Meneertje 308

Woensdag 10 oktober 2018. Meneertje 308

Sommige honden moeten heel erg lang naar een speciale hondenschool om hulphond te worden.
Ik niet hoor, ik ben geboren als hulphond.
Mijn vrouwtje hoeft helemaal niets alleen te doen, ik help met alles en het maakt mij niet uit met wat.
Afgelopen dagen ben ik druk aan het helpen met klussen.
De baas en het vrouwtje zijn begonnen aan het opknappen van de woonkamer.
Tot nu toe hadden ze hier knal oranje muren en al is dat de lievelingskleur van het vrouwtje, zo overdreven hoeft nu ook weer niet.
Het heeft een jaar of 18 geduurd maar daar is ze nu zelf ook achter en dus kwam er een stappenplan: plafond witten, plinten schuren en van de kleur grijs naar een levend witte kleur schilderen, alle oranje granolmuren wit verven, of beter…die moeten ze deppen want dat dikke granol is helemaal niet te schilderen. De hele linker muur word nu een hele speciale kleur groen. De deuren gaan van een gele kleur naar een witte kleur en natuurlijk ook alle deurposten. Ook krijgen alle deuren nieuw beslag. Geen idee wat dat is maar zolang het niet eetbaar is, hoef ik dat verder ook niet te weten.
De salontafel lamp gaat weg en daar komt een leuke plafondventilator voor in de plaats. Aangezien daar dan geen licht meer is, heeft het vrouwtje een hele mooie wandlamp gekocht die je uit kunt trekken als het licht aan moet. Spullen aanschaffen gaat het vrouwtje prima af, winkelwagens vol afplak tape, verf blikken, potten, kwasten, vulmiddelen voor hout en beton en nog meer klus dingen. De bank is oud en dus was een nieuwe bank ook zo gekocht, met twee mooie sierkussens voor de baas en het vrouwtje en twee plaids voor mij en een heel groot kunstwerk voor aan de muur. Maar dat waren de leuke dingen. Toen begon het echte werk.

De kluslijst werd steeds langer en langer. Het grappige is dat zowel de baas als het vrouwtje niet echt van klussen houden. Nou, ik wel en ik was uiteraard bereid om ze te helpen.
Het begon met een hele dag behang peuteren.
Hoe leuk is dat dan, gezellig trekken aan banen behang.
Ik was er als de kippen bij om ze aan te moedigen en flink te belonen.
Het vrouwtje zat met een plamuurmes op de grond en ik gaf haar kusjes en sprong op haar schoot.
Gezellig hoor, samen klussen.
Het vrouwtje was met name aan het klagen dat het een rotklus was maar de dag erna moest ze de hele middag en avond plinten afnemen met ammoniak, nadien schuren, dan weer met een schone doek er langs en vervolgens alles afplakken met tape.
Bij dat vergeleken was het behangetje verwijderen een simpel klusje.

Het vrouwtje deed een mondmasker voor, schoof het elastiekje achter haar knotje en ging op haar buik op de grond liggen.
Ze had een schuurpapiertje en wreef daarmee langs de plinten.
Ik zat op een afstandje te kijken en rende naar haar toe en trok aan het snoetje. Het vrouwtje riep “Nee Meneertje” en ik luisterde meteen.
Per direct liet ik het snoetje los en het stiekje klapte tegen haar wang.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei auwwwww, grapjurk.
Ze vond het kennelijk toch leuk en ik greep nogmaals het snoetje maar dit keer had ze het snoetje zelf ook gelijk vast.
Echt grappig zo’n maskertje maar ze vond het terug klappende elastiekje op haar wang geen lekker gevoel terwijl het toch echt grappig klonk.
Het vrouwtje besloot dat ze dan maar ging schuren zonder snoetje voor.
Ik sprong op haar rug en luisterde naar het gesteun, gekreun en ge-auw.
Ze kwam elke keer overeind om alles te verplaatsen en ging dan weer op haar buik liggen.
Ondertussen had ik een botje gepakt en sprong terug op haar rug en begon te kluiven.
Vrouwtje vond het niet handig maar ze was toch al aan het steunen dus kon ik rustig op haar rug blijven liggen.
Ze schoof als een walrus rond en schuurde elke plint die ze tegen kwam. Daarna moest ik eraf want de deurposten waren aan de beurt.

“Meneertje 308” verder lezen

Meneertje 307

Woensdag 3 oktober 2018 Meneertje 307

Het allerleukste wat er kon gebeuren is gebeurd.
Het vrouwtje vond het helemaal niet leuk maar op één of andere duistere wijze hebben wij altijd een andere mening.
Het vrouwtje kon alleen maar zuchten en tegen zichzelf zeggen dat ze een sukkel was.
Ik vond haar totaal geen sukkel maar juist briljant.
Wat een geweldige actie.
Uiteraard ga ik jullie vertellen waar het over gaat.

Ik heb overheerlijke longtrainer snoepjes en die zitten in een doorzichtig emmertje.
Ze ruiken verrukkelijk en zodra het emmertje opengaat dringt die fantastische geur je neusgaten binnen en maakt dat je spontaan begint te watertanden.
Bij het vrouwtje werkt dat anders. Zij gaat van de geur bijna kokhalzen en zeurt altijd dat de geur van de kleine longtrainers nog uren in je neus blijft hangen.
Overdrijven is echt een vak want ze zijn heerlijk. Ik zou er wat voor over hebben als deze geur uren in mijn neusgaten zou kunnen blijven hangen.
Maar goed, we dwalen af. Ik was aan het vertellen wat voor geweldigs er gebeurde.

We waren toe aan een bak koffie en dan krijg ik altijd 1 snoepje uit mijn longtrainers emmertje en 1 koekje uit mijn trommeltje.
Het vrouwtje pakte mijn emmertje en ik zat al heel braaf op het zwarte laminaat in de keuken te wachten tot ik uit het begeerlijke emmertje mijn zalige longtrainer snoepje kreeg.
Het vrouwtje liep met het emmertje richting mij, slaakte ineens een gil, gevolgd door een grote regen van longtrainer snoepjes en direct daarop viel het emmertje met een klap op de vloer.
Het vrouwtje stond verbouwereerd met het dekseltje in haar hand naar het laminaat te kijken.
Ze zei wanhopig: “óh neeeeeeeeeee, een vol emmertje over de vloer, je ziet die donkerbruine stinkdingen amper op dat zwart”.
Nou, ik had mijn ogen niet nodig, mijn neus rook exact waar ze allemaal lagen en het waren er heeeeel veel.
Ik bedacht me geen moment en schrokte als een turbo stofzuiger zoveel mogelijk longtrainers naar binnen.
Ik kwispelde mijn staart er bijna af en was dol enthousiast.
Wat een geweldig feest.
Ik wist dat dit een spoedig einde zou hebben dus toen het vrouwtje “Meneertje hier” riep, greep ik nog snel een paar longtrainers van de vloer.
Het vrouwtje tilde mij op en zette mij uit de keuken.
Ze kroop over de keukenvloer heen en weer en veegde met haar handen de longtrainers bij elkaar en deed ze in het emmertje terug.
Het vrouwtje was aan het mopperen dat nu alle twee haar handen stonken, en de keukenvloer, en haar broek en dat die geur vast de hele avond bleef hangen.

Ik probeerde elke keer om de keuken weer in te lopen en dat is ook niet zo moeilijk want wij hebben een open keuken.
Ik rook dat er nog een paar onder de keukenstoel lagen en gelukkig zag mijn vrouwtje die niet.
Dus toen ze opstond greep ik nog snel twee longtrainers onder de keukenstoel uit.
Het vrouwtje ging langdurig haar handen wassen en toen was het dan eindelijk tijd voor de koffie.
Het vrouwtje had haar kop koffie vast en wilde weglopen uit de keuken.
Op dat moment begon ik te blaffen en hoorde ik het vrouwtje zeggen: “je hoeft niet te wafkippen want je hebt al heel veel lekkers op”.
Dat klopte, maar dat waren longtrainers en ik had nog geen koekje uit mijn trommeltje gehad.
Ik blafte door en ineens begreep ze wat ik bedoelde.
Ze pakte mijn koektrommel en moest toen toch wel lachen.

“Meneertje 307” verder lezen