Meneertje 346

Woensdag 31 juli 2019 Meneertje 346

Bloedheet was het, zei het vrouwtje, bloed heet.
Mij maakt dat niet uit want ik houd van warmte maar het vrouwtje vond het plak weer.
Omdat haar knie nog steeds niet over is, gingen we pas vrijdagavond heel laat naar het Paradijsje.
Normaal gaan het vrouwtje en ik al eerder en dan is alles klaar als de baas uit zijn werk komt
Maar aangezien de baas moest helpen met alle spullen dragen en de bedden op maken, konden wij niet eerder.
Toen we vrijdagavond om 22.30 uur aankwamen en ze de deur van de caravan open deden riep het vrouwtje: “oh help wat een sauna”.
Het vrouwtje is dol op de sauna, dus ik snapte de “oh help” kreet niet helemaal maar goed, mijn vrouwtje is niet altijd helemaal te snappen.
Kwestie van accepteren en aanhoren.

Terwijl het vrouwtje met een rood hoofd alle ramen open deed, sjouwde de baas alle spullen van de auto naar onze Paradijstuin.
Het vrouwtje zette een stoel voor de koelkast en de baas zette de zware tas met koelkast-inhoud er naast en toen ging het vrouwtje de koelkast vullen.
Met wat aanpassingen kan ze best wel wat hoor.
Het vrouwtje is heel praktisch met het indelen van de koelkast en dat moet want ze nemen altijd heel veel mee.
Mijn vleesjes kregen ook een plekje maar helaas kreeg ik niet een late avond snack
De baas ging buiten aan de slag met alle planten en de heg voorzien van water.
Dat was heel hard nodig want de plantjes hadden het flink te verduren gehad.
Het grote bad werd opgeblazen en daarna hing hij de slang in het bad en zette de buitenkraan open.

De baas installeerde de televisie buiten en zei tegen het vrouwtje dat ze eerst wat gingen drinken en dan weer verder gingen met alles gereed maken.
Het was pas 23.45 uur en veel te warm om te gaan slapen, dus nipten ze beiden tevreden aan een glas koud drinken.
Mijn waterbak ging ook naar buiten en ik kroop lekker bij het vrouwtje op schoot.
We waren er weer en wat is het altijd genieten op ons eigen mooie stekkie op de Veluwe.
Het bad was inmiddels vol en toen werd het tijd om de bedden op te maken.
Inmiddels was het al zaterdag geworden en toen de baas de caravan binnen stapte was hij zo weer buiten.
Hij zei: “het is binnen flink afgekoeld, net was het 40 graden en nu 38 graden”, “we slapen buiten”.

De baas zette de loungebank uit en haalde een matras naar buiten.
Het vrouwtje vroeg of er wel plek genoeg was.
Dat was er want ik ging dat uiteraard gelijk even testen en lag al op het bed.
Heerlijk, ik wilde wel buiten slapen.
Het vrouwtje zei dat mijn bench dan ook maar naar buiten moest en dat die dan open moest blijven zodat ik de keus had waar ik zou willen liggen.
Nou, zet die bench maar binnen hoor, ik heb mijn keus al gemaakt.
Met mijn pootjes omhoog keek ik innig tevreden naar de sterrenhemel, dit was het goede leven.
Rond 2.30 uur was het buiten een beetje aangenamer en vonden de baas en het vrouwtje het ook bedtijd.
Ik sliep al lang en ze konden gewoon een plekje innemen op de ruimtes die nog open waren.

“Meneertje 346” verder lezen

Meneertje 345

Woensdag 24 juli 2019 Meneertje 345

Begin juli kreeg het vrouwtje last van haar knie.
In het begin was dat nog best te doen maar het werd steeds erger.
Ze kon geen lange ronde met mij meer lopen, dus liepen we tot het grasveldje en terug.
Na een week nachtdienst was ze blij dat ze het gered had en eindelijk kon gaan rusten met haar knie.
Ze ging naar de dokter want haar linkerknie was dik en warm.
Er werden foto’s gemaakt van haar knie en de uitslag gaf aan dat er wat kraakbeen weg was.
Vervelend maar niet heel ernstig hoor.
Zo gingen de dagen met veel rusten voorbij en ineens hoorde ik haar dinsdagavond gillen.
Ik rende naar de gang en zag haar halverwege de trap staan met de wasmand.
Stokstijf als een wassenbeeld stond ze lange tijd muisstil.
Ze kon niet meer bewegen.
Als een 100 jarige kwam ze uiteindelijk van de trap af en kroop met een hoop gesteun op de bank.
Ze wilde de baas niet bellen en zei: “ik neem een pijnstiller en dan is het straks vast minder”.
Maar het werd niet minder en ik deed die avond een plas tegen het muurtje buiten en toen gingen we weer snel terug.
Of nou ja snel, de hele familie slak zat al lang bij ons op de bank terwijl het vrouwtje pas halverwege de weg naar de voordeur was.

Om 22.30 uur kwam de baas thuis van zijn werk en zag gelijk aan het vrouwtje dat het niet goed ging.
“Zo’n last van je knie?”, “vroeg de baas.
Het vrouwtje zei: “je gelooft het nooit maar het is in mijn rug geschoten en ik kan niet meer zitten.
Ze had elke keer elektrische schokken in haar rug als ze probeerde overeind te komen.
Zo ging ze niet alleen voor haar knie maar ook voor haar rug naar de dokter en de fysio.
Ze hoopte met pijnstilling en een paar behandelingen weer helemaal de oude te zijn maar helaas moet ze geduld hebben.
Geduld is echter niet één van haar beste eigenschappen.

Ik vond het best heel gezellig zo samen met het vrouwtje op de bank.
En ook niet erg dat ze heel langzaam moest lopen. Snuffelen is heerlijk dus ik had ook alle tijd om elke grasspriet goed te bestuderen.
Het enige jammere was dat ze niet met mij kon spelen.
Maar….ineens stond er een hele grote doos vol speelgoed voor de deur.
Wanda had de hele doos geschonken aan mij.
Hoe fantastisch.

“Meneertje 345” verder lezen

Meneertje 344

Woensdag 10 juli 2019 Meneertje 344

Boos was ik op het vrouwtje heel erg boos.
Ze moet gewoon stoppen met dingen te doen waar ze geen verstand van heeft.
Kijk, een teek weg halen past nog wel binnen haar vakgebied maar knippen en scheren is een heel ander vak.
En daar liggen haar competenties zeer zeker niet, dat wist ze en nu weet ik dat ook.
Wat een vreselijk schaamtevol gebeuren is dit.

De baas zei tegen het vrouwtje dat de haren op mijn pootjes zo lang werden.
Het vrouwtje kwam overeind van de bank en zei: oh als jij hem even vast houd dan zal ik zijn haren wel even weg knippen.
Op dat moment had de baas gewoon moeten zeggen dat ze dat absoluut niet moest doen maar nee hoor, de baas stond op, zette mij op de open geklapte krant en tilde mijn rechter voorpoot op.
Het vrouwtje kwam er aan met een schaar.
Op dat moment had ik gewoon moeten gaan tegenstribbelen maar ze zag er zo vastberaden uit dat ik besloot haar het voordeel van de twijfel te geven.
Daar heb ik inmiddels spijt van als haren op mijn hoofd.
En ja, daar zit gelukkig nog wel haar.

Het vrouwtje pakte mijn poot vast en begon te knippen in mijn lange haren.
Ze knipte, en knipte, en knipte.
Ondertussen zei ze elke keer: “knappe vent, je bent een hele knappe vent”.
Ja, toen nog wel maar nadat zij klaar was met knippen leek ik wel een zwerfhond.
Overal plukken haar van verschillende lengte.
Ze zei tegen de baas: “dat knippen, dat word hem niet maar ik probeer het te fatsoeneren met de tondeuse”.
Al snel luisterde ik naar het gebrom van de tondeuse en het vrouwtje zei tevreden dat dit lekker snel ging en in no time had ze alle vier mijn pootjes ontdaan van veel haar.
Toen ze eens goed naar het resultaat keek schoot ze in de lach en zei hiklachend “owwwww wat vreselijk, dit ziet er niet uit”.
Eerst maakte ze een ruïne van mijn vacht en vervolgens lachte ze me vierkant uit.
Boos heb ik All Dogs Trimsalon van Alma geappt of ik zo snel mogelijk kon komen om mij weer enigszins toonbaar te maken.
Ik stuurde een foto aan Alma en ook zij wist meteen dat het helemaal mislukt was.
Op 26 juli gaat ze me weer mooi maken en tot die tijd loop ik dus gewoon voor gek.
Mocht ze ooit een andere baan zoeken, ze hoeft niet bij Alma te solliciteren.
Ik vind dat ik een flinke schade vergoeding mag claimen en op zijn minst een biefstukje en een zak koekjes behoor te krijgen.

“Meneertje 344” verder lezen

Meneertje 343

Woensdag 3 juli 2019 Meneertje 343

Het vrouwtje is een hele week vrij maar toch gingen we maandag al naar huis.
Dit kwam omdat ze dinsdag de hele dag naar Groningen ging.
Ze ging samen met Esther naar het Kleindierpark om te helpen met de opstart van een nieuw seizoen.
Gelukkig kwam Esther mij nog wel even knuffelen voordat ze vertrokken.
Ik bleef bij de baas en voor hij ging werken bracht hij mij naar opa en oma.
Dat is veel leuker dan alleen op het huis passen al kan ik dat heus wel.
Toch is het handiger dat ik bij opa en oma ben want ik kan zelf niet bij mijn pot met koekjes.
Toen het vrouwtje mij weer kwam ophalen had ik haar niet binnen horen komen.
Ik lag heerlijk buiten in het zonnetje en zij kwam met de sleutel naar binnen geslopen.
Ineens hoorde ik heel zachtjes: “Neeeeeeeeeertje”.
Die stem herkende ik uit duizenden en schoot over eind en rende naar binnen in de armen van het vrouwtje.
Altijd fijn als het vrouwtje weer thuis is. We bleven nog even een kop koffie drinken en toen reden we naar ons eigen huis.
Daar lag een envelop op de deurmat van Thea Bruikman.
Het vrouwtje maakte de envelop open en het vrouwtje las op het briefje: “Zo maar een aardigheidje voor al je werk voor de Teckel Pechpot. Groet, Thea”

Het vrouwtje keek in de envelop en er zat een etui in met allemaal teckels er op.
Ze was blij met zo’n lief cadeau van Thea en ik ben er natuurlijk ook blij mee.
Ik greep de etui uit haar handen en wilde er mee weg hollen.
Het vrouwtje riep mij en zei: “niks ervan Meneertje, deze heb ik gekregen”.
Daar was ik het niet mee eens want deze was niet voor pennen maar voor mijn koekjes.
Dat leek mij een hele faire deal.
Dan hadden we er alle twee wat aan.
Zij een mooi hoesje en ik mijn koekjes mooi verpakt.
Het vrouwtje zegt dat er geen koekjes in kunnen omdat ze dan snel oud worden.
Wat een onzin, gewoon wat meer koekjes per keer geven, dan word er helemaal niks oud.

“Meneertje 343” verder lezen