Meneertje 322

Woensdag 16 januari 2019 Meneertje 322

Feest hadden we afgelopen zondag, heel groot feest.
De baas werd namelijk 56 en we gingen ’s morgens zijn verjaardag in het verzorgingshuis bij oma vieren.
Mijn grote mensenzus Do en haar vriend Patrick kwamen uit Amsterdam en mijn grote mensenbroer kwam zelfs vroeg zijn bed uit voor het feestje.
Maar…..ook mijn opa en oma zouden op verjaardagsvisite komen in het verzorgingshuis.
Best heel leuk want dan kon oma ook een beetje het feest van de baas mee vieren.
Opa en oma waren een weekend weg maar zouden vanaf het hotel direct naar het verzorgingshuis rijden.
Niks zo fijn als allemaal compleet zijn.

Eerst ging ik oma ophalen vanuit de huiskamer en daarna reden we naar de restaurant tuin.
Ik mocht op haar rolstoelblad zitten.
We hadden lekker gebak mee genomen naar het verzorgingshuis en toen alle kinderen er waren, gingen de baas en het vrouwtje samen koffie halen en het gebak op schoteltjes doen.
Ik kreeg natuurlijk twee koekjes want bij koffie hoort koek en als je gebak hebt horen er, vind ik, wel tien koekjes bij.
Helaas kreeg ik maar twee koekjes.
Gelukkig wist ik dat opa en oma nog moesten komen en als oma mij ziet heeft ze standaard wat koekjes voor mij.

Het vrouwtje zei dat ik aan schoothoppen deed.
Logisch toch? Ik wilde bij iedereen op schoot zitten.
Iedereen vind het ook leuk als ik op schoot kruip en ik maak ze graag blij.
Ineens hoorde ik, waar is mijn ventje?
Die stem herkende ik gelijk en ik begon heel hard te wafkipjanken.
Zo noemt het vrouwtje mijn enthousiaste begroeting.
Mij maakt het niet uit hoe ze dat wil noemen en nee, ik houd niet op met wafkipjanken.
Al die oude mensen zijn toch doof en ik was dolblij dat ze er waren.
Kom snel opa en oma, er is taart en koffie.
Oma zei:”weet je wat ik op vakantie gekocht heb”? “Een speciaal potje met heerlijke kleine minikoekjes. voor jou”.
Ze deed het potje open en ik wist al, voordat ik ze had geproefd, dat ik die heel erg lekker zou vinden.
Mijn oma weet precies wat ik nodig heb.
Terwijl het vrouwtje haar mond open deed om wat te gaan zeggen zei oma tegen haar: ” maak je niet druk, het zijn hele kleintjes”.
En zo is het oma, twaalf van die mini’s staan gelijk aan één klein koekje van mijzelf dus doe er maar vierentwintig want ik krijg altijd twee koekjes bij de koffie.
Het werd een hele feestelijke ochtend met veel aandacht en veel lekkers.

“Meneertje 322” verder lezen

Meneertje 321

Woensdag 9 januari 2019. Meneertje 321

Nu de kerstboom en alle versierselen weer naar de zolder verdwenen waren, was de kamer ineens wel heel erg kaal.
Om de kamer wat op te pimpen wilde het vrouwtje twee grote planten hebben.
De baas en het vrouwtje waren het snel eens, twee hele grote cactussen moesten er komen.
De meeste planten die wij in huis hebben zijn van zijde.
Het vrouwtje zegt dat dit is omdat we ’s zomers veel weg zijn maar ik weet heus wel dat ze geen van beide groene vingers hebben.
Maar het maakt mij niet uit hoe ze het wil noemen, ik vind planten kopen altijd leuk. Wij gaan voor planten namelijk naar de Intratuin en daar kun je altijd heerlijke koekjes en brokjes proeven.
In het begin dacht ik dat je het hele bakje leeg mocht eten maar kennelijk is het de bedoeling dat je er een koekje of brokje uit neemt en dan is het klaar.
Maar proeven met maar één koekje is echt raar. Ik vind dat je minimaal meerdere koekjes moet nemen voor je zeker weet of je ze wel of niet lekker vind.

We gingen naar de Barneveld en ik mocht op mijn eigen kussen in de winkelwagen zitten. We reden met het wagentje langs de buitenplanten en ik ging alvast staan want ik wist precies wat er dan kwam, de dierenafdeling.
Gelukkig hebben ze meerdere proefbakjes dus ik kon wel wat verschillende koekjes en snoepjes proeven.
Aan de kassa krijg je ook altijd een koekje, tenminste als je wat koopt maar dat ging goed komen want het vrouwtje zag de cactussen al staan.
Zowel de baas als het vrouwtje vonden ze mooi.
Er stonden reuze cactussen met hele grote dikke stekels en die wilden ze hebben.
Het vrouwtje keek op het prijskaartje en trok groen op.
Ze zei net iets te hard: “jemig wat een idioot hoog bedrag voor een cactus”.
Iets verderop keek een medewerker van de Intratuin op van zijn werk en zei: “ja mevrouw, cactussen zijn op dit moment reuze hip”.
Vrouwtje heeft niks met alles wat hip is maar ze vond ze mooi dus besloot ze de twee grote cactussen toch mee te nemen.
Ze pakte de zware pot aan de rand vast en voor ze hem omhoog kon tillen hoorde ik heel hard AAAUWW.
Ze liet de pot los en stak haar vinger in haar mond.
De baas schoot in de lach en zei: “leuk hé, zo’n hippe cactus”.
Het vrouwtje mopperde nog een poosje op de cactus maar die trok zich er uiteraard niets van aan.
Thuis heeft ze zich nog twee keer geprikt aan HendrikPrik, zoals de grootste van de twee cactussen nu heet, maar toch is ze er blij mee en hij staat heel mooi hip te zijn op het nieuwe blauwe krukje.
De andere grote cactus, ScarletStekel, staat in een grote pot op het bureau.

Helaas zijn we nu voorlopig klaar bij Intratuin en het zal wel weer een hele poos gaan duren tot we weer snoepjes en koekjes kunnen gaan proeven.
Waarschijnlijk is dat pas als we nieuwe planten gaan kopen voor het Paradijsje.
Over het Paradijsje gesproken……daar gingen we de laatste vakantiedag naar toe en toen we aankwamen wist ik niet wat ik zag.
Of nou ja, ik zag eigenlijk alles want de hele heg aan de buitenkant van onze tuin was weg.
26 meter conifeer was volledig verdwenen.
De baas en het vrouwtje schrokken er niet van en ik begreep dat dit ook helemaal de bedoeling was.

“Meneertje 321” verder lezen

Meneertje 320

Woensdag 2 januari 2019 Meneertje 2019

Allereerst wil ik iedereen de allerbeste wensen doen voor 2019.
Volgend jaar mag dat nieuwe jaar met flink wat minder geknal hoor.
Om 18.00 uur ’s avonds gingen er een soort bommen af, die volledige putdeksels omhoog deden komen en in no time stond ons huis te schudden op zijn grondvesten.
Ik begon te grommen en keihard te blaffen.
Waren ze nu helemaal knettergek geworden.
De lichtflitsen en keiharde klappen bleven komen en het was nog lang geen 24.00 uur.
Het vrouwtje zei dat ze op sommige plekken een vuurwerk verbod hebben en ik ben voor.
Volgend jaar alleen nog kindervuurwerk en mooie sierdingen.
Geen klappen meer want dan schrikt iedereen.
Ik was niet doodsbang maar schrok me wel elke keer een hoedje.
Waarom zou je in de vrede mensen en dieren zo hard willen laten schrikken?

Het vrouwtje schrikt altijd als ze mij niet kan vinden maar wat mij betreft staat dat niet in verhouding met de harde knallen die daadwerkelijk reden geven om heel hard te schrikken.
Van de baas en het vrouwtje moest ik ondanks de levensgevaarlijke situatie toch af en toe naar buiten om te plassen.
Nou, ik was zo klaar. Een hele grote plas en dan snel weer naar binnen.
Gisteren was het gelukkig weer een dag als alle anderen en konden we weer lekker plassen zonder geklap en geknal.
Het plast toch een stuk relaxter als je rustig kunt snuffelen zonder dat je bang hoeft te zijn dat je trommelvliezen uit je flaporen knallen.
De baas en ik liepen al heel vroeg buiten want de baas is een ochtendmens.
Iedereen lag nog op één oor, mijn vrouwtje ook.
Het vrouwtje is absoluut geen ochtendmens en haar gingen we pas om 9.30 uur wakker maken want het was Gelukkig-Nieuwjaar-Familie-Wensdag
Dat is traditie bij ons.
Dus togen we op 1 januari om 11.00 uur naar opa en oma voor koffie, koekjes en knuffels.
Opa en oma zijn altijd heel blij als ik kom.
’s Middags gingen we pas om 16.00 uur naar oma in het verzorgingshuis.
Oma moest namelijk eerst een middagdutje doen.
Alle ooms, tantes, neefjes en nichtjes komen dan naar het verzorgingshuis en iedereen brengt dan wat lekkers mee.
Wij hadden een grote schaal vol met allemaal soorten worstjes.
Het nieuwe jaar was goed begonnen.

“Meneertje 320” verder lezen