks.
Ik was slechts de printer aan het uitdagen.

Ik ben dol op kussens maar die wil het vrouwtje nooit delen met mij.
Hier kunnen jullie het bewijs zien dat ze zeer egoïstisch alle kussens voor zichzelf wil houden.
Ze vind mij een piepsok maar ik vind dat je alles samen moet delen.
Voor straf is ze mij een biefstukje en een handje pepernoten verschuldigd

Volgende week is de computer hopelijk weer gemaakt en is er weer een normaal verhaaltje.

Meneertje 404

Woensdag 7 oktober 2020. Meneertje 404

Ik zat er afgelopen zondag klaar voor hoor.
4 oktober dierendag en ik kwispelde hard.
Kom maar door met al die koekjes, snoepjes en cadeautjes.

Het vrouwtje zei: “voor jou is het elke dag dierendag dus niks cadeautjes en overdadig veel lekkers.”
Echt stom, ik kreeg alleen een nieuw botje.
Ze zei:”ga jij maar lekker op de nieuwe schapenvachtjes liggen.
Je hebt twee nieuwe zachte kleedjes gekregen voor op de bank

 

Echt onzin dat die voor mij zijn want als ik er mee ga klieren zegt ze dat ik er voorzichtig mee moet zijn, dus ze zijn echt niet van mij.

 

Ik kreeg een doos en dat was natuurlijk wel heel erg leuk maar heeft totaal niks met dierendag te maken.

 

Maar eerlijk is eerlijk, ik kan daar wel heel erg van genieten.

 

Het allerleukst is natuurlijk als er een koekje in de doos verstopt zit maar we waren net wakker dus dat ging zeker niet gebeuren.

 

Terwijl ik ging spelen gingen de baas en het vrouwtje ontbijten.

 

We gingen na het ontbijt naar oom die-in-zijn-eigen-wereld-woont.
Gelukkig kreeg ik van hem wel 10 koekjes.
Als oom koekjes geeft zegt het vrouwtje nooit dat het genoeg is, omdat oom zo geniet van koekjes aan mij geven.
Daarom zou ik het allerliefste elke dag bij oom koffie gaan drinken en ik denk dat oom dat ook wel zou willen.
Helaas gaan we maar eens per twee weken op visite.
Oom was gevallen en had een hechting in zijn gezicht en dat wilde ik graag nader onderzoeken maar het vrouwtje zei dat dit absoluut niet mocht.
Wandelen kon ook niet want het regende pijpenstelen maar het vrouwtje had een tas met knutselspullen meegenomen en zo gingen ze kleuren en een kaartje voor opa en oma maken met stickers.
Oom deed enorm zijn best en ik vermaakte mij met mijn nieuw bot.

 

Zelfs de baas ging lief kleuren.

 

We mogen vanwege de Corona tijd nog niet in de huiskamer bij oom, dus moeten we elke keer in een soort kantoortje met een glazen deur.
Omdat de deur dicht zit mag ik wel los lopen.
Vrouwtje zei dat ze de volgende keer de plantenspuit mee gaat nemen omdat ik door het raam iedereen voorbij zie lopen en elke keer heel hard ga wafkippen.
Daar schrikken volgens het vrouwtje alle mensen van en dat moet niet.
Het vrouwtje zegt dat oom verhuist is naar deze groep omdat hier oude mensen wonen en het daar rustig is.
Ik vind het een dooie boel dus een beetje de boel opfrissen met wat geluid leek mij een goed plan.
Echt raar, ze siste elke keer keihard dat ik stil moest zijn maar haar geluid was irritanter dan mijn geblaf.
Ze zei ook nog dat het jammer was dat haar pistool stuk was.
Geen stapel cadeautjes krijgen voor dierendag is tot daar aan toe maar mij neerschieten is wel het andere uiterste.

Dat pistool was trouwens maar van heel korte duur.
Thuis hebben we een plantenspuit en als ik niet mag blaffen dan tikt het vrouwtje alleen tegen de spuit aan en dan stop ik.
Ik ben heus niet bang voor water maar zo’n harde straal tegen je snuit aan krijgen is echt niet leuk.
Dat kreeg ik een paar keer lang geleden en nu hoeft ze alleen maar te tikken tegen de spuit.
Omdat ze moeilijk altijd de plantenspuit mee kan nemen zag ze in een winkel een knaloranje miniatuur waterpistooltje.
Ze wilde die absoluut hebben en moest er een euro voor betalen.
De baas zei nog dat ze voor 1 euro niet kon verwachten dat hij het zou doen, maar het vrouwtje is zo eigenwijs als ze groot is.
Met de: “niet geschoten is altijd mis geschoten opmerking, gingen we weer terug naar huis.”
Het vrouwtje deed er thuis water in en ze spoot in de wasbak.
Ze concludeerde dat er een mooie harde straal uit kwam en zei tegen de baas: “moet je zien, het kost geen drol en hij werkt als een tierelier.”
Ideaal, als we volgende keer weg gaan neem ik die gevuld mee.”
En zo geschiedde, hij werkte tenslotte perfect.

 

Na oom, -die-in-zijn-eigen-wereld-woont, gingen we naar opa en oma om de kaart te brengen die oom had gemaakt.
Oma zei: “het is dierendag kom maar snel mee naar de koelkast.”
Ik keek nog even schuin naar het vrouwtje, zie je, er zijn lieverds die wel gewoon aan dierendag denken hoor.
Oma sneed een schijfje kookworst in stukjes en ik mocht op schoot lekker genieten van mijn dierendag cadeau.
Natuurlijk werd ik uitgebreid geknuffeld.

Maar ik had het over het water pistool.
Toen ze pas geleden vol trots haar nieuwe pistool wilde laten zien aan opa en oma, (het blijft natuurlijk een kind) zei ze: “wat zit er voor een rare vlek in mijn tas.”
Ze gluurde wat dat zou kunnen zijn en zei toen:”nee hé, het is water, het pistooltje lekt.”
De baas schoot in de lach en zei: “ik vond je tas al zo stil.”
Het vrouwtje kon er niet om lachen en haalde alles uit haar tas.
Gelukkig zitten mijn koekjes altijd in een plastic gesloten potje anders waren die nat geworden en dat zou zonde zijn.
Omdat er maar een heel klein beetje water in het pistool kon, viel de waterschade enorm mee.
Toch moest het vrouwtje enorm dramatisch mopperen dat ze het heel jammer vond dat hij stuk was omdat dit nou net zo’n mooi handzaam maatje was om mee te nemen.
Iets met Karma?

 

Toen het eindelijk etenstijd was op dierendag zei het vrouwtje: je krijgt een biefstukje, dat lust je wel hé?
Wat een malle vraag.
Tijdens het snijden zat ik op haar voet want stel dat ze er van door zou gaan met mijn biefstuk.
Snel vrouwtje want ik heb enorme honger.

 

We hadden ook nog een heel groot feest te vieren want mijn grote mensenbroer is geslaagd voor zijn opleiding.

 

Heel knap en nu kan hij eindelijk gaan werken.
Hij werkte al wel maar deed dat naast zijn opleiding en nu kan hij fulltime gaan werken.
Hopelijk vind hij in de Corona tijd een baan dan kan hij mooi voor mij een bot kopen of een pot met snoepjes.

 

Omdat er maar drie mensen op visite mochten komen kwamen mijn grote mensenzus, haar man en natuurlijk de Bachelor zelf.
Mijn schoonzus moest werken maar kreeg wat foto’s van de felicitaties en het feestje.
Opa en oma keken via de online stream mee naar het cadeau wat hij van ons allemaal samen kreeg.

 

Daarna was er taart en voor mij twee luxe koekjes

 

Mijn grote zus vroeg wat ik aan het doen was.

 

Haar man zei: “hij wast vast af”, en dat deed ik.
Wat een heerlijke taart.
Helaas mocht ik niet alle vijf de bordjes voorspoelen.

 

Nadat mijn visite weer naar huis was het tijd om samen met de baas te donderen op de bank.

 

Zo noemt het vrouwtje het als we gaan stoeien.
Lekker kwispelend grommen en happen.
Wij mannen kunnen goed donderen.

 

Nog een poosje spelen met de piepkip want met de bal naar buiten is in de regen niks aan.
De baas holde achter mij aan.

 

En…..na gedane arbeid is het goed rusten.

De baas keek sport en ik besloot even een dutje te doen.

Roep je als er koffie is?

De vogels waar ik het vorige week over had zijn er trouwens nog steeds, al waren ze gelukkig ver weg en heb ik ook geen knallen meer gehoord.
Ik denk dat de gemeente heeft gehoord dat ik het niet zo leuk vond.
Laten ze maar snel aan hun trek beginnen.
Doeiiiii vogels, doeiiiiii