Meneertje 337

Woensdag 22 mei 2019 Meneertje 337

Het vrouwtje heeft elf dagen vrij maar helaas is het niet alle dagen heel zonnig.
Toch zijn we natuurlijk wel in het Paradijsje want daar is het altijd fijn.
Het weekend was het heerlijk weer op de dag.
Geen zwembad weer, nou ja, wel voor de baas maar die zwemt ook als het heel erg koud is maar mijn zwembad hoefde niet op hoor.
Toch scheen de zon heerlijk en was het prima weer.
Zaterdag gingen we lekker wandelen in mijn bos, kwamen oma en mijn grote mensenzus op visite en ging ik spelen met ballonnen.
Eerst had ik een ballon gekregen in een winkel die 50 jaar bestond maar die ging heel snel stuk.
Gelukkig liggen er in het Paradijsje heel erg veel punch ballonnen en die zijn mega sterk.
Helaas knapte er eentje op de stekels van een plant maar gelukkig kreeg ik gelijk een nieuwe.
Daar heb ik heel lang mee gespeeld en mee rond gehold.
’s Avonds gingen we het Eurovisie songfestival kijken en mocht ik heerlijk op schoot knuffelen.

Zondag kwamen de kinderen om moederdag te vieren.
Dat was een weekje uitgesteld omdat het vrouwtje moest werken met moederdag.
Van mijn grote mensenzus en haar verloofde kreeg het vrouwtje een boekje met brieven die ze voor het vrouwtje had geschreven.
Het vrouwtje mocht er eentje lezen en moest gelijk huilen.
Gelukkig heeft ze niet alle brieven in één keer gelezen want al dat gesnotter is zo ongezellig.
Van mijn grote mensenbroer en zijn vriendin kreeg het vrouwtje een grote doos van Rituals met geurstokjes.
Het vrouwtje was er heel blij mee en ik ging uitgebreid knuffelen met mijn grote mensenzus want die had ik al eeuwen niet gezien.
Nou oké, één dag lang niet want zaterdag kwam ze samen met oma lunchen in het Paradijsje.
Ze hadden samen bloemen gekocht voor op het balkon en belden of ze konden komen lunchen.
Dat kan altijd en het vrouwtje haalde snel lekkere broodjes.
Het vrouwtje zegt altijd, hoe meer zielen hoe meer vreugd en zo is het.
Hoe meer zielen hoe meer knuffels en koekjes er zijn.

“Meneertje 337” verder lezen

Meneertje 336

Woensdag 15 mei 2019 Meneertje 336

Het vrouwtje heeft mij uitgelachen, heel hard uitgelachen.
Ze ging heel raar hik-lachen en……. daar had ik haar weer om uit kunnen lachen want dat klinkt echt idioot en ze was helemaal alleen, dus hardop hik-lachen terwijl er mensen voorbij lopen, dát is pas raar.
Maar hoor je mij haar uitlachen?
Van ons twee ben ik ben gewoonweg de verstandigste.
Ik deed ook net of er niets aan de hand was want het is natuurlijk uiterst ongepast en onaardig om iemand uit te lachen.
Er viel wat mij betreft ook helemaal niks te lachen.
Kennelijk wordt het vrouwtje nooit volwassen en zal ze wel eeuwig dit kinderachtige gedrag blijven vertonen, het is niet anders.
Hoe het allemaal kwam?

Ik was met het vrouwtje en oma in het Paradijsje en het regende keihard.
Eerst waren we naar Intratuin geweest en daar hadden we een hele grote plant gekocht.
Natuurlijk kreeg ik van oma weer een lekkere bot en aan de kassa weer snoepjes.
Daarna reden we naar het Paradijsje om Suzanne met de mooie ogen, zoals de plant heet, te gaan poten.
Oma en het vrouwtje waren buiten in de regen bezig en ik lag lekker met mijn bot op de bank in de caravan.
Toen ze klaar waren moest ik samen met het vrouwtje een sanitair rondje maken en liepen we saampjes het park uit.
Oma bleef in de caravan.
Langs de weg buiten het park is een greppel waar geen water in zit maar waar allemaal wilde plantjes en struiken groeien.
Ik liep naar beneden richting de greppel en rook halverwege aan een struik.
Alle honden van het park ken ik en dit keer had er eentje tegen de struik aan geplast die halverwege de heuvel van de greppel groeit.
Het was een hele hoge struik en daarom wist ik al dat dit van een grote hond moest zijn.
Als ik mijn neus heel hoog optilde, rook ik in de verte dat ik deze struik absoluut moest markeren en met name hoog in de struik.
Ik tilde mijn poot extreem hoog op.
Schuin op de heuvel stond ik in het natte gras met mijn poot in een sierlijke spagaat om bij de struik te kunnen.
Voor heel even………toen verloor ik mijn evenwicht en viel zo op mijn rug en rolde naar beneden richting greppel.
Terwijl ik snel ging staan en om me heen keek of niemand het had gezien hoorde ik een oorverdovend gelach wat over ging in wisselende kreten als: “owwwwww….dit had de baas moeten zien…. te grappig…… waarom heb ik dit niet op film?”……..naar…… rare geluiden die kennelijk iets voor moesten stellen als lachen”.

Mensen die in de verte aankwamen lachte tijdens het passeren naar het vrouwtje.
Mogelijk omdat ze medelijden hadden met het vrouwtje omdat ze met een rood hoofd en tranen in haar ogen zo raar stond te doen.
Ze dachten vast dat ze gek was geworden.
Ik was ondertussen verder gelopen en besloot haar puber gegiebel te negeren.
Er was toch niks aan de hand? Ik wilde graag bij de greppel kijken, daar was ik geweest en nu liepen we gewoon weer verder.
Of nou ja, ik liep gewoon verder en het vrouwtje liep als een hinnikend paard achter me aan.
Net toen ik dacht dat ze eindelijk was gekalmeerd belde de baas.
En jawel hoor, daar ging ze weer van voren af aan.
De baas kreeg een onverstaanbaar gesprek met hikkende flarden van zinnen: “hij hahahaha, je had hahahha, want hahahha”.
Het niveau was weer op een dieptepunt gekomen en het leek mij tijd om terug te lopen.
Zeg kleuter, de baas zit niet op deze onzin te wachten. Als je uitgelachen bent zullen we dan terug naar het Paradijsje lopen?
Het is de hoogste tijd voor koffie met koekjes en je weet inmiddels dat lachen en koffie drinken niet samen gaan, dus nu is het klaar hoor.

Toen we terug kwamen zei oma: “ach wat is hij nat geregend en hij heeft allemaal gras en blaadjes in zijn vacht.
Op dat moment zei het vrouwtje: “ik pies in mijn broek en ze holde naar de wc.
Ik hoorde haar keihard lachen op de wc en oma zei; “kom maar moppie, we gaan je droogmaken en dan lekker koffie doen”.
Zo is dat, goddank zijn er oma’s.
10 minuten later zaten we heerlijk in de caravan aan een zalige bak koffie en ik kreeg van oma lekker drie koekjes.

“Meneertje 336” verder lezen

Meneertje 335

Woensdag 8 mei 2019 Meneertje 335.

Het is een hele drukke tijd geweest met alles wat er moest gebeuren voor Caviadag Tiel en nu dit achter de rug is, zou het weer rustig worden.
Het was een hele geslaagde cavia show en nu was het klaar.
Niks meer op het laatste moment regelen of snel nog even heen en weer naar het tentoonstellingsgebouw.
Gewoon lekker met de beentjes omhoog, ik op schoot en af en toe lekker samen snoepen, dat was de planning maar wat gebeurde er…..???
Ineens was er heel veel spanning om mijn grote mensenbroer.
Of nou ja, niet om hem maar vanwege een mogelijk appartement waar hij zou kunnen gaan wonen.
Hij was pas een week aan het rondkijken om op zichzelf te gaan wonen en zag een heel mooi appartement waar 106 mensen op reageerden.
Toen hij die avond keek bleek hij op nummer drie te staan.
We waren gaan kijken en mijn grote mensenbroer was per direct helemaal verliefd op het appartement.
Het lag op de perfecte plek, het was een bijna nieuw appartement, super licht en goed te betalen.
Alles was gewoon te mooi om waar te zijn en toen kreeg hij ook nog te horen dat hij als allereerste de keus had.
Ik dacht…..dan is het rond toch?
Maar nee, hij moest eerst nog met de vereniging in gesprek en pas als zij het goed vonden kreeg hij de woning.
Het vrouwtje ging mee op maandag en wachtte in de auto, terwijl mijn grote mensenbroer naar binnen ging voor het gesprek over het huis.
Als het een ja zou worden, dan mochten ze gelijk bij de mevrouw van het appartement op visite om alles te meten.

Gelukkig hebben verpleegkundigen altijd korte nagels anders had het vrouwtje ze nu sowieso gehad, het wachten duurde een half uur en ze was heel zenuwachtig.
En toen zag ze mijn grote mensenbroer aankomen met een stralende glimlach.
Dat betekende een positief antwoord en ze reden gelijk naar het nieuwe appartement om alles op te meten.
Daarna kwamen ze mij ophalen en reden we naar opa en oma die natuurlijk ook mee wilden delen in de vreugde.
Er moest overal gewinkeld en van alles gekocht want hij krijgt 28 mei al de sleutel.
Het is best jammer dat mijn grote mensenbroer ergens anders gaat wonen maar we kunnen natuurlijk wel leuk op visite gaan.
Dan kan ik lekker spelen in zijn nieuwe huis.

Ik heb ook weer gespeeld op een groot pad waar ik als puppy veel kwam.
Mijn riem mocht af, de baas gooide een stok en ik rende er knoert hard achter aan.
Het liefst hol ik achter stokken aan.
Er kwam in de verte een mevrouw aan met twee honden en zij had ze allebei aan de riem.
Dus moest ik ook aan de riem.
Wat dat voor raars is weet ik ook niet, maar het vrouwtje zegt dat dit zo hoort.
Ik ga heus niet met haar mee hoor en als ik een stok in mijn bek heb, zie ik anderen honden niet eens.
De honden zagen mij wel en begonnen te brommen en te blaffen terwijl ik naast de baas huppelde en vol spanning omhoog keek wanneer ik weer loss mocht om te gaan rennen.
Het vrouwtje zei: “maak maar los want hij ziet ze niet eens”.
En zo geschiedde, ik rende achter de stok aan en snap nog steeds niet waarom ik even aan de riem moest.

“Meneertje 335” verder lezen