Meneertje 390

Woensdag 24 juni 2020 Meneertje 390

De deurbel ging en ik begon keihard te blaffen.
Het vrouwtje zei dat ik stil moest zijn omdat onze postbode mij best heel erg eng vindt en hij van blaffen nog veel banger word.
Nou lak aan, dit was de deurbel en aangezien die nogal een zacht geluid maakt is het voor mij heel belangrijk om hard te blaffen zodat de baas of het vrouwtje weten dat er iemand heeft aangebeld.
Na nog een paar keer een waarschuwing zei het vrouwtje: “blijffff, ik ga even alleen naar de deur”.
Ze opende de deur en wilde mij tegen houden maar ik stond al bij de voordeur en blafte steeds harder.
Het vrouwtje zei nu wat boos: “stttt, stop met wafkippen”.
Ze zag door het raampje onder in de deur dat de postbode al weg was en ze deed de deur open.
Ze kan de voordeur sowieso zonder gevaar openen want ik kan helemaal niet zonder hulp naar buiten.
Dat komt omdat er voor onze deur zomers een hordeur zit.
Onze voordeur gaat naar binnen open maar de hordeur naar buiten.
Het vrouwtje begon te zuchten en zei; “nou, lekker dan, we kunnen er niet bij.”
Ik zag een enorme doos voor de deur staan maar die stond vlak voor de hordeur.
Deze kon nu dus niet open en het pakket was te zwaar om die weg te duwen.
Ik blafte inmiddels keihard maar het werkte niet.
Er zat dus niets anders op dan één van de buren te bellen zodat die het pakket weg konden zetten zodat de hordeur open kon.
Gelukkig hebben wij een heleboel leuke buren dus de doos was zo weg getild en toen kon het feest beginnen.
Althans dat was mijn bedoeling.

Echt stom want ik had het cadeau toch alvast voor de baas uit kunnen pakken?
Helaas is mijn vrouwtje alles behalve praktisch ingesteld en stelde mijn behulpzaamheid niet op prijs.
De deur naar de gang ging dicht want het duurde nog eeuwen alvorens de baas van zijn werk naar huis zou komen.
Toen de baas eindelijk, heel laat in de avond, thuiskwam had hij helemaal geen zin om de doos uit te pakken en zei: “ik pak het morgen wel uit, nu lekker televisie kijken.”
Echt jammer want ik had heus nog zin gehad om die doos te versnipperen.

Pas de volgende dag ging de doos open en mocht ik de doos hebben.
Op dat moment had ik nog geen idee wat er in zat maar daar kwam ik wel achter, toen ik na een hele tijd op mijn uitkijk-eiland ging liggen.
Belachelijk gewoon, ik was totaal niet blij met de inhoud.
De inhoud van de doos was helemaal niks voor de baas, het was iets om mij te pesten.
Zo ontzettend kinderachtig.

 

Als ik de baas en het vrouwtje was dan had ik me niet zo laten kennen maar het is nu officieel vastgesteld, het zijn watjes en ze zijn aartslui.
Al mijn professionele oefenen volledig voor niks.
Uren getraind om mijn spectaculaire acties te verbeteren en weken bezig geweest om alles zo te ‘fine tune-en’ dat elke actie eigenlijk gelijk raak was.
Dit alles werd door de inhoud van de doos volledig te niet gedaan.
Diep diep teleurgesteld was ik.

Jullie hebben geen idee wat voor tijd het mij heeft gekost om mijn zogoflex speeltje precies tussen de muur en de verwarming te krijgen.
Vanaf mijn uitkijk-eiland boven de verwarming kreeg ik het al een tijdje voor elkaar om mijn zogoflex op de verwarming te gooien.
Daar kon ik niet bij en dan kwam of de baas, of het vrouwtje deze aanreiken omdat ze bang waren dat ik op de verwarming zou vallen.
Ze waren daar niet blij mee maar ze deden het wel omdat ze nu eenmaal geen zin hebben om dure operaties bij de dierenarts te betalen.
Ik kan mijn pootjes breken of nog erger….mijn rug.
Omdat mijn speeltje elke keer netjes tussen één van de twee banen van de centrale verwarming viel, had ik mijn speeltje vaak in een paar seconde terug.
Weliswaar met een hoop gezucht maar dat moet je gewoon op de koop toe nemen.

 

Na langdurig oefenen kreeg ik het voor elkaar om mijn zogoflex tussen de muur en de verwarming te gooien.
Door de zwaarte zakte hij een stuk naar beneden en bleef daar toen muurvast steken.
Ik begon te blaffen en het duurde zeker een kwartier voor het vrouwtje in de gaten had waar het speeltje was.
Ze zei elke keer: “nee schat hij ligt echt niet op de verwarming, ga maar zoeken”.
Nou, ik hoefde niet te zoeken hoor, ik wist precies waar hij was en bleef blaffen en naar de verwarming kijken.
Uiteindelijk zag ze na grondig speurwerk waar hij was en toen begon ze te steunen en zei dat het niet te geloven was.
Knap hé vrouwtje, ik kon het zelf ook bijna niet geloven en vond het zelf ook een geweldige actie.
Met heel veel gewurm en gefrommel met een houten lepel, kwam de zogoflex los van zijn plek en viel op de grond.

Binnen een paar minuten zat hij weer vast tussen de muur en de verwarming en toen begon het vrouwtje echt héééél hard te zuchten, steunen en kreunen.
Ze zei dat ze spijt had dat ze geen goudvis had genomen.
Wat mij betreft konden we die best gaan kopen maar eerst moest mijn zogoflex los gewrikt worden.
Pak de pollepel maar vrouwtje, daar ging het net heel goed mee.
Zo waren we allemaal tevreden met de situatie, althans, dat leek mij.

Helaas heeft de baas de inhoud van de doos gebruikt en kan er nu helemaal niets meer op de verwarming vallen, laat staan tussen de muur en de verwarming.
Vreselijk jammer en het staat nog stom ook, zo’n plaat op de verwarming.
Maar goed, we bedenken wel weer wat anders.
Zullen we dan nu die goudvis gaan halen die je zo graag wilt hebben?

 

We mochten gelukkig weer naar oma in het verzorgingshuis.
Natuurlijk was de koekjesmevrouw er ook en ze bedankte gelijk voor de eekhoorn, die ze via “knuffel in een doosje” had gekregen.
Bij oma moet je binnen een mondkapje op maar buiten hoeft dat niet.

 

Vrouwtje dacht grappig te zijn maar ik kan er niet om lachen.

 

Oma moest wel heel hard lachen maar dat was om de baas.

 

Na het bezoek gingen we naar het Paradijsje om te wachten op alle kinderen en opa en oma. Ze kwamen vaderdag bij ons vieren.

 

Opa en oma kwamen al met de lunch en dat was erg gezellig.

 

Wat ben je aan het doen oma? Je moet toch met mij knuffelen?

 

Ik kom wel naar je toe.

 

Dit is toch veel leuker?

 

*Knuffel* *Kusss*

 

Nu ga ik weer even bij opa zitten.

 

Opa, had jij al koffie gehad?

 

Je lust toch wel een tweede kopje?

 

Langzaam maar zeker kwam er steeds meer bij om te knuffelen.

 

Mijn grote mensenzus zie ik niet elke week dus moest ik heel hard huilen toen ik haar zag.

 

Lekker kriebelen Do.

 

Niks zo fijn als familie weekenden. Eindelijk kan het weer.

Meneertje 389

Woensdag 17 juni 2020 Meneertje 389

Vorige week ging het vrouwtje samen met Esther op bezoek bij Pauly, zij is de beheerster van het Teckelgekken forum.

 

 

Ze gingen om te kletsen maar toen het vrouwtje terug kwam rook ik heus wel dat ze met heel veel meisjes had geknuffeld en ik rook ook een jongetje.

 

Jullie snappen dat ik natuurlijk eerst mijn vrouwtje helemaal afgelebberd heb om haar weer lekker mijn eigen geurtje te geven.
Daarna zei het vrouwtje: “kijk eens, je hebt spullen van Pauly gekregen.
Ze zette de doos op de grond en ik sprong er vol enthousiasme tegenaan.
Ik beet een hap uit de zijkant en toen kon het uitpakken beginnen.
Er zaten twee gekleurde tennisballetjes in maar die kreeg ik niet.
Het vrouwtje zei dat we die gingen bewaren voor later omdat ik er nog 3 in gebruik had.
Echt jammer want ik heb alleen maar gele tennisballen en deze hadden een mooie kleur en je kunt, by the way, nóóit genoeg tennisballen hebben.
Het hielp niet en ze verdwenen in de la.

De beiden flosstouwen die uit de doos kwamen mocht ik, na het afknippen van de kaartjes, wel hebben.
Een klein kwartiertje later bestonden ze beiden uit een grote berg losse draadjes.
Wat een super leuk klusjes.
Het vrouwtje begon te zuchten en ze zei dat ik echt geen speeltjes waard ben.
Vrouwtje snapt er niets van. Ik ben juist heel goed in kijken of materiaal veilig genoeg voor hondjes is.
Als ik het stuk krijg, dan moeten hondjes, die wel alles doorslikken, hier niet op kauwen.
Zelf heb ik dus niet heel veel speeltjes maar wát ik heb, is super sterk.
Vrouwtje koopt zelden meer wat voor mij omdat ze geen geld wil uitgeven aan spullen die binnen een kwartier de prullenbak in gaan.

In de doos zat ook een eetbare reuzen tandenborstel.
Daar kreeg ik een stukje van want het vrouwtje zei dat ik anders niet ging eten.
Nou, ze had net zo goed de hele tandenborstel kunnen geven want ik ging sowieso niet eten.
En ik zal jullie vertellen waarom.
Het vrouwtje had van Pauly iets gekregen en ging dat wellen in warm water.
Na een tijdje zette ze mijn vleesjes neer en riep ze dat mijn eten klaar was.
Haar stem klonk mij al iets te enthousiast, dus ik was per direct op mijn hoede.
Vol ongeloof keek ik in mijn etensbak.
Wat zaten daar nou voor vieze gekleurde stukjes karton in?
Met veel moeite viste ik er eentje uit en gooide die naast mijn etensbak.
Ik probeerde het met mijn neus onder de aangrenzende kast te duwen.
Weg jij vies ding, een beetje mijn vlees zitten te verprutsen, ben jij nou mal.
Ik ging voor mijn bak zitten en keek naar het vrouwtje.
Ze zei: “dat is lekker hé schat?” “mmmmmmm, neem maar een hapje”.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei dat ze alleen mijn oogwit zag terwijl ik haar aankeek.
Logisch toch? Dit was mijn ‘ben-je-me-aan-het-vergiftigen’ blik.
Mijn vlees was aan het schimmelen en er groeide oranje, rode en groene vlokken op.
Het vrouwtje bleef volhouden dat het zo lekker en zo gezond was.
Ze zei dat andere hondjes vast heel jaloers op mij waren en deze lekkere groenten heel graag zouden willen hebben en dat Pauly speciaal voor mij deze gedroogde groenten had mee gegeven.
Het vrouwtje kon er wat mij betreft van alles bijhalen maar hier gingen we dus niet aan beginnen.
Stuur die pot met vlokken maar terug hoor, ik ben een kaninchen en geen konijnchen.

Het vrouwtje pakte het potje en schudde het heen en weer.
Direct begonnen alle drie de cavia’s te piepen en het vrouwtje zei: “kijk, die worden er wel heel blij van.”
Dat leek me een onlogische vergelijking want die gillen bij elk krakend geluid.
Het maakt namelijk helemaal niet uit of dat een zak met andijvie is of het bladeren in de krant.
Nou, ze mochten het hele potje hebben.
Het vrouwtje liep met het potje gedroogde groenten naar de cavia’s en draaide de deksel van het potje.
Ze schudde de gedroogde groeten in de voerbakjes van de veelvraten en zij aten alle drie de wortel-, erwten- en bietenvlokken met veel smaak op.
Echt fijn dat we cavia’s hebben anders had ik mogelijk weken lang die rare prut in mijn etensbak gehad.
Gelukkig kom ik regelmatig bij oma en dan ben ik verzekerd van heel veel lekkers.

 

Lekker hoor oma, deze slagersworst is zo lekker.

 

Als je nog meer hebt doe maar hoor. Dit is gezond.

 

Ik ga jou hypnotiseren vrouwtje, lijkt je dat leuk?

 

Kijk diep in mijn ogen, heel diep.

 

Langzaam voel je dat je heel slaperig gaat worden.

 

Je ogen vallen dicht.

 

Je moet wel luisteren, je ogen vallen dicht.

 

Nee hoor, ik ben heus niks van plan.

Meneertje 388

Woensdag 10 juni 2020 Meneertje 388

 

Als oma en opa in ons Paradijsje zitten en wij gaan er heen ben ik altijd blij dat oma mijn eten klaar maakt.
Oma is van mening dat je kleinkindjes altijd heel erg moet verwennen en ik hoor daar toevallig ook bij.

 

Dus kreeg ik geen simpele vleesjes, zoals het vrouwtje altijd doet, maar rosbief.
Oma heeft altijd zalig vlees, rollade, biefstuk, slagersworst, zalm of rosbief.
Ze vind dat ik lekker behoor te eten en oma’s hebben altijd gelijk.
Bij oma laat ik ook nooit mijn bakje staan.

 

Vrouwtje kan daar nog heel veel van leren.
Altijd luisteren naar je moeder hoor!
Die weten namelijk veel beter wat nodig is.
Het vrouwtje heeft pas geprobeerd om gekookte groenten bij mijn vleesjes te doen.
Sperziebonen kreeg ik! Niet normaal.
Die heb ik er dus allemaal uitgevist en als een mooi stilleven voor mijn etensbak gelegd.
Ik verzeker jullie, je kan veel beter bij opa en oma eten.

 

Bij ons in de buurt is er een nieuw baby’tje komen wonen met de naam Dax.
Dax vond mij heel spannend en holde elke keer weg met de staart tussen zijn benen en dan pakte zijn mama hem op.
Dax is een kruising tussen een Chiwawa en een Teckel.

 

Het vrouwtje zei: “zet Dax maar neer hoor, Meneertje doet niks en het is goed voor zijn socialisatie.”

 

In het begin verstopte Dax zich elke keer achter de benen van zijn mama en wilde naar huis.
Het duurde even maar toen kwam hij los.
En als ik zeg los, dan bedoel ik ook los.
Hij rende keihard om mij heen en na even snuffelen begon hij te kwispelen.
In no-time hing Dax aan mijn oren, aan mijn staart, aan mijn lip en beet in mijn poten.
Pak Dax maar weer op hoor, hij is genoeg gesocialiseerd.
Dax ging naar zijn huis en wij gingen wandelen.

 

Afgelopen weekend zaten wij in ons Paradijsje en het weer was niet echt geweldig maar je kan ook prima binnen spelen.

 

Ik wilde wel naar buiten maar dat vond het vrouwtje niet goed.
Dan ren ik kennelijk elke keer met vuile pootjes naar binnen.

 

Geen probleem lijkt mij want er liggen speciaal hoezen op de kussens zodat alles lekker schoon blijft.
Je hebt die er toch niet voor niets op gedaan?
Dit heeft anders geen enkel nut en zo mooi staan matras overtrekken niet op een bank hoor.

 

Toch moest ik elke keer binnen blijven als het regende.

 

Reuze onhandig want de eekhoorn loopt op het gras en ook een duif dus daar moet ik achteraan.

 

Het is gestopt met regenen, wat mij betreft kan de deur weer open.

 

 

Die paar druppels maken toch niet uit?

 

En….. als ik beloof niet in het zand te banjeren, mag het dan?
Hoezo je vertrouwt me voor geen meter?
Ik ben nog lang geen meter hoor dus doe de deur van de caravan maar open.
Van een beetje heen en weer rennen op het gras krijg ik toch geen modderpootjes?

 

Moment, ik moet even blaffen want er lopen mensen voorbij ons hekje.

 

Ksssst weg jullie, dit is mijn tuin.

 

Het is weer droog. Hopelijk komen zo de papa en mama van Guus even langs rijden. met wat lekkers.

 

En zo speelden we de hele dag plekje verwissel.
Van buiten naar binnen, van binnen naar buiten en vise versa.
Was het eindelijk een poos droog gingen we alsnog naar binnen want het vrouwtje vond het fris buiten.
De gaai trok zich er niets van aan en at gewoon meelwormpjes.

 

Doe mij dan maar wat koekjes, die heb ik inmiddels wel verdiend.
Omdat het regende gingen we gezellig naar een grote dierenwinkel.
We gingen lekkers kopen voor mij, de eekhoorntjes en voor de vogels

 

Doe mij maar twee van die haringen.

 

Hoezo mag dat niet?
Verser kun je het niet krijgen toch?

Het zijn siervissen?
Ik lust ook heus wel siervissen hoor.
Zal ik ze anders zelf vangen?

 

Het ging helaas niet door maar gelukkig kochten we drie zakjes met hele lekkere gezonde snoepjes en twee nieuwe botten voor mij.
Voor de vogels kocht het vrouwtje een zak vol meelwormen, en een knabbel pakket met pinda’s en zaadjes.
Er zaten ook vetbolletjes bij maar het vrouwtje hoorde dat jonge vogeltjes die niet kunnen verteren, net als zonnebloempitten.
Het is natuurlijk niet de bedoeling dat ze ziek worden van alle lekkere dingen dus heeft het vrouwtje die weer weg gehaald.
Toen we terug kwamen in ons Paradijsje was het koffietijd.
Ik kreeg 3 koekjes, uit elk nieuw zakje kreeg ik er eentje om te proeven.
Deze waren gezond dus mochten het er best wat meer zijn maar zelfs mijn truc ‘als stokstaart zitten’ hielp helemaal niks.

Sinds kort hebben we een bazig merel koppeltje in de tuin.
Ze vallen alle vogels aan die te dicht bij het nest komen.
Mij doen ze niks en dat moeten ze ook niet proberen want ik maak merel paté van ze.
Alle grote vogels jagen ze weg.
De koolmees babies mogen wel blijven mits ze niet tegelijkertijd willen eten.
De duiven jagen ze jammer genoeg ook weg, normaal is dat mijn taak.
Dat krijg je als je doorlopend moet binnen blijven als het regent.
Toen we dan eindelijk toch besloten om buiten koffie te drinken schoot het vrouwtje in de lach en begon te filmen.
Kijken jullie zelf maar wat er gebeurde.

 

Koolmeesjes mogen gelukkig wel lekker eten van de merel.

Meneertje 387

Woensdag 3 juni 2020. Meneertje 387

Volgens het vrouwtje waren mijn haren veel te lang en was ik hoognodig aan een plukbeurt toe.
Dat zij zelf net naar de kapper was geweest wilde niet zeggen dat ik dat dan ook zou willen.

 

Bij mij hingen er nog helemaal geen haren voor mijn ogen en grijs was ik ook nog lang niet.
Zoals altijd, luisterde het vrouwtje natuurlijk totaal niet naar mijn inbreng
Ze belde met Gea van Trimsalon Kwispel en vroeg of Gea een plekje had.

 

En Gea had een plekje en vond het super leuk dat ik weer kwam.
Zo togen we dus afgelopen woensdag naar Gea toe.
Gea begon eerst met knuffelen en daarna zette ze het plukken in.

 

Ik wist van de vorige keer nog best dat Gea zich niks van tanden ontbloten en grommen aantrekt dus besloot ik alles maar gelaten over me heen te laten komen.

 

Het vrouwtje en Gea gingen even kletsen maar wel met anderhalve meter afstand

 

Het vrouwtje vond dat het allemaal prima ging en gaf bij Gea aan dat ze weg zou gaan en mij later op zou komen halen.

 

Hoezo ga je weg?  Je kunt toch leuk in de deuropening staan terwijl Gea mij plukt.

 

Stel dat je vergeet mij op te halen?

 

Je gaat mij niet vergeten?
Uhm…… maar ik moet hijgen zie je dat?
Zal ik gewoon mee naar huis gaan dan maken we het een andere keer af.

 

Je Gaat echt naar huis en hebt straks, als je me op komt halen, een verrassing voor mij?

 

Nou, dan mag het wel een hele leuke verrassing zijn. Veel koekjes en worstjes lijken mij op zijn plaats.

 

Ja ik ben heus een grote jongen, dat weet ik ook wel maar als je weg gaat dan kijk ik je mooi niet meer aan.

 

Mij alleen laten is echt stom en ik ga het mooi tegen al mijn vrienden zeggen en die vinden jou dan ook stom.

 

Ja doeiiiiiiii, tot straks.

 

Dan ga ik wel met Gea knuffelen, Gea blijft namelijk wel gezellig bij mij.

 

Na een paar uur zag ik er weer helemaal geweldig uit en mocht ik lekker even plassen in de tuin.
Ineens hoorde ik een bekende stem en stond het vrouwtje onverwachts in de tuin.
Ik vloog van de lekkere ligbank en knuffelde alsof ik haar al 100 jaar niet had gezien.
Gea liep de trimsalon weer in en kwam naar buiten met wat lekkers.
Ik wurmde me uit de armen van het vrouwtje en rende naar Gea.
Doei vrouwtje ik ga lekkers eten bij Gea. Leuk is het hier hé?
Van Gea kreeg ik een heerlijk staafje en een botje.

 

Het vrouwtje was helemaal blij en noemde mij een mooie man.
Zullen we morgen weer naar Gea gaan? Zij heeft hele lekkere snoepjes.
Tot de volgende keer Gea. Dank je wel voor mijn mooie nieuwe kapsel.

 

Nadat we wegreden bij Gea zei het vrouwtje: “weet je wat we gaan doen?”
Domme vraag want ik had écht geen idee.
Ze zei: “we gaan naar het Paradijsje, daar zijn opa en oma en we gaan gezellig bij ze eten”. Na 25 minuten rijden waren we er.
Het vrouwtje zette onze auto buiten de poort, liep even het bos in zodat ik kon plassen en daarna liepen we naar ons Paradijsje.
Opa en oma zaten al op ons te wachten en ik hoorde oma zegen: “waar is mijn knappe kerel?”
Het vrouwtje deed mijn riem af, het hekje open en toen begon ik keihard te piepen en rende naar opa en oma.
Eerst sprong ik bij opa op schoot en gaf hem heel veel knuffels, daarna rende ik naar oma en kreeg een lekker plakje worst van oma.

 

Ideaal dat ik mijn eten en koekjes gewoon in ons Paradijsje heb.
Het vrouwtje zette mijn waterbak neer en maakte mijn eten klaar want het was inmiddels 17.00 uur.

 

Oma schilde aardappelen, maakte sla klaar en bakte saucijzen worstjes.
Dat rook heerlijk en die wilde ik ook wel.
Tijdens het koken zat ik gezellig bij oma in de keuken want oma schuift zo hier en daar nog wel eens wat lekkers naar mij toe.

 

Het vrouwtje dekte de tafel buiten en toen het eten werd opgediend ging ik lekker spelen op ons grasveld.

 

Opa en oma zijn vaak in het paradijsje.
In de week dat het vrouwtje werkt mogen zij gebruik maken van ons Paradijsje en dat vinden opa en oma heel erg fijn.
Voor het vrouwtje is dat ook fijn want dan geven opa en oma de plantjes water en zorgen ze ook voor de vogeltjes en de eekhoorntjes.

 

Om 19.30 uur ging ik samen met oma en het vrouwtje wandelen in ons bos en daarna was het tijd voor koffie met hele lekkere koekjes.
We gingen pas heel laat op huis aan.
Opa en oma blijven nog tot vandaag in ons Paradijsje en dan gaan wij vrijdag zelf weer.
Het schijnt dat het slecht weer wordt en dat er veel regen komt.
Dat maakt niks uit want ik heb toch kort haar en dat droogt super snel.