Meneertje 311

Woensdag 31 oktober 2018 Meneertje 311

Eindelijk is al het verfwerk in de woonkamer klaar. Het heeft even geduurd maar eindelijk is alles helemaal af.
Nou ja, het verven dan. En de nieuwe gordijnen hangen en het ijzeren kunstwerk. Het vrouwtje heeft twee nieuwe blauwe tapijt tegels gekocht en een rol tapijt tape. De ene tegel ligt nu onder mijn eettafel en met de andere heeft ze mijn teckeltrap bekleed. Er zaten rode stukjes tapijt op en dat vond ze niet langer mooi staan bij de nieuwe kleuren van ons huis.
Ze heeft ook een mooi nieuw krukje in elkaar gezet.
Dat mochten ze bij de meubelwinkel wel gelijk meenemen maar de bank en de lamp moesten worden besteld.
Daarom zijn de nieuwe bank en lamp er nog lang niet en ze moeten nog op zoek naar een relaxstoel voor de baas en een bureaustoel en…..naar allemaal grappige liflafjes.
Geen idee wat dat zijn maar als je het niet kunt eten hoef ik daar ook verder geen details van te horen.
Wat ik begrepen heb is dat de baas iets gezien heeft en dat hij dat ook gaat maken bij ons.
Twee lange planken waar al die liflafjes op komen en de onderste plank word dan tevens het bureau.

Het vrouwtje is helemaal happy en riep, wat is het allemaal fris en fruitig. Ik weet niet wat zij voor associatie heeft met fris en fruitig maar persoonlijk vind ik verflucht daar alles behalve onder passen.
De baas vind het stalen kunstwerk nu toch wel heel mooi en het vrouwtje zegt dat ze daar straks ook mooi kerstlampjes omheen kan wikkelen.

Zondagavond heb ik geholpen met een kleed achter de caviakast hangen.
Eerder stond het onderkomen van de cavia’s tegen de muur maar nu wilde het vrouwtje deze als een roomdevider overdwars in de kamer hebben.
Ansich was dat best een goed idee alleen hangen er allemaal licht draden achter de kast en dat is een spuuglelijk gezicht.
Daar waren we het allemaal over eens.
Het vrouwtje zei tegen de baas dat ze er een kleed achter ging hangen en pakte uit de voorraadkast een fleecekleed.
Niet zomaar een fleecekleed maar een heel lekker zacht fleece kleed met hondenpootjes.

Het vrouwtje deed dubbelzijdig tape op de bovenkant van de caviaflat en plakte het kleed er stukje voor stukje tegen aan.
Ik pakte de onderkant van het kleed in mijn bek en trok er flink aan. Dat werkte en het kleed liet per direct los.
Het was overduidelijk dat ze ander tape moest gebruiken want dit was slap spul.
Ik hoefde helemaal niet bijster hard te trekken om het kleed van de plakstrip te krijgen.
Het vrouwtje zette de zucht modus aan en pakte het kleed van de grond en zei toen tegen de baas: “er moet ander tape op want nu zitten er allemaal pluizen aan en plakt het niet meer”.
Tja, dat had ik dus ook al geopperd maar ze is redelijk eigenwijs en luistert zelden.

Ze pakte een rol tapijt tape en plakte dat op de bovenkant en op de zijkant van de kast.
Kijk, dat werkte goed.
Ik heb een poging gedaan om het kleed los te trekken maar het vrouwtje wilde geen deskundig onderzoek naar de stevigheid van het tapijt tape en zei: “laat dat Meneertje, het is mijn kleed en nu afblijven”.
Dan moet ze het zelf maar weten en als het wel op de grond ligt is het haar eigen schuld.

“Meneertje 311” verder lezen

Meneertje 310

Woensdag 24 oktober 2018 Meneertje 310

De baas en het vrouwtje klussen er nog steeds vrolijk op los.
Het plafond is klaar, de oranje muren zijn wit, de plinten en raamkozijnen zijn geschilderd, de verwarming is gespoten en de deuren zijn af.
Ze gaan vandaag de hele linkerkant voorzien van Micro groene muren.
Echt leuk al dat verven want ik mag dan heel veel naar opa en oma.
Ik heb zelfs voor het eerst een nachtje gelogeerd bij opa en oma.
Echt super leuk en ik mocht gewoon met de deur open in mijn eigen bench slapen.
Dat ging uiteraard prima.
Op vrijdag ging ik naar oma omdat ze gingen verven en de zaterdag zou ik weer de hele dag gaan omdat ze naar Amsterdam gingen.
Normaal mag ik altijd mee naar Do maar nu gingen ze musea bezoeken en daar mag ik niet in.
Toen stelde oma voor dat ik dan net zo goed kon blijven slapen.
Het vrouwtje aarzelde even maar ik zat al bij oma op schoot.
Gaan jullie maar weg hoor, ik ga mee met opa en oma en morgen zie ik jullie wel weer.
Het vrouwtje miste mij enorm maar oma en ik stuurde via de app foto’s dat alles goed ging.
Gelukkig zag het vrouwtje mij niet snoepen want ik ben natuurlijk weer enorm verwent.

Gelukkig gaan we binnenkort ook nog een nieuwe loungestoel kopen en dat is maar goed ook want het vrouwtje moest gisteravond weer eens heel hard lachen terwijl ze koffie dronk.
Dat moet ze niet doen, want dan komt de koffie al hoestend via haar neus naar buiten en dat vind ze niet fijn.
Ik raad daarom aan, om vooral niet te lachen als ze koffie gaat drinken.
Gewoon rustig zitten en kalm genieten van je kop koffie.
Hoe moeilijk kan dat zijn?
Ik begreep überhaupt niet waarom ze zo hard moest lachen, er viel namelijk helemaal niks te lachen.

Het vrouwtje had net een groot glas cappuccino gemaakt met zo’n zalige, romige, dikke, opgeklopte, schuimende, laag melk.
Ze ging in de loungestoel zitten en nam genietend een slok koffie.
Op het moment dat ze het glas van haar lippen wilde halen zat ze klem tussen het glas en mijn neus.
Terwijl ze bevroor, met mijn neus tegen haar wang aan, draaide ze alleen haar ogen naar links en keek mij aan.
Ik bewoog ook niet en keek haar eens aan.
Het enige wat ze zag was mijn oogwit.
Daarna hoorde ik een raar gegrom en vervolgens begon het vrouwtje heel hard te hoesten.
Er klotste een slok koffie over de rand en ik hoorde haar allerlei rare snuif geluiden maken.
Terwijl het vrouwtje al hoestend en proestend keihard moest lachen ruimde ik ondertussen de koffie met melk van de leuning op.
Wat een geknoei.
Ze is toe aan een slab hoor.

Toen het vrouwtje eindelijk tot bedaren was gekomen, zei ze: “wat was jij nu aan het doen”?
Oké, ik noteer voor het sinterklaaslijstje van het vrouwtje een paar slabben en een setje nieuwe lenzen.
Het was namelijk heel duidelijk wat ik aan het doen was.
Voor die conclusie is echt geen universiteit nodig.
Ik likte nog eens langs mijn lippen en keek vol verlangen naar het koffieglas van het vrouwtje.
Gezellig hoor, samen koffiedrinken.
Het vrouwtje zei dat ik nog nooit mijn neus in haar koffieglas had gestoken.
Gelukkig had ze toch nog een beetje scherpte in haar brein, ik begon me al zorgen te maken.
Inderdaad, dat had ik nog nooit gedaan. Maar……voor alles is een eerste keer toch?
Mij is het bevallen en er was echt meer dan melk genoeg voor ons saampjes.
Het vrouwtje zei dat dit een eenmalig neusuitstapje was en dat ik in het vervolg mijn neus in mijn eigen zaken moet steken en niet in haar koffieglas.
Ik kan het toch ook niet helpen dat ik een enorme neus heb?
Voor je het weet zit hij per ongelijk in melkschuim.

Over Sinterklaas gesproken.
De voorbereidingen zijn in volle gang.
Dit jaar gaan we een Bingo doen en het vrouwtje heeft Bingo kaarten gemaakt en Bingo balletjes.
We gaan net als elk jaar, een lang weekend naar Centerparcs met opa, oma, Do, Patrick, Joeri, de baas, het vrouwtje en ik.
Oma en het vrouwtje hebben samen heel veel cadeaus gekocht en ik heb mijne al lang geroken.

“Meneertje 310” verder lezen

Meneertje 309

Woensdag 17 oktober Meneertje 309

Zoals jullie weten zijn we begonnen met klussen maar ondanks mijn hulp zijn ze nog niet heel erg opgeschoten.
Het plafond is twee keer geschilderd en nog niet netjes dus die moet nog een keer.
Op zich vind ik dat helemaal niet erg want als het plafond gedaan word mag ik lekker naar opa en oma.
Van mij mogen ze het plafond dus nog wel een keer of 6 doen maar ik vrees dat de baas het nog maar één keer gaat doen.
Het vrouwtje zei tegen de baas: “groot gelijk, wie kijkt er nu naar het plafond?”.
Nou, ik dus.
Ik lig regelmatig op mijn rug en kijk dan naar het plafond.
Maar best, dan doe ik in het vervolg mijn ogen wel dicht.

De plinten en deurkozijnen zijn klaar.
Opa heeft de deuren heel mooi geverfd, die kan dat heel goed.
De baas en het vrouwtje doen de kniel en buk klussen.
Ik zie mijn opa en oma normaal gesproken heel regelmatig maar nu wel heel erg veel.
Heerlijk hoor.
Zodra er werkzaamheden zijn waar ze mijn aanwezigheid niet handig vinden, mag ik lekker naar opa en oma.
Toen het vrouwtje mij vorige week op ging halen bij opa en oma zei oma trots: “hij heeft drie keer flink gepoept, goed hé!”.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei: “dan zal hij wel flink veel lekkers hebben gehad want hij poept nooit drie keer flink”.
Oma zorgt wel dat ik niet geobstipeerd raak.
Zullen we nog wat lekkere rosbiefjes en koekjes eten oma?

“Meneertje 309” verder lezen

Meneertje 308

Woensdag 10 oktober 2018. Meneertje 308

Sommige honden moeten heel erg lang naar een speciale hondenschool om hulphond te worden.
Ik niet hoor, ik ben geboren als hulphond.
Mijn vrouwtje hoeft helemaal niets alleen te doen, ik help met alles en het maakt mij niet uit met wat.
Afgelopen dagen ben ik druk aan het helpen met klussen.
De baas en het vrouwtje zijn begonnen aan het opknappen van de woonkamer.
Tot nu toe hadden ze hier knal oranje muren en al is dat de lievelingskleur van het vrouwtje, zo overdreven hoeft nu ook weer niet.
Het heeft een jaar of 18 geduurd maar daar is ze nu zelf ook achter en dus kwam er een stappenplan: plafond witten, plinten schuren en van de kleur grijs naar een levend witte kleur schilderen, alle oranje granolmuren wit verven, of beter…die moeten ze deppen want dat dikke granol is helemaal niet te schilderen. De hele linker muur word nu een hele speciale kleur groen. De deuren gaan van een gele kleur naar een witte kleur en natuurlijk ook alle deurposten. Ook krijgen alle deuren nieuw beslag. Geen idee wat dat is maar zolang het niet eetbaar is, hoef ik dat verder ook niet te weten.
De salontafel lamp gaat weg en daar komt een leuke plafondventilator voor in de plaats. Aangezien daar dan geen licht meer is, heeft het vrouwtje een hele mooie wandlamp gekocht die je uit kunt trekken als het licht aan moet. Spullen aanschaffen gaat het vrouwtje prima af, winkelwagens vol afplak tape, verf blikken, potten, kwasten, vulmiddelen voor hout en beton en nog meer klus dingen. De bank is oud en dus was een nieuwe bank ook zo gekocht, met twee mooie sierkussens voor de baas en het vrouwtje en twee plaids voor mij en een heel groot kunstwerk voor aan de muur. Maar dat waren de leuke dingen. Toen begon het echte werk.

De kluslijst werd steeds langer en langer. Het grappige is dat zowel de baas als het vrouwtje niet echt van klussen houden. Nou, ik wel en ik was uiteraard bereid om ze te helpen.
Het begon met een hele dag behang peuteren.
Hoe leuk is dat dan, gezellig trekken aan banen behang.
Ik was er als de kippen bij om ze aan te moedigen en flink te belonen.
Het vrouwtje zat met een plamuurmes op de grond en ik gaf haar kusjes en sprong op haar schoot.
Gezellig hoor, samen klussen.
Het vrouwtje was met name aan het klagen dat het een rotklus was maar de dag erna moest ze de hele middag en avond plinten afnemen met ammoniak, nadien schuren, dan weer met een schone doek er langs en vervolgens alles afplakken met tape.
Bij dat vergeleken was het behangetje verwijderen een simpel klusje.

Het vrouwtje deed een mondmasker voor, schoof het elastiekje achter haar knotje en ging op haar buik op de grond liggen.
Ze had een schuurpapiertje en wreef daarmee langs de plinten.
Ik zat op een afstandje te kijken en rende naar haar toe en trok aan het snoetje. Het vrouwtje riep “Nee Meneertje” en ik luisterde meteen.
Per direct liet ik het snoetje los en het stiekje klapte tegen haar wang.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei auwwwww, grapjurk.
Ze vond het kennelijk toch leuk en ik greep nogmaals het snoetje maar dit keer had ze het snoetje zelf ook gelijk vast.
Echt grappig zo’n maskertje maar ze vond het terug klappende elastiekje op haar wang geen lekker gevoel terwijl het toch echt grappig klonk.
Het vrouwtje besloot dat ze dan maar ging schuren zonder snoetje voor.
Ik sprong op haar rug en luisterde naar het gesteun, gekreun en ge-auw.
Ze kwam elke keer overeind om alles te verplaatsen en ging dan weer op haar buik liggen.
Ondertussen had ik een botje gepakt en sprong terug op haar rug en begon te kluiven.
Vrouwtje vond het niet handig maar ze was toch al aan het steunen dus kon ik rustig op haar rug blijven liggen.
Ze schoof als een walrus rond en schuurde elke plint die ze tegen kwam. Daarna moest ik eraf want de deurposten waren aan de beurt.

“Meneertje 308” verder lezen

Meneertje 307

Woensdag 3 oktober 2018 Meneertje 307

Het allerleukste wat er kon gebeuren is gebeurd.
Het vrouwtje vond het helemaal niet leuk maar op één of andere duistere wijze hebben wij altijd een andere mening.
Het vrouwtje kon alleen maar zuchten en tegen zichzelf zeggen dat ze een sukkel was.
Ik vond haar totaal geen sukkel maar juist briljant.
Wat een geweldige actie.
Uiteraard ga ik jullie vertellen waar het over gaat.

Ik heb overheerlijke longtrainer snoepjes en die zitten in een doorzichtig emmertje.
Ze ruiken verrukkelijk en zodra het emmertje opengaat dringt die fantastische geur je neusgaten binnen en maakt dat je spontaan begint te watertanden.
Bij het vrouwtje werkt dat anders. Zij gaat van de geur bijna kokhalzen en zeurt altijd dat de geur van de kleine longtrainers nog uren in je neus blijft hangen.
Overdrijven is echt een vak want ze zijn heerlijk. Ik zou er wat voor over hebben als deze geur uren in mijn neusgaten zou kunnen blijven hangen.
Maar goed, we dwalen af. Ik was aan het vertellen wat voor geweldigs er gebeurde.

We waren toe aan een bak koffie en dan krijg ik altijd 1 snoepje uit mijn longtrainers emmertje en 1 koekje uit mijn trommeltje.
Het vrouwtje pakte mijn emmertje en ik zat al heel braaf op het zwarte laminaat in de keuken te wachten tot ik uit het begeerlijke emmertje mijn zalige longtrainer snoepje kreeg.
Het vrouwtje liep met het emmertje richting mij, slaakte ineens een gil, gevolgd door een grote regen van longtrainer snoepjes en direct daarop viel het emmertje met een klap op de vloer.
Het vrouwtje stond verbouwereerd met het dekseltje in haar hand naar het laminaat te kijken.
Ze zei wanhopig: “óh neeeeeeeeeee, een vol emmertje over de vloer, je ziet die donkerbruine stinkdingen amper op dat zwart”.
Nou, ik had mijn ogen niet nodig, mijn neus rook exact waar ze allemaal lagen en het waren er heeeeel veel.
Ik bedacht me geen moment en schrokte als een turbo stofzuiger zoveel mogelijk longtrainers naar binnen.
Ik kwispelde mijn staart er bijna af en was dol enthousiast.
Wat een geweldig feest.
Ik wist dat dit een spoedig einde zou hebben dus toen het vrouwtje “Meneertje hier” riep, greep ik nog snel een paar longtrainers van de vloer.
Het vrouwtje tilde mij op en zette mij uit de keuken.
Ze kroop over de keukenvloer heen en weer en veegde met haar handen de longtrainers bij elkaar en deed ze in het emmertje terug.
Het vrouwtje was aan het mopperen dat nu alle twee haar handen stonken, en de keukenvloer, en haar broek en dat die geur vast de hele avond bleef hangen.

Ik probeerde elke keer om de keuken weer in te lopen en dat is ook niet zo moeilijk want wij hebben een open keuken.
Ik rook dat er nog een paar onder de keukenstoel lagen en gelukkig zag mijn vrouwtje die niet.
Dus toen ze opstond greep ik nog snel twee longtrainers onder de keukenstoel uit.
Het vrouwtje ging langdurig haar handen wassen en toen was het dan eindelijk tijd voor de koffie.
Het vrouwtje had haar kop koffie vast en wilde weglopen uit de keuken.
Op dat moment begon ik te blaffen en hoorde ik het vrouwtje zeggen: “je hoeft niet te wafkippen want je hebt al heel veel lekkers op”.
Dat klopte, maar dat waren longtrainers en ik had nog geen koekje uit mijn trommeltje gehad.
Ik blafte door en ineens begreep ze wat ik bedoelde.
Ze pakte mijn koektrommel en moest toen toch wel lachen.

“Meneertje 307” verder lezen