Meneertjes Vakantiecadeau

Maandag 23 juli 2018 Meneertjes vakantiecadeau

Het allerlaatste verhaaltje van deze maand en dan gaan we vakantie houden.
Pas in september ben ik er weer met nieuwe verhaaltjes.
Omdat we bijna vakantie hebben en het vrouwtje dan te lui is om te schrijven, besloot ik dat er toch iets moest komen.
Maar wat dan? Als je niks tikt, dan komt er namelijk ook niets.
Ineens wist ik het.
Ik had boven op de plank in de woonkamer het boek van Kwiebus gezien.
Kwiebus was de vorige teckel en hij had ook een boek.
Natuurlijk niet zo’n sjiek boek als ik heb, maar wel een boek van zijn eerste periode uit 2001.
Dat is heel erg lang geleden en de verhaaltjes van Kwiebus, schreef het vrouwtje voor een teckelsite: www.teckels.nl
Gelukkig had oma een aantal verhaaltjes uit geprint om voor te lezen aan oom want anders was er helemaal niets meer geweest.
De teckelsite hield namelijk ineens op te bestaan en toen was het vrouwtje ineens alles kwijt.
Lang leve oma. Het vrouwtje was dolblij dat ze nog een aantal verhalen had en ze plakte alles mooi in een boek.
Het boek noemde ze: Laat je niet teckelen.

Als vakantiecadeau krijgen jullie allemaal een aantal verhalen cadeau van Kwiebus.
Zo hebben jullie deze zomer toch wat te lezen.
Ze zijn dan wel niet over mij maar het vrouwtje zegt dat ze Kwiebus ook nooit zijn vergeten, dus mogen jullie deze zomer van hem genieten.
Vrouwtje is nogal gemakzuchtig aan gelegd, dus ze heeft gewoon foto’s van de bladzijden gemaakt.
Soms zitten er vlekken op de pagina’s en nee, ik heb dat niet gedaan maar het boek is al heel vaak uitgeleend en 17 jaar oud.
Hopelijk kunnen jullie het een beetje lezen want het netjes over tikken gaat het vrouwtje absoluut niet doen.
Ook niet terwijl er soms tekst mist en er hier en daar gewoon met pen op gekladderd is.
Het vrouwtje is super eigenwijs en zegt dat dit goed genoeg is.

Op 5 september ben ik er weer met verhaaltjes van mij en wie weet kom ik tussendoor ook nog wel met een verhaaltje.
In ieder geval wel met foto’s.
Iedereen een super fijne vakantie en tot woensdag 5 september.

Laat Je Niet Teckelen

Meneertje 301

Woensdag 18 juli 2018 Meneertje 301

Het blijft maar heerlijk weer, wat een geluk met deze zomer.
Vrouwtje puft, want die heeft opvliegers en dan schijnt het dubbel zo heet te zijn.
Doe mij ook maar wat opvliegers, ik houd van warmte.
Heerlijk zonnebaden op de hete loungebank of op het gras.
Het kan mij niet zonnig en warm genoeg zijn.
Rond 7.30 uur is de baas al wakker en dan doet hij mijn bench open en knuffelen we.
Daarna gaat hij zich wassen, tandenpoetsen en aankleden.
Omdat ik dan nog niet uit ben geweest en ik niet in de tuin mag plassen, blijft de deur van de caravan nog dicht.
Natuurlijk wil ik niks missen van de zon en kruip dan altijd in de vensterbank voor het raam.
Nadat we dan zijn gaan plassen gaat de baas mijn zwembad vullen.
Heerlijk moment want ik vind vers drinkwater uit mijn zwembad zalig.
In het begin is het water steenkoud maar in de loop van de dag word het steeds warmer.

We hebben, vanaf afgelopen donderdag, weer heerlijk genoten van ons buitenleven in het paradijsje.
Vanavond moet het vrouwtje weer werken.
Dat is een nachtje eerder dan ze normaal gaat maar daardoor is ze ook wel een nachtje eerder vrij.
Volgende week kunnen we vanaf woensdag weer naar het paradijsje.
De baas moet nog steeds gewoon werken maar het vrouwtje en ik hebben al weken een vakantiegevoel.
Er is al zolang mooi weer dat de baas een beetje bang is dat het mooie weer straks op is als hij vakantie heeft.
Dat hopen we niet hoor. We willen dit houden tot half september. Dat lijkt mij nou eens fijn.

“Meneertje 301” verder lezen

Meneertje 300

Woensdag 11 juli 2018 Meneertje 300

Bijna één jaar en tien maanden oud en dan al 300 Meneertjes, dat is best bijzonder toch?
Het lijkt mij tijd voor een feestje met koekjes en biefstuk.
Vrouwtje zegt elke keer dat er helemaal niks te schrijven is maar dat is natuurlijk onzin want ik maak genoeg mee.
Zoals pas geleden in het Paradijsje.
Het vrouwtje had haar knutselspullen mee genomen en alle spullen zaten in een tas van de Intratuin.
Ik keek toe wat ze ging doen en het vrouwtje kiepte de tas leeg op tafel en gooide de lege Intratuintas op de grond.
Dat was leuk. Ik greep de tas vast en holde er mee weg.
Het vrouwtje moest lachen en zei: “heb je weer iets gevonden?”
Nou, echt zoeken hoefde niet hoor, je gooide de tas net op de grond.
Het vrouwtje moest natuurlijk weer foto’s maken en ging daarna aan het knutselen.
Ik sleepte de tas naar de loungebank en probeerde met tas en al op de loungebank te springen.
Dit lukte niet en ik hoorde het vrouwtje grinniken.
Daarna was ze druk en na een poosje hoorde ik: “Meneertje dat is mijn tas en het is niet de bedoeling dat je die stuk maakt”.
Ik maakte de tas niet stuk want dan hadden er allang allemaal gaatjes in gezeten.
Mijn bedoeling was om er een tunnel van te maken en er dan doorheen te lopen.
Helaas vond het vrouwtje dat geen goed idee en pakte de tas af.
De tas verdween bovenop de kussenbak en toen kon ik er niet meer bij.
Uiteraard gaf ik de strijd niet zo maar op.
Ik zette mijn pootjes tegen de zijkant van de kussenbak en maakte me heel erg lang.
Met het puntje van mijn neus kon ik bij de tas en ik schoof hem een stukje naar mij toe.
Ik hoorde: “Meneertje nee, laten liggen”.
Om het vrouwtje af te leiden liep ik naar het grasveld en toen zij weer haar aandacht bij de knutselspullen had liep ik achter haar langs terug naar de kussenbak.
Mijn neus was nog geen seconde op de kussenbak of het vrouwtje stond op en zei:”ik leg de tas wel binnen want anders blijf je aan de gang”.
Ze kwam terug met een nieuwe bot en dat vond ik wel een goed alternatief.

“Meneertje 300” verder lezen

Meneertje 299

Woensdag 4 juli 2018. Meneertje 299

Omdat er in de kranten stond dat je zuinig met water moest doen besloten de baas en het vrouwtje hier ook gehoor aan te geven.
Ik was al bang dat ik dan geen zwembad meer kreeg maar dat was gelukkig niet het geval.
De baas zei tegen het vrouwtje dat we het zwembad wel konden vullen maar dat we deze dan twee dagen gevuld zouden laten staan.
Dan zou het vrouwtje wel elke dag de bloembakken water geven maar de heg en het gras de dag daarna, met het water uit mijn zwembad.
De rest van het verhaal hoorde ik niet meer want ik was al lang blij dat mijn bad weer vol mocht en viel in een diepe slaap.
Op warme dagen moet ik toch op z’n minst af en toe even kunnen verkoelen in mijn zwembad en gelukkig bleef dat zo.
Niet alleen ik maak gebruik van mijn zwembad, het vrouwtje ligt er ook regelmatig in.
Het was zaterdagavond en de baas ging een eind met mij wandelen en het vrouwtje zou ondertussen de tuin op ruimen.
De bloemen van water voorzien, verdorde blaadjes eraf halen en de tegels aanvegen.
Toen wij terug kwamen zei het vrouwtje enthousiast dat ze een afdekzeil had gevonden en dat het water zo heel mooi schoon zou blijven.
Ze had het zeil met touw vast geknoopt.
Waar ze het over had……ik had geen idee maar in het geval van mijn vrouwtje, is dat ook niet altijd noodzaak.
Als jij water wilt afdekken vind ik dat prima.
Zullen we nu mijn koekjes-zin afdekken en koffie gaan drinken?
Dat vond het vrouwtje een goed idee.
Terwijl ik mijn koekjes op at en de baas en het vrouwtje beiden genietend aan hun bakje koffie nipten, zag ik ineens een nieuwe blauwe sofa staan.
Wat een joekel was dat.
Hij stond op de plek waar normaal mijn zwembad staat en had precies dezelfde vorm maar dit was een grote, mooie, blauwe sofa.
Ik nam een aanloop en sprong met een hele-hoge-grote-boog op de sofa om vervolgens per direct als de Titanic naar de bodem te zinken.
Kennelijk was dit geen sofa maar het afdekzeil.
Ik was drijfnat en op dat moment hoorde ik zowel het vrouwtje als de baas keihard lachen.
Het vrouwtje hikte dat er koffie uit haar neus kwam en hoestte en proestte.
De baas lachte heel hard en kwam naar me toe gelopen.
Ik stond nog steeds, op het in elkaar gestorte zeil, in mijn zwembad en keek zeer beledigd.
Het vrouwtje ging steeds harder lachen en zei dat ze bijna in haar broek plaste.
Dat zou ik niet doen want je moet zuinig zijn met water en iemand uitlachen is alles behalve aardig.
Het vrouwtje bleef lachen en kon alleen maar hikken….die blik……dat hoofd……
Ik besloot te doen of er niets aan de hand was en bleef staan alsof ik van plan was geweest om te gaan zwemmen.
Het vrouwtje kraamde alleen nog rare geluiden uit en zei dat ze buikpijn had van het lachen.
Net goed, dan moet je me maar niet uitlachen.
Dat is namelijk heel kinderachtig.
Ik had wel verdronken kunnen zijn.

Jullie snappen dat mijn wraak zoet was.
Ik stapte uit bad en rende naar binnen.
Via mijn opstap poef sprong ik op de bank en schudde me daar eens heel goed uit.
Alles was nat, eigen schuld dikke bult.
Het vrouwtje lachte nog steeds en tilde me van de bank en zette me weer buiten.
Vrouwtje zei dat ze in tijden niet zo hard had gelachen.
Ze deed het dekzeil opnieuw op het bad en knoopte het touw er weer omheen.
Daarna zei ze: “zullen we met je bal gooien?”.
Als ze dat niet had gedaan dan was ik nu nog boos geweest om dat stomme gelach maar na een poosje rennen was ik alles weer vergeten.

“Meneertje 299” verder lezen