Meneertje 368

Woensdag 22 januari 2020. Meneertje 368

Als het vrouwtje net wakker is wil ze niet meteen met mij spelen.
Ze moet dan eerst even wakker worden. Ik heb daar geen last van hoor.
Zora ik uit mijn bed spring ben ik wakker en begint mijn dag bruisend en vol energie.
Het vrouwtje is meer een krokante soepstengel en het duurt even voordat al haar spieren zin hebben om achter mij aan te rennen.
Het is dus een kwestie van goed volhouden en haar veel speelgoed aanbieden tot ze uiteindelijk helemaal wakker is.

 

Ze wil altijd eerst ontbijten en sinds kort noemt ze me Kaasknuffelaar.

Eerst noemde ze mij Knuffelbuffel
En dat klopt als een bus want ik houd enorm van knuffelen.
Zodra ze gaat zitten kruip ik op haar schoot en klem ik mijn pootjes om haar nek.
We genieten daar beiden van.
Maar we hadden het over kaasknuffelaar en dat slaat helemaal nergens op want ik heb nog nooit met een plak kaas geknuffeld.
Het vrouwtje zegt dat ik deze naam heb gekregen omdat ik vooral tijdens haar ontbijt wil knuffelen.
Eigenlijk mag dat niet maar als ze net wakker is en ze zit op de bank met haar beschuitje kaas, dan kruip ik er toch bij.
Voordat het bij haar dan doordringt dat ik er bij ben gekropen is het al te laat want als ik eenmaal zit, dan blijf ik zitten ook.
Het is tenslotte toch ook veel gezelliger om samen te ontbijten?
Tijdens het ontbijt zit het vrouwtje met haar rug tegen de zijleuning en heeft ze haar benen op de bank.
Haar bord zet ze dan boven op de leuning zodat ze er makkelijk bij kan.
Zodoende is er plek zat voor mij om op schoot te kruipen tijdens het ontbijt.

Die naam kaasknuffelaar heb ik gekregen omdat ik mijn kop tegen haar gezicht aan druk en dan vervolgens mijn snuit richting haar beschuit met kaas draai.
Vrouwtje denkt dat dit de enige reden is dat ik op zo’n moment met haar kom knuffelen maar dat is echt onzin.
Wij teckels moeten gewoon standaard alert zijn voor het geval er ergens geknoeid wordt. Het is juist super attent van mij.
Laat je alle kruimels liggen, dan krijg je ongedierte en dat moeten we niet hebben.
Daarom let ik altijd heel goed op maar dat knuffelen is ook gemeend hoor.

Dat ik op de bank zit vind het vrouwtje prima maar ik mag niet aan de kussens komen. Daarom legt ze die altijd op de leuning van de bank als zij er niet tegen aan zit.
Echt raar want ik heb net zo goed recht op de kussens.
Volgens het vrouwtje bijt ik er gaten in maar dat is bij deze kussens nog nooit gebeurd dus eigenlijk oordeelt ze onterecht.

 

Maar goed, als zij de kussens boven op de leuning wil leggen dan moet ze dat lekker doen.

 

Ik zorg heus dat ik lekker kan liggen. En zeg nou zelf, ik lig toch heel erg braaf? Mocht het per ongelijk fout gaan….het zijn gewoon simpele IKEA kussens dus kan ze gewoon nieuwe halen.

 

Nee nee, dit is niet het kussen maar een sjaal van het vrouwtje.

 

Die hing over de leuning van de keukenstoel en viel spontaan op de grond toen ik er aan rook.

 

Een sjaal hoort niet op de grond dus heb ik hem meegenomen naar de bank. Hij is heerlijk zacht en fluffie.

 

Omdat ik deze vast niet mag houden heb ik hem vast meegenomen naar de leuning van de bank. Daar liggen tenslotte de spullen die ik niet mag hebben.

 

Ik ga er, tot het vrouwtje hem afpakt, nog even heerlijk mee miemelen.
Geen idee wat dat inhoudt maar het vrouwtje noemt dat zo.

Het bankpasje van het vrouwtje moest vervangen worden en het vrouwtje zei dat er nu een foto van mij op de bankpas mocht.
Op de oude bankpas stond een foto van twee van haar cavia’s.
Dat vond ze ook een geweldige foto maar op haar nieuwe pas wilde ze wat anders.

Aangezien Anoula van Jaggies Pawprint geweldige foto’s had gemaakt voor mijn boek, was er keuze genoeg.
Ze koos een foto waar ik achter een boom zat en afgelopen zaterdag kwam die pas binnen.

 

De bankpas is heel erg mooi geworden en het grappige is dat ze deze in haar telefoon bewaart op de plek waar precies een kijkgaatje zit en daar kijk ik dan door heen.
Alsof de foto er voor gemaakt is.

 

Wat er zaterdag ook binnenkwam was een hele grote doos.
In de doos zaten twee eekhoorn nestkasten. Deze nestkasten gaan we aankomende zaterdag ophangen in ons Paradijsje.

 

We gaan dan natuurlijk ook bij mijn vriend Guus langs en dat is altijd reden voor een feestje.
Ik verlang zo naar de zomer, dan kunnen we weer heel vaak spelen en lekker genieten van de zon en ons zwembad.
Op dit moment is het nog veel te koud.

 

Dat is eigenlijk klinkklare onzin want er zit een prima verwarming in onze caravan en daarmee kun je het heel lekker warm maken.

 

Wat mij betreft dus geen enkel probleem maar het vrouwtje maakt al heel snel problemen en zegt dat haar billen ’s nachts aan de wc vastvriezen als het zo koud is.
Daarom gaan we er pas in het voorjaar weer slapen.

 

Het vrouwtje is heel benieuwd hoe het met onze nieuwe laurier heg gaat.
Deze is in maart 2019 gepoot en gaat dit jaar voor het eerst gesnoeid worden
Ze heeft ook al weer een zakje met zaadjes voor de insectentuin en die moeten natuurlijk ook gepoot worden maar nu nog niet, pas na de ijsheiligen.
Nu gaan we alleen om de eekhoorn nestkasten op te hangen en de eekhoorntjes en de vogels te voeren.
En natuurlijk op visite bij Guus.

 

Het vrouwtje heeft trouwens gehoord dat mijn boek eind van de maand zeker binnen is.
Ze gaat ze dan gelijk versturen en zo heeft iedereen het boek uiterlijk 4 februari binnen.
Gisteren hebben we alle enveloppen gecheckt en alvast overal een boekenlegger in gedaan.

 

Er zijn mensen die meerdere boeken hebben besteld. Een meneer heeft er wel vier besteld en die gaan allemaal naar België.
Oma heeft er vijf besteld en een heel aantal mensen hebben er twee besteld.
Nog een dikke week en dan is het zo ver. Mijn nieuwe boek.

 

Nu gaan we eerst even een rondje lopen.
Tenminste als het vrouwtje alle poepzakjes heeft opgerold.
Ik snuffel ondertussen wel even tot ze helemaal klaar is. Tot volgende week.

Meneertje 367

Woensdag 15 januari 2020. Meneertje 367

Meestal kookt de baas maar een enkele keer kookt het vrouwtje zelf en ik ben groot voorstander van een vrouwtje die kookt.
Voordat half Nederland over mijn mannelijke kijk op vrouwen heen valt….ik bedoel niet dat àlle vrouwen standaard moeten koken maar vooral mijn vrouwtje.
De baas is een topkok en daarom voor mij totaal onbruikbaar in de keuken.
Vanzelfsprekend gaat mijn voorkeur dus naar het vrouwtje uit en zo stonden we saampjes in de keuken voor een ovenschotel macaroni.
Het vrouwtje maakt die altijd zoals oma dat vroeger deed. Ze vind het heerlijk en het doet haar denken aan haar jeugd.

De baas houdt meer van hele gevulde volkoren macaroni met veel groente en mager gehakt. Hij lust vooral geen Smac.
En juist dàt gebruikt het vrouwtje in de ovenschaal.
Hele witte macaroni, kleine blokjes smac er in en dan gaat er een dikke laag pasta kaas op.

Dus kookt de baas, op een macaroni dag, altijd tussen de middag gevulde macaroni met een groente bite en als de baas dan werken is, kookt het vrouwtje ‘s avonds “Oma’s-Smac-macaroni.”

Terwijl de macaroni op de inductieplaat stond te borrelen pakte ze uit de voorraadkast een blikje Smac.
Ze trok het ijzeren dekseltje eraf en probeerde de inhoud op de snijplank te schudden.
Het stuk Smac had weinig zin om in blokjes gesneden te worden dus bleef hij lekker in het blik zitten.
Het vrouwtje was inmiddels lichtelijk geïrriteerd en schudde keihard met het blikje, ondertussen mopperend op het blok Smac dat zich niet wilde verroeren.
Ze schudde of haar leven er vanaf hing en tikte zelfs een aantal keer hard met het blik op de snijplank.
Al wat er gebeurde was dat het vrouwtje een rood hoofd kreeg van het schudden maar verder helemaal niets.
Ze kneep een paar keer aan alle zijkanten van het blik en deed een nieuwe poging om het stuk Smac uit het blik te krijgen.
Ik volgde al haar keukenprinses eigenschappen met volle aandacht.
Het vrouwtje zette het blikje op het aanrecht, sneed met een mes rondom de smac in het blik en pakte het blik weer vast.
Met alle kracht die ze had schudde ze heel hard en toen ineens schoot het volledige blok in volle vaart uit het blik.
Niet op de wachtende snijplank maar op de grond.

Het leek een slowmotion scene, ik hoorde ergens vertraagd Neeeeeee en daarna dingen als lóóóóós, stoóóóóp ,hiéééér, blijjjjjjjjf en meer woorden.
Echt goed te verstaan was het vrouwtje niet want ik was weg gerend met het volledige blok Smac tussen mijn tanden.
Zo fijn dat ze een hoge bank hebben gekocht waar ik prima onder pas.
Het vrouwtje riep los maar ze had moeten weten dat dit een heel eigenwijs stuk Smac was. Hij wilde bij het vrouwtje al niet uit het blik en nu wilde hij ook echt niet uit mijn bek.
Het vrouwtje lag op haar buik voor de bank en keek boos toe hoe ik, op veilige afstand van haar, een paar happen uit het blok Smac weg kauwde. Ze begon te jammeren dat ze maar éėn blikje in huis had.

Wel vervelend dat ik het stuk Smac niet rustig op kon eten want dan geniet je er meer van.
Het vrouwtje roept altijd dat ik niet moet schrokken als ik vlees eet maar nu moest ik wel omdat ze met ferme stem zei dat ik moest komen.
Tijdens kauwbewegingen is het al om bekend dat je dan minder goed hoort.
Ineens stond ik naast haar, likte langs mijn lippen, vloog in haar armen en kwispelde hard.
Het vrouwtje zei: “ik mag toch hopen dat je niet het volledige blok hebt opgegeten”.
Geen idee waar ze anders dacht dat de Smac gebleven was maar ze hoefde zich geen zorgen te maken.
Ik had niks geknoeid en ik wist zeker dat zij dit stuk uit mijn bek echt niet meer had willen gebruiken.

Daarom was het maar goed dat ik er voor gezorgd had dat we niets weg hoefden te gooien.
Het vrouwtje zei dat ik geen eten hoefde want ik had mijn vlees wel binnen.
Wat een onzin, baas zegt altijd dat Smac geen vlees is dus ik lustte heus nog wel eten.
Vrouwtje ging verder in de keuken en ik dook lekker op de bank.
Ik draaide op mijn rug en ging eens lekker uitbuiken.
Kook maar even alleen hoor vrouwtje, misschien kun je er groenten in doen, veel gezonder zegt de baas en die kan het weten.
Ik ga even heerlijk na genieten van “Oma’s-macaroni-schotel.”

 

Ik ga me, tot de baas thuis komt, maar even alleen vermaken.

 

Op die manier vergeet het vrouwtje weer dat ze geen nostalgische oma macaronischotel kon eten.

 

Ik zorg wel dat ze wat te doen heeft dan wordt ze vanzelf weer blij.

 

Je kan bijna opruimen hoor vrouwtje, nog even geduld.

Mag ik even wat vragen baas?

Macaroni met groenten zijn toch veel gezonder?

 

Zie je wel, veeeeel gezonder.

 

Wees maar blij dat je mij hebt!

Meneertje 366

Woensdag 8 januari 2020. Meneertje 366

Mijn boek is  bij de drukker en hopelijk komt hij eind van de maand terug en kunnen we mijn boek begin februari gaan verzenden.
Voordat het boek naar de drukker ging was het vrouwtje heel veel bezig met  uitzoeken welke verhaaltjes ze in het boek wilde hebben , ze moest alle verhalen omzetten van pages naar Word, foto’s uitzoeken en teksten lezen en corrigeren.  Om dat te doen zat ze veel  achter de computer.
Soms lag ik dan bij haar op de computertafel maar ook wel op mijn eigen bankje.  Deze schoof ze dan tegen het bureau aan zodat ik vlak bij het vrouwtje kon liggen. Zo kon ze me af en toe even knuffelen.

Omdat ze veel stil zat, had ze het koud en pakte ze haar elektrische minimatje.
Dat matje kreeg ze van Sinterklaas en was eigenlijk bedoeld als verwarmer op de momenten dat ze rugpijn zou hebben.
Het vrouwtje had nu helemaal geen rugpijn maar ze ging er op zitten en zei tegen de baas: “wat slim van mij hè, dit is heerlijk warm.”
Na een tijdje moest ze naar het toilet en legde de baas het matje op mijn bankje.
Mijn vrouwtje had helemaal gelijk, dit was héééééérlijk warm.
Het kleedje was net iets te kort voor mijn complete lijf maar ik paste er wel grotendeels  op.

Toen ze terug kwam moest ze lachen.
Ze zei: “lig je lekker vent?”
Nou, deze vent lag zeker lekker en ik bleef liggen ook.
Dat scheen dan weer niet helemaal de bedoeling te zijn
Het vrouwtje wilde het warme matje terug maar daar was ik het niet mee eens.
Ze had inmiddels al warme billen en nu was het mijn beurt.
Ik had het matje tenslotte van de baas gekregen dus nu was het mijn beurt om lekker warm te worden.

 

Ga maar gewoon zonder warmtekleedje op je stoel zitten hoor. Straks mag jij hem weer.

 

Je kan mij wel aankijken vrouwtje maar het is nog geen straks.

 

Hoezo het is jouw kleedje? We hebben het op sinterklaasavond samen uit gepakt.

 

Dat maakt het een gezamenlijk cadeau hoor.

 

Wacht, ik heb een goed idee: “jij geeft mij een onsje rosbief, dan mag jij weer een poosje op het warmtekleedje.”

 

Jij vind dat een waardeloos idee?

 

 

Dan moet je het zelf maar weten.

 

Ik ga even lekker slapen.

 

*Snurk* *ZZZ* *Snurk*

 

Het vrouwtje tilde mij op en droeg me naar de grote bank.

 

Ze wikkelde mij in een schapenvachtje en dat was ook wel heel lekker

 

Roep maar als we aan de koffie gaan.

 

Soms moet je even moeite doen voor een lekker plekje maar….dan heb je ook wat.

Wij hebben Oud en Nieuw niet thuis gevierd maar in een Bed & Breakfast.
Thuis was het vreselijk want ze waren al een paar dagen aan het knallen en ik vond dat steeds enger worden.
Het leek wel of er een oorlog was uitgebroken.
Ik wilde niet meer naar buiten en besloot alles op te sparen zodat ik in één keer alles uit kon plassen om daarna weer gauw terug naar huis te hollen.
Uiteindelijk poepte ik zelfs een keer in huis, zo bang was ik.
Poepen kost tijd en dat was nu echt uitgesloten.
Ik wilde zo snel mogelijk naar huis al leken daar de ramen ook uit hun sponningen te klappen.
Het vrouwtje besloot iets rustgevends te bedenken en begon de keer daarop keihard te zingen tijdens het uitlaten.
Of nou ja, ze noemde het zingen maar het was meer een soort van oorverdovend krijsen.
Volgens het vrouwtje hoorde ik dan de knallen niet zo erg.
Echt raar want die hoorde ik wel degelijk en nu waren er twee vreselijke geluiden, vuurwerk en haar gekrijs.
Waarschijnlijk heeft ooit iemand tijdens oudjaar voor zijn teckel gezongen en is zo het woord gillende keukenmeid ontstaan.
Buiten het feit dat ik er niet rustig van werd liep ze ook straal voor gek.
Als ze mensen tegen kwam moest ze natuurlijk gewoon doorzingen omdat ik anders het idee zou hebben dat het een truukje was.
Alsof ik dat al niet wist.

De baas zei tegen het vrouwtje: “zullen we lekker met Oud & Nieuw in een stille omgeving gaan zitten?” Het leek mij het beste plan van 2019 en zo togen we met Oud & Nieuw naar een boerderij in de middle of nowhere.
Wat heerlijk om eindelijk een lekkere boswandeling te maken zonder dat ik schrok.
Het duurde even voor ik het echt geloofde maar toen liep ik mee en kon eindelijk weer eens ongestoord mijn behoefte doen.
We hadden een geweldige kamer zonder televisie in de stijl van de jaren 40.
De baas en het vrouwtje genoten beiden en vonden het zo nostalgisch.
Alsof zij die periode hadden mee gemaakt.
Ze zijn best oud maar zo oud nu ook weer niet. Ze hadden wel WIFI en zo kon de baas toch lekker televisie kijken.
Voor het vrouwtje was deze rustige omgeving ook heel handig want zij moest mijn boek corrigeren dus daar had ze nu uitgebreid de tijd voor.
Ik dook tegen 23.00 uur lekker in het bed van de baas en het vrouwtje en werd wakker toen ze elkaar gelukkig nieuwjaar wenste.
Als zij elkaar kussen wil ik er standaard bij zijn, ook in 2020.
Wat een genot om elkaar, zonder Strijkers, Gillende Keukenmeiden, Grondbloemen en andere rotjes, gelukkig nieuwjaar te kunnen wensen.

Het vrouwtje belde met mijn grote mensenzus en grote mensenbroer maar kon ze amper verstaan omdat zij wel keihard geknal om zich heen hadden.
Bij ons was er alleen geluid uit de Ipad.
Ik stel voor dat we elk oud en nieuw hier gaan doorbrengen.
Dat zal helaas niet gebeuren want dit jaar moet het vrouwtje met Oud & Nieuw werken.
Dus moeten we maar heel hard hopen op een vuurwerkverbod.
Zonde van al het geld wat er aan die akelige herrie word gespendeerd.
Als mensen dan perse geld over de balk willen smijten mogen ze het wel op mijn rekening storten dan koop ik er lekker botjes, vleesjes en speelgoed van.
Die 70 miljoen is voldoende om al mijn teckelvriendjes een leven lang van lekkers en moois te voorzien.

Meneertje 365

 

Woensdag 1 januari 2020 Meneertje 365

Laat ik starten met iedereen het allerbeste te wensen voor 2020.
Dat het een jaar mag worden met veel worstjes, vleesjes, kaasjes, koekjes, lekker veel spelen en natuurlijk fijne wandelingen in het bos.

Sowieso heb ik zin in 2020 en niet in eerste instantie omdat ik in september weer jarig ben en dan nu alvast een fijne verlanglijst kan samenstellen. Daar kan je niet vroeg genoeg aan beginnen.
Maar er staat nog veel meer leuks te gebeuren.
Mijn grote mensenzus gaat trouwen, er komen weer heerlijke weken in ons Paradijsje aan en last but not least……. Mijn nieuwe boek komt uit.

Volgende week gaan de laatste bestanden naar Studio Rietveld voor verdere verwerking.
De papa en mama van Guus gaan zorgen dat alle tekst in een drukkers lay-out komt te staan en dat alle foto’s worden toegevoegd.
Als dat allemaal klaar is dan komt het nog eenmaal ter controle terug naar ons en mag ik er mijn pootkeuring aan geven.
De dag daarna gaat het, na nog eventuele correcties, naar de drukker.

De shoot voor het boek vond plaats in mijn eigen bos bij ons paradijsje.
Het was eigenlijk een hele grauwe dag en al best wel donker maar toch moest het die dag want Anoula heeft het erg druk en wij moesten er natuurlijk onverwachts tussen.
Het vrouwtje wilde perse Anoula en gelukkig had ze op zaterdagmiddag 14.00 uur nog een gaatje in haar agenda.
Degene die mijn vorige boek hebben gelezen, weten dat Anoula van Jaggies Pawprint, een fantastisch fotografe is.
Het vrouwtje was zo tevreden dat zij niet lang hoefde na te denken wie de fotografe voor mijn tweede boek moest worden.
Uiteraard neemt Anoula weer de foto’s voor de omslag van het boek voor haar rekening.
Ook wat losse prentjes voor in het boek en ze ontwerpt er ook weer een mooie boekenlegger bij.
De eerste 250 kopers krijgen er een schattige bedel aan. Dit kan een teckel zijn, een pootje, een botje of…..wacht maar af welke er bij jouw boek zit.

In deze tijd van het jaar ben je natuurlijk erg afhankelijk van het weer en dat was, voor een mooie shoot, eigenlijk helemaal niet zo heel goed.
Maar we trokken ons er niets van aan en zo reden we die zaterdagmiddag naar het paradijsje.
Anoula zou er om 14.00 uur zijn en wij gingen een uur vroeger.
We gingen namelijk voor die tijd bij Guus en zijn papa en mama langs.

Even knuffelen en bijkletsen.

 

 

Daar kregen we een telefoontje van Anoula Voerman, dat ze gearriveerd was.
Anoula had haar camera en een matje meegenomen.
We liepen ons bos in en de baas deed mijn riem af.
Anoula zei: “doe maar lekker je ding dan ga ik gewoon aan het fotograferen”.

Ik was er klaar voor.
Natuurlijk had ik mijn nieuwe halsband van   http://www.parastoer.nl/  om.
Super mooi om een halsband te hebben die er tevens als een halssieraad uitziet.

 

Zoek nou stokken baas, ik wil rennen.

 

Ik zit er klaar voor.

 

Anoula rolde haar matje uit en ging er op haar buik op liggen en de baas gooide stokken over haar heen.

 

 

Ik weet zeker dat ze heel blij was dat de baas er bij was want als het vrouwtje met stokken had moeten gooien dan was Anoula vast en zeker een paar builen en blauwe plekken rijker.

 

Bij de baas hoefde ze niet bang te zijn, die kan dat heel goed.
Na een poosje zei Anoula: “het lijkt mij leuk om een sprong te hebben dus als jullie een tak over het bospad leggen dan kan hij er overheen springen”.
De baas zocht een lage tak want anders is het slecht voor mijn rug.

 

Hij trok deze over de weg heen en toen ging Anoula weer liggen.
De baas pakte een stok vast en wierp die met een meesterlijke boog over Anoula heen.

 

Ik zette de sprint in en rende achter de stok aan en toen hoorde ik ze allemaal keihard lachen.
Geen idee waarom want ik had de stok toch echt weer gevonden.
Het vrouwtje zei: “nu ligt er een mega tak over het hele bospad en jij holt er gewoon langs”.
Wist ik veel dat ze dat wilden. Maar dat kon ik ook heus hoor.
Voordat Anoula uitgelachen was sprong ik met een sierlijke souplesse over de tak heen. Toen kreeg Anoula de slappe lach want ze was helemaal niet aan het fotograferen. Ze vond me een rasechte teckel.

En daar is geen woord aan gelogen. een raszuivere teckel met twee eigen boeken.

 

Daarna kwamen er nog een paar mooie sprongen.

 

 

In het bos werd het steeds donkerder maar Anoula zei: “we kunnen nog wel wat foto’s in de tuin maken”.
In onze Paradijs tuin is het momenteel net een bos omdat er heel veel blad ligt van de bomen.
Daarom hebben we in de tuin van de papa en mama van Guus nog wat foto’s gemaakt met een ballon.

 

 

 

De dag na de kerst kwamen alle foto’s van Jaggies Pawprint binnen.
Er waren zoveel leuke foto’s dat het vrouwtje het echt lastig vond wat ze uiteindelijk moest kiezen.
Maar samen met de baas heeft ze er wat gekozen.
Jullie krijgen er ook een paar te zien maar die komen niet in het boek.
De foto’s van het boek blijven nog even een verrassing.
Er zijn nog boeken te koop dus mocht jij er nog geen besteld hebben en er ook eentje willen….

Doe dan een email naar kaatjevanesse@gmail.com dan krijg je verdere informatie van mijn vrouwtje.