Meneertje 350

Woensdag 18 september 2019 Meneertje 350

Zaterdagmiddag ging ik, nadat het vrouwtje haar ontbijt op had, met de baas en het vrouwtje mee naar het dorp.
Er was een babyjongetje geboren en dus gingen we een kraamcadeautje kopen.
We liepen in het dorp en jullie raden nooit wie ik daar zag.
Jawel de koekjesmevrouw! Zij heeft een rolstoel waarmee ze zelf kan rijden.

’s Morgens was ik met de baas al bij oma geweest en had ik haar gezien en in de middag zag ik haar weer in ons dorp.
Gelukkig heeft het vrouwtje altijd mijn potje met koekjes mee zodat ze er twee aan de koekjesmevrouw kon geven.
Zij wil mij namelijk altijd koekjes geven en we willen natuurlijk niet dat zij verdrietig wordt omdat er geen koekjes zijn.
Laten we in het vervolg elke zaterdagmiddag naar het dorp gaan.

Zondag ochtend ben ik samen met de baas en neef naar het Paradijsje gegaan en zijn we om 10.00 uur begonnen aan een wandeling van 16 km.
Ik vond het geweldig en liep bijna het hele eind zelf. We hebben heel veel loslopende dieren gezien en ik was heus niet bang.
Zelfs niet voor een grote wilde stier.
Neef had een rood t-shirt aan en de baas grapte al, dat hij hoopte dat neef heel hard kon lopen.
Halverwege de tocht gingen we lunchen en kreeg ik water en wat lekkers.
Na een uurtje op het terras liepen we weer verder en ik had een stok in mijn bek en die liet ik niet meer los.
Om 13.30 uur kwamen we pas weer terug van de lange wandeling.
We bleven nog lekker een uurtje in het Paradijs. Ik heb die tijd heerlijk geslapen op het grasveld.
Toen we om 15.00 uur thuis kwamen was het vrouwtje al uit bed en aan het ontbijten.
Dat was super fijn want dan kon ik zo in haar armen springen om haar te knuffelen.

Daarna gingen we naar mijn grote mensenbroer om zijn verjaardag te vieren.
Hij vierde zijn verjaardag in zijn eigen huis op zondag terwijl we maandag pas jarig waren.
Iedereen wilde zijn nieuwe huis zien dus gingen we in sessies.
Mijn grote mensenzus en haar aanstaande man waren er natuurlijk ook.

Ik ben dol op mijn familie dus het was heel gezellig.
We bleven ook eten en natuurlijk kreeg ik ook lekkers.

Voor mijn verjaardag ging het vrouwtje hartige teckelkoekjes maken.
Ze had enorm plakkerig deeg en daar sneed ze allemaal teckels uit.

Deze deed ze op de bakplaat, strooide er kaas op en schoof de bakplaat in de oven.
Voor mij had dit niet perse gehoeven want het was best veel werk en ik had ook best één grote koek met kaas gelust, dat had enorm veel tijd gescheeld.
Het vrouwtje inschrijven voor heel Holland bakt hoeft ook niet want de teckels zagen er heel apart uit nadat ze gebakken waren.

Ze smaakten wel lekker dus in het vervolg gewoon een grote koek met kaas de oven in en smikkelen maar.

Maandagochtend was ik natuurlijk jarig maar moest, met cadeautjes uitpakken, wachten tot het vrouwtje thuis kwam van haar werk.
Het duurde eeuwen maar eindelijk hoorde ik de voordeur opengaan en haar zingen: “er is er één jarig hoera hoera”.

Ik knuffelde haar snel en sprong toen tegen haar op, toe vrouwtje geef snel mijn cadeautjes, ik ruik lekkers.

Filmpje:

Ik kreeg een cadeautje met neusjes, een cadeautje met botjes, nog een pakje met een grote bot en nog twee met hele mooie stevige dure speeltjes.

Eerst maar het zakje botjes openen.

ik mag er eentje pakken?

Leg je de rest ook even hier neer?

Hoezo ik mag er maar eentje? Het zijn mijn botjes toch?
Je word maar één keer drie jaar hoor
Ik ging heerlijk kluiven en het vrouwtje ging naar bed.

Toen ze ’s middags wakker was en de woonkamer binnenkwam rende ik naar haar toe.
Ze wilde wel even met mij spelen en ik haalde de bal.
Het vrouwtje zei: “pak maar je mooie oranje nieuwe bijtstok met piep of het groene apport werp geval.
Ik snapte er niks van, dus ging het vrouwtje zoeken waar ze lagen maar ze kon ze nergens vinden.
Op dat moment belde de baas van zijn werk en zei: “je hebt zeker al ontdekt dat Meneertje zijn nieuwe speeltjes volledig gesloopt heeft!”

Volgens de verkoopster van de winkel was dit echt heel sterk en dat klopte ook echt.
Het kostte me zeker een kwartier per speeltje.
Het vrouwtje zei tegen mij, nadat de baas had opgehangen, “wat hoor ik nou? heb je die dure speeltjes alle twee al helemaal kapot gemaakt”?
“ik had net zo goed een briefje van twintig euro in de prullenbak kunnen gooien”.
Wat een raar vrouwtje heb ik toch. Je kan toch helemaal niet leuk spelen met een briefje van 20 euro?
En trouwens we hebben de foto’s toch nog?
Oké, alleen van de oranje maar de groene leek er best op hoor.
Kijk, hier zie je hem heel duidelijk.

Bijna weer weekend en het word mooi weer dus gaan we lekker naar het Paradijsje. Weer een beetje na-vakantie-gevoel pakken. Ik heb er zin in.

Meneertje 349

Woensdag 11 september Meneertje 349

De vakantie zit er op en ik moet er heel erg aan wennen om weer thuis te zijn.
Niet meer elke dag zwemmen in de zee, rennen op het strand en de hele dag 100% aandacht voor mij.
Natuurlijk gaan we wel de weekenden naar ons Paradijsje en dat is super leuk maar toch is allemaal samen vrij zijn en de hele dag door leuke dingen doen wel het allerleukste.

De laatste dag in ons hutje aan zee was trouwens helemaal niet leuk.
Donderdagavond was ik heel stil en het vrouwtje dacht dat ik misschien te veel zeewater had gedronken of spierpijn had van het rennen.
Toen ze vrijdagochtend wakker werden kwam ik niet begroeten en toen gingen er al voorzichtig alarmbelletjes rinkelen.
Ze probeerden van alles maar ik had er niet echt heel veel zin in.
Wisten zij veel maar ik had enorm veel pijn.
Echt wandelen wilde ik ook niet, dus zette de baas mij in de tuin en ik moest gelijk poepen.
Daarmee was niks aan de hand en drie tellen later zat er allemaal bloed aan mijn achterkant.
Toen gingen de alarmbellen pas echt af en reden we naar onze dierenarts in Julianadorp.
Volgens het vrouwtje een hele aardige en kundige man.
Nou, hij heeft mij verschrikkelijk veel pijn gedaan.
Ik vind het helemaal geen fijne man, het is een slager.
De dokter bekeek mijn achterkant en zei: “ik zie het al, Meneertje zijn rechter anaal klier is ontstoken”.
Hij was net geknapt dus de ergste pijn was eraf maar het gaatje was volgens de dokter te klein.
Blijf van mijn gaatje af, ik vind hem groot genoeg.
Ondanks mijn tegenstribbelen maakte de dierenarts mijn rechter anaal klier groter en drukte hem leeg.
Jullie snappen dat ze me op Texel konden hoorde gillen.
Hij knipte zo een stuk van mijn bil af althans, zo voelde het.
Nadien spoot hij Betadine in de enorme oorlogswond en kreeg ik een antibiotica kuur mee.
De dokter wilde mij nog een koekje geven maar die kon hij wat mij betreft mooi in zijn eigen anaal klier steken.
Woest was ik op hem.
Het vrouwtje zei tegen de dokter: “ik neem het koekje wel mee, wie weet bedenkt hij zich later nog”.

Thuis in ons huisje mocht ik wel op de bank maar moest ik op een onderlegger liggen omdat er bloed, Betadine en allerlei ander vocht uit mijn opengehakte anaal klier liep.
Gelukkig had ik mijn troost-beer mee want ik was ook boos op de baas en het vrouwtje.
Mij zomaar open laten snijden waren ze helemaal mal geworden.
Op de terugweg naar huis vond ik het koekje van de dokter en die was toch wel heel erg lekker.
Misschien kon de dokter mij nog wat extra koekjes geven want één koekje voor zo’n enorme operatie was echt veel te weinig.

Eenmaal weer thuis in Veenendaal moesten de baas en het vrouwtje gelijk aan de slag met spullen uitpakken en opruimen.
Ik wilde graag naar het Paradijsje maar dat kon niet want we kregen allerlei visite.
Het vrouwtje had mijn fietsmand van de fiets afgehaald en wilde de bekleding wassen.
Ze haalde de bekleding uit de mand en maakte met een doekje de mand schoon.
Toen ze terug liep lag ik al lekker op de zachte stof.
Als troost had ik nog wel een week langer in ons huisje willen blijven maar helaas moest de baas weer werken.

Het vrouwtje moest er om lachen maar zei dat ik er echt uit moest want de bekleding moest in de wasmachine.

Dat kan niet hoor vrouwtje, zie je niet hoe enorm veel pijn ik nog heb?
Je zegt dat dit allang over is?

Oké, maar ik ben wel doodmoe van die grote ingreep hoor.
Hebben ze bij jou wel eens een stuk van je bil afgehakt, gesneden en geknipt?
Nou dan, laat me maar lekker liggen dan.

Vrouwtje zegt dat ik me ook af en toe alleen moet vermaken maar dat wil ik helemaal niet.
“Baas, pak je mijn tennisbal even van de kast af?”
“Ligt hij daar niet?”
“Mag ik dat zelf even bekijken?”.

Gewoon blijven piepen, dan reageert er uiteindelijk vanzelf wel iemand en de baas zei: “nou piepneus, kijk zelf dan”.

Even zien, nee, ook niet in de plant.

Achter de printer ligt hij ook niet hoor.

Wil je mij even naar het vissenkastje tillen. Ik denk dat hij daar op ligt.

Huh, wat zeg je nou???
Ze liggen nog in de auto?
Belachelijk, je laat mijn tennisballen toch niet in de auto liggen?

Dan zul je mij toch zelf moeten vermaken hoor want ik wil vandaag alleen maar met mijn tennisbal of met één van jullie spelen.
Vrouwtje, zullen we anders het kaasspel nog een keer doen?
Dat vond je zo leuk en daar moest je op vakantie heel hard om lachen.

Wacht, ik vertel de anderen even wat ik bedoel: Elke avond nemen de baas en het vrouwtje één plakje kaas en ik mag altijd een plakje delen met het vrouwtje.
Ik ben dol op kaas dus weet altijd precies wanneer dat moment aanbreekt en ren dan mee naar de keuken.
Op vakantie zei de baas: “Meneertje breng je ook een plakje naar mij”.
Het vrouwtje maakte hele rare keelgeluiden en gaf mij, al hik-lachend, een hele plak kaas in mijn bek en zei: ‘breng maar naar de baas moppie”.
Binnen 3 seconden was de complete plak verdween en stond ik enthousiast kwispelend bij het vrouwtje.
Doe nog maar een plakje voor de baas.
Ze lachte nog steeds keihard maar helaas was het spel toen al afgelopen.
Tijd voor een nieuw kaasspel toch?

Straks dan? Dan gaat de baas eerst even uitrusten van zijn werk en dut ik even mee.

Maandag ben ik, samen met mijn grote mensenbroer jarig.
Zondag vieren we het bij mijn grote mensenbroer en maandag vieren we mijn verjaardag.
Twee dagen vol koekjes, snoepjes, botjes en allerlei lekkers.
Een heel groot feest, ik heb er zin in.

Meneertje op vakantie deel 3

Woensdag 4 september 2019 Meneertje op vakantie deel 3

Zien jullie die meeuwen? Die staan elke keer heel parmantig aan de vloedlijn.

En nee, ik jaag niet op ze. Ik ren gewoon achter mijn bal aan.

Ze schrikken zich dan rot maar het zijn brutale krengen hoor.

Voordat ik bij de baas ben, staan ze al weer stoer te doen bij de zee.

We komen natuurlijk elke dag aan de zee en soms wel twee keer.
Het vrouwtje zit dan op haar stoeltje en de baas en ik gaan dan samen rennen en zwemmen.
Ik moet daar nog wat heel grappigs over vertellen.
Of nou ja, ik vond het mega grappig.
Het vrouwtje was minder gecharmeerd terwijl die toch altijd wel overal om moet lachen.

Het was zondag een hele warme dag en de baas, mijn grote mensenzus en ik gingen lekker zwemmen in de zee. Het vrouwtje zat op een stoeltje en heel veel andere badgasten lagen op handdoekjes. Het was de laatste warme dag hadden ze verteld, dus daar kwam iedereen gebruik van maken.

Het was dus echt heel erg druk en op een gegeven moment zei de baas: “we gaan weer terug naar het vrouwtje”.
Op het strand loop ik altijd los en ik rende vooruit naar twee stoeltjes en een handdoek die netjes op mij lag te wachten. Ik dook er met mijn zandlijf op en poetste mijn zandneus schoon.
Terwijl ik dat deed hoorde ik allerlei rare geluiden.

Een paar meter verderop begon het vrouwtje te roepen:
“Meneeeeeertje”, “kom hierrrrr, je zit verkeerd”.
Ik zat helemaal niet verkeerd, dit was een hele zachte handdoek, helemaal niks verkeerds aan.

Het vrouwtje bleef roepen en ik keek eens rustig naar de zee.
Op de stoeltjes bij mijn handdoek zaten twee onbekende dames en zeiden: “oh bah die hond is heel vies en gaat op onze schone handdoek zitten”.
Ga weg, kssst ga weg.

Graag iets minder noten op jullie zang dames, het is mijn strand dus ga zelf maar weg.

Ik begon mijn vacht schoon te schudden en toen ineens stond het vrouwtje naast me en tilde mij op.
Ze maakte allerlei verontschuldigingen en klopte de handdoek van de dames uit.

De dames keken beiden heel zuur en het vrouwtje maakte nogmaals excuses.
“Wat een hysterica om een beetje zand”.
“Ik ga elke dag onder de douche, dus ik ben brandschoon”.

De baas kwam met een grote grijns aanlopen en het vrouwtje zei dat ze het een hele gênante vertoning vond en er een rood hoofd van kreeg.

Dat rode hoofd had ze al hoor, ze was gewoon verbrand.

Ik heb trouwens voor het eerst gevaren op een fluisterboot en ik vond het fantastisch.

We gingen onder hele lage bruggen door en dan moesten de baas en het vrouwtje bukken.
Ik niet, dus ik kon dan mooi opletten of het allemaal goed ging.

Er komt niks aan hoor baas, Stuurboord is veilig.

Baas, op die boot zat ook een hond, zag je dat?

Varen is heerlijk.

De wind door je haren, ik word er blij van.

Natuurlijk mocht ik ook mee sturen

Ik moest wel aan de riem blijven omdat het vrouwtje bang was dat ik overboord zou springen.

Maar dat deed ik heus niet, ik liep wel overal heen en dat mocht ik wel.

Ik zag trouwens boten met trapjes, dus je kunt wel zwemmen vanaf een boot.

Helaas had deze boot dat niet maar we hebben wel heel veel gezien van Sneek of Snits, zoals ze dat hier noemen.

Hopelijk gaan we snel nog eens varen want ik vond het echt heel erg leuk.

Ik heb de Muiderpoort gezien en heel veel andere dingen.
Het volgende verhaaltje komt vanuit huis, dan is de vakantie om.
Zo jammer dat vakantie niet eeuwig kan duren.

Ik heb heel lang na gedacht wat ik wilde voor mijn verjaardag en ik kwam niet veel verder dan koekjes, botjes, snoepjes, speelgoed en worstjes.
Maar na ons tochtje in Sneek heb ik geen twijfels meer.
Ik vraag een boot met een trapje om te zwemmen….. en koekjes, botjes, snoepjes, speelgoed en worstjes.

Meneertje op vakantie deel 2

Woensdag 28 augustus 2019 vakantie deel 2

We zijn nog steeds op vakantie maar vandaag vertrekken we voor een kleine twee weken naar ons hutje aan zee.
Daar heb ik heel erg veel zin in want dan kan ik elke dag op het strand spelen en in de zee zwemmen.
Het weer schijnt minder te worden maar ik vind het altijd weer voor het strand.
Ik ben op het strand geweest met regen, met hele erge storm maar ook met zon en mij maakt het niks uit.
Zodra ik de zee ruik trek ik heel hard aan mijn riem tot ik los mag op het strand.

Petra gaat thuis de cavia’s eten en drinken geven want ons hutje aan zee is veel te ver weg om elke keer heen en weer te rijden.
Nu dus alvast wat foto’s want anders hebben we daar helemaal geen tijd voor.
We gaan eerst twee uur rijden en als we aankomen heeft Bert ons hutje schoon. Dan gaan we met Bert wat eten en drinken bijkletsen en wie weet, is teckel Willem er ook wel bij.
Daarna moeten we naar het strand en dan vergeet het vrouwtje vast om nog foto’s te plaatsen.

Afgelopen zondag kwamen opa, oma, mijn grote mensenzus & zwager.
Omdat ik dan met iedereen kan spelen moest ik wel even vooraf een dutje doen.

Oma en mijn grote mensenzus gingen pootje baden in mijn zwembad en natuurlijk wilde ik er ook bij en sprong in het bad.

Kom jullie bij mij in bad zitten?

Hoezo willen jullie niet helemaal nat worden, je zit toch in bad om nat te worden?

Zo koelen jullie niks af hoor?

Wacht ik heb een goed idee……..

Ik ben kletsnat en kan heel hard schudden, let op!

Hoor ze eens gillen, oma en Do worden helemaal nat.

Als het heet is legt vrouwtje een doek over mijn tent, aan de kant van de zon.

Anders wordt mijn ligplek kokend heet en ik lig zo graag in mijn tent.

Bij de baas lig ik ook heel graag.

Die vind dat ook wel gezellig maar als het zo warm is dan mag het maar heel even want dan is het veel te heet volgens hem.

Dus….heel snel gaan slapen voordat hij mij er af zet.

Zondag ging de dag veel te snel voorbij.

Voordat ik het wist moest ik afscheid nemen van Do & Patrick en van opa en oma.

Het enige wat er nog aan herinnerde was de barbecue die stond af te koelen.

Omdat ik niet in de weg moest lopen kreeg ik een ballon. De baas wilde namelijk de caravan schoonmaken.

Prima deal, gaan jullie lekker poetsen, ga ik wel even alleen spelen.

Hoezo is dit geen handige plek? Jullie zijn hier toch ook?

Ik heb heus geen last van jullie hoor. Maar het vrouwtje tilde mij en de ballon op en zette me aan de voorkant van de caravan.

 
Ook prima wat mij betreft. Ik kan overal spelen met mijn ballon.

 
Deze sproeier hier, zeurt tenminste niet dat ik in de weg loop.

 
Schieten jullie even op met poetsen, dan kunnen we weer samen overgooien met de ballon.

 

Meneertje op vakantie deel 1

In de vakantie heb ik geen tijd om verhaaltjes te schrijven hoor.
Ik moet namelijk heel veel dingen doen.
Kijken of Guus met zijn mama en papa er aan komen, elke stoel die we hebben uitproberen en natuurlijk op de beste plek blijven liggen.

Uiteraard is vakantietijd ook een tijd van lekker uitrusten en hazenslaapjes overdag.
Lekker soezen in de zon.

Ik heb natuurlijk ook een eigen stoel aan de eettafel met een opstapje. Zo kan ik makkelijk op tafel springen.

Het wespennest hangt er nog steeds.

Zien jullie hem? Ik blijf het nog steeds zonde vinden van mijn ballon.
Het vrouwtje blijft zeggen dat het echt wel werkt en dat we nog bijna geen wespen hebben gehad.

We hebben trouwens een hele brutale roodborst in de tuin. Die komt elke keer heel dichtbij.
Van het vrouwtje mag ik hem niet opjagen maar als ze niet kijkt, zwiep ik hem zo de tuin uit.

Deze zat er gisteren ineens ook.
Ik dacht eerst dat er een eekhoorn langs de boomstam naar beneden kwam, dus ik zat al klaar om hem weer de boom in te jagen maar ineens zag ik dat het een vreemde vogel was.
Met mijn staart recht omhoog heb ik hem even heel goed duidelijk gemaakt wat hier de regels zijn in mijn tuin.

Ze komen allemaal op de kokosnoot en op de nieuwe vogeldouche af.

Oh ja, eitjes eten, dat moet ik natuurlijk ook. Niks zo lekker als vakantie eitjes.

Oma ging nog een middagje op mij passen omdat het vrouwtje nog een keer naar de dokter moest met haar knie. Ze wilde een wondermiddel zodat het lopen minder pijnlijk zou zijn.
Van mij hoeft dat niet hoor want zodra ze last van haar knie heeft, pakken we een terrasje en terrasjes betekenen koekjes.
Je kunt geen koekjes genoeg eten op vakantie.

We gaan natuurlijk ook naar huis om de cavia’s eten te geven.
Nou hup, even snel eten want we moeten hoognodig weer op een terrasje gaan zitten.

Spelen met de baas is natuurlijk ook essentieel voor een fijne vakantie. Rennen met de bal, stokken gooien en donderjagen.

Dus jullie snappen dat ik totaal geen tijd heb voor een verhaaltje.
Daarom tijdens de vakantie wat foto’s en na de vakantie weer gewoon Meneertjes.

Ik ga weer snel genieten van mijn vakantie. Tot volgende week, dan komen er weer wat vakantie foto’s.

Waarschuwen jullie even als de specht terug is? Ik wil dat getik aan mijn bomen niet.
Mochten jullie het filmpje kijken. Op 43 seconde is de specht gevlogen of zoals je wilt weg getrippeld en het vrouwtje bleef gewoon filmen maar hij kwam echt niet terug.
En aangezien we vakantie hebben gaat ze deze niet netjes inkorten maar gewoon posten.
Rustgevend is het in ieder geval wel.

Meneertje 348

Woensdag 14 augustus Meneertje 348

Zaterdag gingen de baas en het vrouwtje samen naar IKEA.
Daar is voor mij niks lekkers te krijgen, dus bracht het vrouwtje mij naar opa en oma.
Ik weet daar precies de weg.
Zodra we uit de lift komen ren ik naar de voordeur van opa en oma en start alvast met blaffen, zo weten ze vast dat ik er aan kom.
Vrouwtje roept altijd dat ik niet zo hard moet wafkippen maar veel oude mensen zijn stokdoof, dus die hebben daar totaal geen last van.
Opa en oma zijn niet doof en zij kunnen dan vast klaar gaan zitten voor de knuffels.
Vrouwtje draaide de voordeur open en ik stierde naar binnen.
Ik sprong met een sierlijke boog bij opa op schoot en gaf hem heel veel kusjes.
Daarna was oma aan de beurt voor kusjes en oma zei tegen het vrouwtje: “mag ik hem straks een eitje geven?”
Voordat het vrouwtje antwoord kon geven begon ik te kwispelen en rende naar de keuken.
Ei, dat woord alleen is al genoeg voor directe actie.
Ik zette het op een blaffen.
Kom oma, het vrouwtje moet naar IKEA, ga jij maar een lekker eitje voor mij maken.
Dahaaaag vrouwtje ga maar gauw winkelen.

Een paar uur later wilden de baas en het vrouwtje mij weer halen maar oma zei aan de telefoon dat we bij oom, “die-in-zijn-eigen-wereld-woont”, waren.
Ik heb heel leuk met oom gespeeld.
Oom vond het volgens oma ook leuk en gooide af en toe een balletje weg.
Heel veel dingen snapt oom niet maar hij moet wel lachen als ik kusjes geef en dat doe ik met veel plezier,
Ik heb kusjes genoeg dus al met al was het een gezellige middag voor iedereen.
Opa en oma brachten mij thuis want dan konden ze alle nieuwe aankopen even bekijken.
Het enige was ze hadden uitgepakt was mijn nieuwe stoel.
De rest zat allemaal nog in karton en was voor latere zorg want, nadat het vrouwtje koffie had gemaakt voor opa en oma gingen we naar het Paradijsje.

“Meneertje 348” verder lezen

Meneertje 347

Woensdag 7 augustus 2019 Meneertje 347

Mijn vrouwtje moet nog één nachtje werken en de baas nog één week en dan hebben we echt vakantie.
Dan gaan we niet meer een kort weekje naar het paradijsje maar gewoon een hele poos.
Maar dat niet alleen, we gaan natuurlijk ook weer naar het huisje in Noord Holland.
Ons huisje staat vlak aan zee en dan gaan we elke dag naar het strand.
Dat is pas echt vakantie.
Zwemmen in zee en kuilen graven op het strand.
Elke avond wandelen op het strand en ook als het geen mooi weer is gaan we gewoon naar het strand hoor.
Ik ga nu voor de derde keer mee naar ons huisje aan zee en ik vind het daar fantastisch.

Omdat ze weten hoe dol ik op het strand ben gingen we afgelopen zondag ook naar het strand.
We gingen naar IJmuiden want daar is een echt hondenstrand.
Alle honden mogen loslopen en er is een heel groot restaurant en daar staan heel veel waterbakken en mogen alle honden gewoon lekker op de kussens zitten, ook als je nat bent of onder het zand zit.
Ik had natuurlijk mijn eigen waterbak mee en die vulde het vrouwtje met vers water.
Het liefst was ik gelijk doorgehold naar de zee maar de baas en het vrouwtje wilden eerst een kop koffie.
Onder de koffie bleef ik maar naar het strand en de zee kijken en zag alle honden op het terras niet eens.
Er lagen en liepen er een heleboel maar ik zat naast de baas op een zacht kussen en keek verlangend naar de zee.
Ze waren benieuwd of ik een beetje lief zou zijn tegen anderen honden want vooral tegen grote honden, grom ik altijd flink of begin ik heel hard te blaffen.
Vrouwtje noemt me altijd een grommelpot als we aan het wandelen zijn en ik tegen andere honden blaf.

Toen de koffie eindelijk op was en we op het strand liepen mocht mijn riem af.
Het vrouwtje zei tegen de baas: “hij zit in standje, ik ben de baas, zie mij lopen” “moet je zijn staart zien, die staat kaarsrecht omhoog”.
Ik holde heen en weer en maakte duidelijk dat ze op moesten schieten want we hadden nog een heel eind te gaan.
Op zich stond het strandpaviljoen wel op het strand maar het was eb en dan is de zee altijd erg ver weg.
Er rende twee honden op mij af en het vrouwtje fluisterde tegen de baas dat ze dit best spannend vond.
Als ik zou gaan grommen of blaffen konden ze mij wel eens bijten.
Nou dat moeten ze eens proberen, ik laat me heus niet bijten.
Volgens de baas is er ook niks aan de hand als ik los loop.
Beiden honden bleven stil staan bij mij, we snuffelden even aan elkaar en toen holde ik door want ik had de zee en mijn tennisbal allang gezien.
Ik had zin om te rennen en te zwemmen.
Onderweg kwamen we allerlei honden tegen maar ik deed tegen geen enkele hond lelijk hoor.
Toen we vlak bij de zee kwamen zette de baas een stoeltje neer voor het vrouwtje en pakte hij mijn tennisbal.
De baas gooide de bal heel ver weg en ik rende er achteraan.
Heerlijk, dit voelde als vakantie ook al was dat nog niet zo.

“Meneertje 347” verder lezen

Meneertje 346

Woensdag 31 juli 2019 Meneertje 346

Bloedheet was het, zei het vrouwtje, bloed heet.
Mij maakt dat niet uit want ik houd van warmte maar het vrouwtje vond het plak weer.
Omdat haar knie nog steeds niet over is, gingen we pas vrijdagavond heel laat naar het Paradijsje.
Normaal gaan het vrouwtje en ik al eerder en dan is alles klaar als de baas uit zijn werk komt
Maar aangezien de baas moest helpen met alle spullen dragen en de bedden op maken, konden wij niet eerder.
Toen we vrijdagavond om 22.30 uur aankwamen en ze de deur van de caravan open deden riep het vrouwtje: “oh help wat een sauna”.
Het vrouwtje is dol op de sauna, dus ik snapte de “oh help” kreet niet helemaal maar goed, mijn vrouwtje is niet altijd helemaal te snappen.
Kwestie van accepteren en aanhoren.

Terwijl het vrouwtje met een rood hoofd alle ramen open deed, sjouwde de baas alle spullen van de auto naar onze Paradijstuin.
Het vrouwtje zette een stoel voor de koelkast en de baas zette de zware tas met koelkast-inhoud er naast en toen ging het vrouwtje de koelkast vullen.
Met wat aanpassingen kan ze best wel wat hoor.
Het vrouwtje is heel praktisch met het indelen van de koelkast en dat moet want ze nemen altijd heel veel mee.
Mijn vleesjes kregen ook een plekje maar helaas kreeg ik niet een late avond snack
De baas ging buiten aan de slag met alle planten en de heg voorzien van water.
Dat was heel hard nodig want de plantjes hadden het flink te verduren gehad.
Het grote bad werd opgeblazen en daarna hing hij de slang in het bad en zette de buitenkraan open.

De baas installeerde de televisie buiten en zei tegen het vrouwtje dat ze eerst wat gingen drinken en dan weer verder gingen met alles gereed maken.
Het was pas 23.45 uur en veel te warm om te gaan slapen, dus nipten ze beiden tevreden aan een glas koud drinken.
Mijn waterbak ging ook naar buiten en ik kroop lekker bij het vrouwtje op schoot.
We waren er weer en wat is het altijd genieten op ons eigen mooie stekkie op de Veluwe.
Het bad was inmiddels vol en toen werd het tijd om de bedden op te maken.
Inmiddels was het al zaterdag geworden en toen de baas de caravan binnen stapte was hij zo weer buiten.
Hij zei: “het is binnen flink afgekoeld, net was het 40 graden en nu 38 graden”, “we slapen buiten”.

De baas zette de loungebank uit en haalde een matras naar buiten.
Het vrouwtje vroeg of er wel plek genoeg was.
Dat was er want ik ging dat uiteraard gelijk even testen en lag al op het bed.
Heerlijk, ik wilde wel buiten slapen.
Het vrouwtje zei dat mijn bench dan ook maar naar buiten moest en dat die dan open moest blijven zodat ik de keus had waar ik zou willen liggen.
Nou, zet die bench maar binnen hoor, ik heb mijn keus al gemaakt.
Met mijn pootjes omhoog keek ik innig tevreden naar de sterrenhemel, dit was het goede leven.
Rond 2.30 uur was het buiten een beetje aangenamer en vonden de baas en het vrouwtje het ook bedtijd.
Ik sliep al lang en ze konden gewoon een plekje innemen op de ruimtes die nog open waren.

“Meneertje 346” verder lezen

Meneertje 345

Woensdag 24 juli 2019 Meneertje 345

Begin juli kreeg het vrouwtje last van haar knie.
In het begin was dat nog best te doen maar het werd steeds erger.
Ze kon geen lange ronde met mij meer lopen, dus liepen we tot het grasveldje en terug.
Na een week nachtdienst was ze blij dat ze het gered had en eindelijk kon gaan rusten met haar knie.
Ze ging naar de dokter want haar linkerknie was dik en warm.
Er werden foto’s gemaakt van haar knie en de uitslag gaf aan dat er wat kraakbeen weg was.
Vervelend maar niet heel ernstig hoor.
Zo gingen de dagen met veel rusten voorbij en ineens hoorde ik haar dinsdagavond gillen.
Ik rende naar de gang en zag haar halverwege de trap staan met de wasmand.
Stokstijf als een wassenbeeld stond ze lange tijd muisstil.
Ze kon niet meer bewegen.
Als een 100 jarige kwam ze uiteindelijk van de trap af en kroop met een hoop gesteun op de bank.
Ze wilde de baas niet bellen en zei: “ik neem een pijnstiller en dan is het straks vast minder”.
Maar het werd niet minder en ik deed die avond een plas tegen het muurtje buiten en toen gingen we weer snel terug.
Of nou ja snel, de hele familie slak zat al lang bij ons op de bank terwijl het vrouwtje pas halverwege de weg naar de voordeur was.

Om 22.30 uur kwam de baas thuis van zijn werk en zag gelijk aan het vrouwtje dat het niet goed ging.
“Zo’n last van je knie?”, “vroeg de baas.
Het vrouwtje zei: “je gelooft het nooit maar het is in mijn rug geschoten en ik kan niet meer zitten.
Ze had elke keer elektrische schokken in haar rug als ze probeerde overeind te komen.
Zo ging ze niet alleen voor haar knie maar ook voor haar rug naar de dokter en de fysio.
Ze hoopte met pijnstilling en een paar behandelingen weer helemaal de oude te zijn maar helaas moet ze geduld hebben.
Geduld is echter niet één van haar beste eigenschappen.

Ik vond het best heel gezellig zo samen met het vrouwtje op de bank.
En ook niet erg dat ze heel langzaam moest lopen. Snuffelen is heerlijk dus ik had ook alle tijd om elke grasspriet goed te bestuderen.
Het enige jammere was dat ze niet met mij kon spelen.
Maar….ineens stond er een hele grote doos vol speelgoed voor de deur.
Wanda had de hele doos geschonken aan mij.
Hoe fantastisch.

“Meneertje 345” verder lezen

Meneertje 344

Woensdag 10 juli 2019 Meneertje 344

Boos was ik op het vrouwtje heel erg boos.
Ze moet gewoon stoppen met dingen te doen waar ze geen verstand van heeft.
Kijk, een teek weg halen past nog wel binnen haar vakgebied maar knippen en scheren is een heel ander vak.
En daar liggen haar competenties zeer zeker niet, dat wist ze en nu weet ik dat ook.
Wat een vreselijk schaamtevol gebeuren is dit.

De baas zei tegen het vrouwtje dat de haren op mijn pootjes zo lang werden.
Het vrouwtje kwam overeind van de bank en zei: oh als jij hem even vast houd dan zal ik zijn haren wel even weg knippen.
Op dat moment had de baas gewoon moeten zeggen dat ze dat absoluut niet moest doen maar nee hoor, de baas stond op, zette mij op de open geklapte krant en tilde mijn rechter voorpoot op.
Het vrouwtje kwam er aan met een schaar.
Op dat moment had ik gewoon moeten gaan tegenstribbelen maar ze zag er zo vastberaden uit dat ik besloot haar het voordeel van de twijfel te geven.
Daar heb ik inmiddels spijt van als haren op mijn hoofd.
En ja, daar zit gelukkig nog wel haar.

Het vrouwtje pakte mijn poot vast en begon te knippen in mijn lange haren.
Ze knipte, en knipte, en knipte.
Ondertussen zei ze elke keer: “knappe vent, je bent een hele knappe vent”.
Ja, toen nog wel maar nadat zij klaar was met knippen leek ik wel een zwerfhond.
Overal plukken haar van verschillende lengte.
Ze zei tegen de baas: “dat knippen, dat word hem niet maar ik probeer het te fatsoeneren met de tondeuse”.
Al snel luisterde ik naar het gebrom van de tondeuse en het vrouwtje zei tevreden dat dit lekker snel ging en in no time had ze alle vier mijn pootjes ontdaan van veel haar.
Toen ze eens goed naar het resultaat keek schoot ze in de lach en zei hiklachend “owwwww wat vreselijk, dit ziet er niet uit”.
Eerst maakte ze een ruïne van mijn vacht en vervolgens lachte ze me vierkant uit.
Boos heb ik All Dogs Trimsalon van Alma geappt of ik zo snel mogelijk kon komen om mij weer enigszins toonbaar te maken.
Ik stuurde een foto aan Alma en ook zij wist meteen dat het helemaal mislukt was.
Op 26 juli gaat ze me weer mooi maken en tot die tijd loop ik dus gewoon voor gek.
Mocht ze ooit een andere baan zoeken, ze hoeft niet bij Alma te solliciteren.
Ik vind dat ik een flinke schade vergoeding mag claimen en op zijn minst een biefstukje en een zak koekjes behoor te krijgen.

“Meneertje 344” verder lezen

Meneertje 343

Woensdag 3 juli 2019 Meneertje 343

Het vrouwtje is een hele week vrij maar toch gingen we maandag al naar huis.
Dit kwam omdat ze dinsdag de hele dag naar Groningen ging.
Ze ging samen met Esther naar het Kleindierpark om te helpen met de opstart van een nieuw seizoen.
Gelukkig kwam Esther mij nog wel even knuffelen voordat ze vertrokken.
Ik bleef bij de baas en voor hij ging werken bracht hij mij naar opa en oma.
Dat is veel leuker dan alleen op het huis passen al kan ik dat heus wel.
Toch is het handiger dat ik bij opa en oma ben want ik kan zelf niet bij mijn pot met koekjes.
Toen het vrouwtje mij weer kwam ophalen had ik haar niet binnen horen komen.
Ik lag heerlijk buiten in het zonnetje en zij kwam met de sleutel naar binnen geslopen.
Ineens hoorde ik heel zachtjes: “Neeeeeeeeeertje”.
Die stem herkende ik uit duizenden en schoot over eind en rende naar binnen in de armen van het vrouwtje.
Altijd fijn als het vrouwtje weer thuis is. We bleven nog even een kop koffie drinken en toen reden we naar ons eigen huis.
Daar lag een envelop op de deurmat van Thea Bruikman.
Het vrouwtje maakte de envelop open en het vrouwtje las op het briefje: “Zo maar een aardigheidje voor al je werk voor de Teckel Pechpot. Groet, Thea”

Het vrouwtje keek in de envelop en er zat een etui in met allemaal teckels er op.
Ze was blij met zo’n lief cadeau van Thea en ik ben er natuurlijk ook blij mee.
Ik greep de etui uit haar handen en wilde er mee weg hollen.
Het vrouwtje riep mij en zei: “niks ervan Meneertje, deze heb ik gekregen”.
Daar was ik het niet mee eens want deze was niet voor pennen maar voor mijn koekjes.
Dat leek mij een hele faire deal.
Dan hadden we er alle twee wat aan.
Zij een mooi hoesje en ik mijn koekjes mooi verpakt.
Het vrouwtje zegt dat er geen koekjes in kunnen omdat ze dan snel oud worden.
Wat een onzin, gewoon wat meer koekjes per keer geven, dan word er helemaal niks oud.

“Meneertje 343” verder lezen

Meneertje 342

Woensdag 26 juni 2019 Meneertje 342.

Vorige week stortregende het en het vrouwtje wilde perse naar buiten.
Ik had helemaal geen zin om te plassen en stond onder de overkapping op de handrem en deed geen stap meer.
Het vrouwtje stond op haar teenslippers met een paraplu te kieren dat het heerlijk weer was en dat ik niet zou smelten van wat regenwater.
Dat kon zij makkelijk roepen van onder haar paraplu.
Maar prima, dan ging ze toch lekker zelf in die plensbui lopen, ik had helemaal geen zin in een nat pak.
Ik kon mijn plas nog prima ophouden dus probeerde ik haar terug te trekken en liep richting huis.
Ze schoot in de lach en zei: “dat dacht ik toch niet Meneer de Koekepeer”.
Het vrouwtje tilde mij op en droeg mij richting het veldje en zette me zonder pardon op het drijfnatte gras neer.
Als een standbeeld bleef ik staan en verroerde geen vin, mijn kop deed ik naar beneden waarbij mijn hals net boven het gras bleef hangen.
Vanuit die positie keek ik haar aan waarbij het vrouwtje alleen het wit van mijn ogen zag.
Het vrouwtje moest heel hard lachen en zei: “je kan zielig kijken maar we gaan pas weer terug als je geplast hebt”.
Ze deed demonstratief haar armen over elkaar en vanonder de paraplu keek ze naar mij.
Ik gaf me gewonnen en begon te lopen.
Nu we toch buiten waren en ik al nat was, konden we net zo goed naar het park lopen.
Daar lopen we regelmatig saampjes naar toe.
Het park is vlak bij ons huis en langs het park ligt de vaart, zoals die hele grote sloot heet.
Er loopt een groot zandpad naast en daar kun je heerlijk snuffelen en wandelen.

Vol verbazing keek het vrouwtje hoe ik een stevige pas inzette en door de stromende regen richting park begon te lopen.
Trots was ze, hoorde ik haar zeggen en ze zei ook, jawel het is 1-0 voor mij.
Ja……. toen nog wel.
Tot we bij het park aankwamen en ze zag dat het zandpad verandert was in een drappige modderpoel.
Ze wilde omdraaien en terug gaan naar huis maar dan kende ze mij nog niet.
Ik had mijn zinnen gezet op een wandeling over het zandpad en dat gingen we doen.
Het vrouwtje stond verstijft op de tegels en ik was al begonnen aan het modderpad.
Nou kom vrouwtje, van een beetje modder is nog nooit iemand gesmolten dus hoppa.
Ze keek naar haar teenslippers en stapte toen achter mij aan het modderpad op.
Terwijl de modder zich een weg baande tussen haar tenen hoorde ik haar lachend zeggen dat het 1-1 was.

Veel te warm voor foto’s daarom maar 5 plaatjes.
“Meneertje 342” verder lezen

Meneertje 341

Woensdag 19 juni 2019 Meneertje 341

De week is weer veel te hard om gevlogen.
Ze hadden veel regen voorspeld maar eigenlijk viel het allemaal reuze mee.
De regen viel vooral ’s nachts en een enkele keer een bui in de avond maar op de dag konden we heerlijk buiten zijn.
Genieten om elke dag een eind in mijn bos te wandelen.
We kwamen een mevrouw tegen met een hele grote loslopende hond en het vrouwtje deed mij direct aan de riem.
De mevrouw riep vanaf een afstand: “Laat uw hond maar los hoor, deze dame doet niets”.
Het vrouwtje liet mij weer los en ik holde naar de grote hond toe.
Ze hurkte en deed een hele lange plas.
Ik wilde net even gaan ruiken of ik haar plas herkende toen ze er met haar achterpoten zand overheen gooide.
Niet alleen over haar plas maar ook over mij.
Het vrouwtje zei dat ik geen handige Harry was en dat ik niet mijn neus in andermans billen moest steken.
Nou dat maak ik nog altijd zelf uit en ik was niet bang voor een beetje zand.

Omdat ik nog steeds niks had geroken, stak ik mijn neus in het vers gegraven bergje zand en snoof eens diep.
Nee, die herkende ik niet en keek naar de mooie grote dame, leuk kennis te maken.
De mevrouw en het vrouwtje moesten lachen en toen liepen we allemaal weer verder.
Zij gingen naar links en ik, met mijn kop, neus en rug, vol zand naar rechts.
Terug in het Paradijsje wilde ik meteen door rennen naar de bank maar het vrouwtje zei dat we eerst even gingen uitschudden.
Ze zette me op de stoep en ik stond stil te wachten hoe ze dat voor ogen had.
Omdat ik zelf geen initiatief nam, schudde het vrouwtje met haar hand door mijn vacht heen en weer.
Er gebeurde bar weinig maar dat had ze van te voren ook wel kunnen bedenken.
Ik rende naar binnen, sprong op de bank en schudde toen zelf mijn vacht heel hard heen en weer.
Dat was enorm veel effectiever, nu kwam er tenminste resultaat.
Het zand vloog alle kanten uit en belandde op de salontafel, op de bank en op de grond.
Zoals verwacht begon het vrouwtje te zuchten en zei dat ik dat ook buiten had kunnen doen.
Dat had uiteraard gekund maar je stofzuigt alleen binnen, dus leek me dit een stuk logischer toch?

“Meneertje 341” verder lezen

Meneertje 340

Woensdag 12 juni 2019 Meneertje 340

Vrouwtje hoeft nog maar één nacht te werken en komt donderdagochtend de nachtdienst uit, daarna is ze weer zeven dagen vrij.
Hopelijk komt er heel veel mooi weer aan want we gaan uiteraard weer lekker genieten in ons Paradijsje.
Dat is altijd een feestje maar als de zon schijnt en mijn zwembad mag op, dan is dat nog een veel groter feest.
Vrouwtje heeft bij  http://www.slaaplekkerzacht.nl  twee nieuwe mooie kussens voor mij besteld. Zo heb ik als we weg gaan ook altijd een eigen kussen bij me.
Milou maakt hele mooie spullen voor huisdieren en vroeger kocht het vrouwtje daar alleen voor de cavia’s allerlei kleedjes, slaapmutsen en manden, maar nu ook voor mij.
En dat is een heel goed plan want Milou kan echt alles maken op aanvraag.
Ze heeft bekleding voor mijn fietsmand gemaakt met twee bij behorende kussentjes, kleden voor mijn lig plek onderin de caviakast, twee kussens voor mijn uitkijkplek bij het raam, vier kleden voor in mijn bench, waarvan er twee in het Paradijsje zijn want daar heb ik natuurlijk ook een bench en nu dus twee heerlijke grote kussens om mee te nemen als we onderweg zijn.
Het zijn niet alleen hele sterke, zachte en mooie kleden maar je kunt de stoffen en materialen ook nog eens zelf uitzoeken.
Als jullie ook iets nieuws nodig hebben moeten jullie maar eens op de site kijken bij de stoffen, je geeft de maten door en Milou maakt het.
Het vrouwtje zegt dat twee grote meeneem kussen heel fijn zijn voor als we naar de Intratuin gaan, dan kan ik heerlijk op mijn zachte kussen in de winkelwagen zitten maar…. het is ook super handig als we op visite gaan bij mijn grote mensenbroer.

Nu hij een eigen huis heeft en een hele nieuwe bank, mag ik daar niet zonder bescherming op zitten.
Wel zo handig dat ik dan mijn eigen kussen meeneem, zodat ik toch lekker overal kan liggen.
Ik ben al meerdere keren op visite geweest bij mijn grote mensenbroer samen met het vrouwtje, omdat ze moest helpen met meubels in elkaar zetten.
Vrouwtje is heel goed in meubels in elkaar schroeven en er viel heel wat in elkaar te zetten.
De bank, een salontafel, een televisiemeubel, een bureau en een eettafel.
Het was toen heel mooi weer dus ik kon heerlijk op het balkon liggen terwijl het vrouwtje in de slaapkamer bezig was met het bureau.
Mijn grote mensenbroer heeft een heel mooi huis met een balkon met gras.

Wat ik erg jammer vind is, dat mijn grote mensenbroer nooit meer bij ons eet.
Hij knoeide nog wel eens met eten als hij zijn bord op schoot had en dat kon ik dan fijn opruimen.
Vrouwtje moet nu heel hard om mij lachen als ik mijn vertrouwde strategische plek op de grond in neem tijdens het eten.
Ik mag niet schooien maar dat doe ik ook helemaal niet.
Zodra ze gaan eten, ga ik voor haar voeten staan en kijk dan stoïcijns naar de vloer en wacht tot daar wat lekkers valt.
Helaas knoeit het vrouwtje niet heel erg veel, dus hoop ik dat we vaak bij mijn grote mensenbroer gaan eten.

“Meneertje 340” verder lezen

Meneertje 339

Woensdag 5 juni 2019 Meneertje 339

Diertjes diertjes diertjes, het vrouwtje roept regelmatig sttttt tegen de baas en mij.
Zodra het vrouwtje begint te fluisteren weten we beiden dat er in no-time, stttttt kijk daar eens, achteraan komt.
Het was weer zo ver en tijdens het ontbijt liep er ineens een eekhoorn in de tuin die vervolgens rustig over de tegels het gras op liep.
Het vrouwtje was in extase en niemand mocht meer bewegen of ademen.
De baas zat met zijn mond vol cracker en het vrouwtje fluisterde zachtjes, niet kraken.
Ze pakte voorzichtig de camera van tafel op en zette hem aan.
De baas zat doodstil met een mond vol cracker.
Ik sprong van de stoel en ging met mijn neus voor het gazen hekje staan.
Als het gaas er niet was geweest dan had ik hem van het gras gejaagd.
Ik mag niet op het gras, dus hij ook niet.
Om duidelijk te maken dat ik hem wel zag besloot ik te gaan blaffen.
Dat werkte, de eekhoorn vloog de boom in.
Opgeruimd staat netjes.
Baas, je kan weer kauwen hoor, de eekhoorn is weg.
Het vrouwtje vond het heel jammer want ze had er nog uren naar kunnen kijken.
Nou echt niet, ze had de baas toch niet uren met zijn mond vol cracker kunnen laten zitten?
De baas is dolblij dat ik er ben.

“Meneertje 339” verder lezen

Meneertje 338

Woensdag 29 mei 2019 Meneertje 338

Zoals ik vorige week vertelde gingen we op verjaardagsvisite bij de papa van Guus.
Wat een gezellig feest. Ik kreeg van de mama van Guus een reuzen bot en daar was ik natuurlijk heel erg blij mee.
Dat zijn de beste verjaardagsfeestjes.
Ik mocht het bot pas in het Paradijsje op eten maar gelukkig kreeg ik heel veel ander lekkers.
De mama van Guus zorgde voor gebak voor opa, oma en het vrouwtje en Guus en ik kregen lekker veel koekjes.
Toen de baas woensdagavond kwam was het wederom feest want vanaf dat moment was hij vrij tot maandag en hadden we dus echt een mini vakantie.
Ik ging natuurlijk gelijk mijn nieuwe grote bot aan de baas laten zien.
Op een gegeven moment viel ik in slaap bij de baas op schoot en na lange tijd gingen we naar binnen omdat het buiten flink was afgekoeld.
De baas en het vrouwtje gingen een film kijken en ik sliep verder op de bank.
Na een uurtje bijslapen sprong ik van de bank, rende naar de deur en begon hard te piepen.
Het vrouwtje zei: “wat raar dat hij moet plassen we zijn twee uur geleden nog uitgebreid gaan wandelen, hij heeft vast heel veel gedronken.
Ze deed de deur open en ik rende naar de eettafel buiten.
De baas had alle stoelen aangeschoven maar mijn bot lag onder tafel en die moest ik hebben.
Het vrouwtje schoot in de lach toen ze *kloink* *kling* *toink* hoorde en mij zag worstelen om mijn mega bot tussen de aangeschoven stoelen door te manoeuvreren.
Maar……..na flink veel stoten en botsen kreeg ik hem er heus uit.
Ik sprong op een gegeven moment naar de buitenzijde van de stoel en trok hem toen zo tussen de poten door.
Ziezo, ze mocht dan lachen maar ik had mijn bot.
Met mijn staart strak omhoog sprong ik vol trots de caravan in en sprong bij de baas op de bank.
Vrouwtje moest om mijn staart nog harder lachen en zei: “doe die antenne maar naar beneden hoor, ik heb je knappe actie gezien en ik weet dat je stoer bent”.

“Meneertje 338” verder lezen

Meneertje 337

Woensdag 22 mei 2019 Meneertje 337

Het vrouwtje heeft elf dagen vrij maar helaas is het niet alle dagen heel zonnig.
Toch zijn we natuurlijk wel in het Paradijsje want daar is het altijd fijn.
Het weekend was het heerlijk weer op de dag.
Geen zwembad weer, nou ja, wel voor de baas maar die zwemt ook als het heel erg koud is maar mijn zwembad hoefde niet op hoor.
Toch scheen de zon heerlijk en was het prima weer.
Zaterdag gingen we lekker wandelen in mijn bos, kwamen oma en mijn grote mensenzus op visite en ging ik spelen met ballonnen.
Eerst had ik een ballon gekregen in een winkel die 50 jaar bestond maar die ging heel snel stuk.
Gelukkig liggen er in het Paradijsje heel erg veel punch ballonnen en die zijn mega sterk.
Helaas knapte er eentje op de stekels van een plant maar gelukkig kreeg ik gelijk een nieuwe.
Daar heb ik heel lang mee gespeeld en mee rond gehold.
’s Avonds gingen we het Eurovisie songfestival kijken en mocht ik heerlijk op schoot knuffelen.

Zondag kwamen de kinderen om moederdag te vieren.
Dat was een weekje uitgesteld omdat het vrouwtje moest werken met moederdag.
Van mijn grote mensenzus en haar verloofde kreeg het vrouwtje een boekje met brieven die ze voor het vrouwtje had geschreven.
Het vrouwtje mocht er eentje lezen en moest gelijk huilen.
Gelukkig heeft ze niet alle brieven in één keer gelezen want al dat gesnotter is zo ongezellig.
Van mijn grote mensenbroer en zijn vriendin kreeg het vrouwtje een grote doos van Rituals met geurstokjes.
Het vrouwtje was er heel blij mee en ik ging uitgebreid knuffelen met mijn grote mensenzus want die had ik al eeuwen niet gezien.
Nou oké, één dag lang niet want zaterdag kwam ze samen met oma lunchen in het Paradijsje.
Ze hadden samen bloemen gekocht voor op het balkon en belden of ze konden komen lunchen.
Dat kan altijd en het vrouwtje haalde snel lekkere broodjes.
Het vrouwtje zegt altijd, hoe meer zielen hoe meer vreugd en zo is het.
Hoe meer zielen hoe meer knuffels en koekjes er zijn.

“Meneertje 337” verder lezen

Meneertje 336

Woensdag 15 mei 2019 Meneertje 336

Het vrouwtje heeft mij uitgelachen, heel hard uitgelachen.
Ze ging heel raar hik-lachen en……. daar had ik haar weer om uit kunnen lachen want dat klinkt echt idioot en ze was helemaal alleen, dus hardop hik-lachen terwijl er mensen voorbij lopen, dát is pas raar.
Maar hoor je mij haar uitlachen?
Van ons twee ben ik ben gewoonweg de verstandigste.
Ik deed ook net of er niets aan de hand was want het is natuurlijk uiterst ongepast en onaardig om iemand uit te lachen.
Er viel wat mij betreft ook helemaal niks te lachen.
Kennelijk wordt het vrouwtje nooit volwassen en zal ze wel eeuwig dit kinderachtige gedrag blijven vertonen, het is niet anders.
Hoe het allemaal kwam?

Ik was met het vrouwtje en oma in het Paradijsje en het regende keihard.
Eerst waren we naar Intratuin geweest en daar hadden we een hele grote plant gekocht.
Natuurlijk kreeg ik van oma weer een lekkere bot en aan de kassa weer snoepjes.
Daarna reden we naar het Paradijsje om Suzanne met de mooie ogen, zoals de plant heet, te gaan poten.
Oma en het vrouwtje waren buiten in de regen bezig en ik lag lekker met mijn bot op de bank in de caravan.
Toen ze klaar waren moest ik samen met het vrouwtje een sanitair rondje maken en liepen we saampjes het park uit.
Oma bleef in de caravan.
Langs de weg buiten het park is een greppel waar geen water in zit maar waar allemaal wilde plantjes en struiken groeien.
Ik liep naar beneden richting de greppel en rook halverwege aan een struik.
Alle honden van het park ken ik en dit keer had er eentje tegen de struik aan geplast die halverwege de heuvel van de greppel groeit.
Het was een hele hoge struik en daarom wist ik al dat dit van een grote hond moest zijn.
Als ik mijn neus heel hoog optilde, rook ik in de verte dat ik deze struik absoluut moest markeren en met name hoog in de struik.
Ik tilde mijn poot extreem hoog op.
Schuin op de heuvel stond ik in het natte gras met mijn poot in een sierlijke spagaat om bij de struik te kunnen.
Voor heel even………toen verloor ik mijn evenwicht en viel zo op mijn rug en rolde naar beneden richting greppel.
Terwijl ik snel ging staan en om me heen keek of niemand het had gezien hoorde ik een oorverdovend gelach wat over ging in wisselende kreten als: “owwwwww….dit had de baas moeten zien…. te grappig…… waarom heb ik dit niet op film?”……..naar…… rare geluiden die kennelijk iets voor moesten stellen als lachen”.

Mensen die in de verte aankwamen lachte tijdens het passeren naar het vrouwtje.
Mogelijk omdat ze medelijden hadden met het vrouwtje omdat ze met een rood hoofd en tranen in haar ogen zo raar stond te doen.
Ze dachten vast dat ze gek was geworden.
Ik was ondertussen verder gelopen en besloot haar puber gegiebel te negeren.
Er was toch niks aan de hand? Ik wilde graag bij de greppel kijken, daar was ik geweest en nu liepen we gewoon weer verder.
Of nou ja, ik liep gewoon verder en het vrouwtje liep als een hinnikend paard achter me aan.
Net toen ik dacht dat ze eindelijk was gekalmeerd belde de baas.
En jawel hoor, daar ging ze weer van voren af aan.
De baas kreeg een onverstaanbaar gesprek met hikkende flarden van zinnen: “hij hahahaha, je had hahahha, want hahahha”.
Het niveau was weer op een dieptepunt gekomen en het leek mij tijd om terug te lopen.
Zeg kleuter, de baas zit niet op deze onzin te wachten. Als je uitgelachen bent zullen we dan terug naar het Paradijsje lopen?
Het is de hoogste tijd voor koffie met koekjes en je weet inmiddels dat lachen en koffie drinken niet samen gaan, dus nu is het klaar hoor.

Toen we terug kwamen zei oma: “ach wat is hij nat geregend en hij heeft allemaal gras en blaadjes in zijn vacht.
Op dat moment zei het vrouwtje: “ik pies in mijn broek en ze holde naar de wc.
Ik hoorde haar keihard lachen op de wc en oma zei; “kom maar moppie, we gaan je droogmaken en dan lekker koffie doen”.
Zo is dat, goddank zijn er oma’s.
10 minuten later zaten we heerlijk in de caravan aan een zalige bak koffie en ik kreeg van oma lekker drie koekjes.

“Meneertje 336” verder lezen

Meneertje 335

Woensdag 8 mei 2019 Meneertje 335.

Het is een hele drukke tijd geweest met alles wat er moest gebeuren voor Caviadag Tiel en nu dit achter de rug is, zou het weer rustig worden.
Het was een hele geslaagde cavia show en nu was het klaar.
Niks meer op het laatste moment regelen of snel nog even heen en weer naar het tentoonstellingsgebouw.
Gewoon lekker met de beentjes omhoog, ik op schoot en af en toe lekker samen snoepen, dat was de planning maar wat gebeurde er…..???
Ineens was er heel veel spanning om mijn grote mensenbroer.
Of nou ja, niet om hem maar vanwege een mogelijk appartement waar hij zou kunnen gaan wonen.
Hij was pas een week aan het rondkijken om op zichzelf te gaan wonen en zag een heel mooi appartement waar 106 mensen op reageerden.
Toen hij die avond keek bleek hij op nummer drie te staan.
We waren gaan kijken en mijn grote mensenbroer was per direct helemaal verliefd op het appartement.
Het lag op de perfecte plek, het was een bijna nieuw appartement, super licht en goed te betalen.
Alles was gewoon te mooi om waar te zijn en toen kreeg hij ook nog te horen dat hij als allereerste de keus had.
Ik dacht…..dan is het rond toch?
Maar nee, hij moest eerst nog met de vereniging in gesprek en pas als zij het goed vonden kreeg hij de woning.
Het vrouwtje ging mee op maandag en wachtte in de auto, terwijl mijn grote mensenbroer naar binnen ging voor het gesprek over het huis.
Als het een ja zou worden, dan mochten ze gelijk bij de mevrouw van het appartement op visite om alles te meten.

Gelukkig hebben verpleegkundigen altijd korte nagels anders had het vrouwtje ze nu sowieso gehad, het wachten duurde een half uur en ze was heel zenuwachtig.
En toen zag ze mijn grote mensenbroer aankomen met een stralende glimlach.
Dat betekende een positief antwoord en ze reden gelijk naar het nieuwe appartement om alles op te meten.
Daarna kwamen ze mij ophalen en reden we naar opa en oma die natuurlijk ook mee wilden delen in de vreugde.
Er moest overal gewinkeld en van alles gekocht want hij krijgt 28 mei al de sleutel.
Het is best jammer dat mijn grote mensenbroer ergens anders gaat wonen maar we kunnen natuurlijk wel leuk op visite gaan.
Dan kan ik lekker spelen in zijn nieuwe huis.

Ik heb ook weer gespeeld op een groot pad waar ik als puppy veel kwam.
Mijn riem mocht af, de baas gooide een stok en ik rende er knoert hard achter aan.
Het liefst hol ik achter stokken aan.
Er kwam in de verte een mevrouw aan met twee honden en zij had ze allebei aan de riem.
Dus moest ik ook aan de riem.
Wat dat voor raars is weet ik ook niet, maar het vrouwtje zegt dat dit zo hoort.
Ik ga heus niet met haar mee hoor en als ik een stok in mijn bek heb, zie ik anderen honden niet eens.
De honden zagen mij wel en begonnen te brommen en te blaffen terwijl ik naast de baas huppelde en vol spanning omhoog keek wanneer ik weer loss mocht om te gaan rennen.
Het vrouwtje zei: “maak maar los want hij ziet ze niet eens”.
En zo geschiedde, ik rende achter de stok aan en snap nog steeds niet waarom ik even aan de riem moest.

“Meneertje 335” verder lezen

Meneertje 334

Woensdag 1 mei 2019 Meneertje 334

Tegenwoordig speel ik regelmatig met mijn tennisbal binnen.
Eerder wilden ze dit niet omdat de tennisbal onder allerlei kasten rolt en de baas en het vrouwtje beiden nogal lui aangelegd zijn.
Wat is het nu voor moeite om even op je buik te gaan liggen en dan, met de ruggenkrabber, de tennisbal onder een kast uit te hengelen?
Ik zou willen dat ik het kon, het lijkt mij een super leuk spel.
Helaas heb ik die mogelijkheid niet, dus ben ik afhankelijk van mijn blaf techniek om enige actie in die lijven te krijgen.
Gelukkig kan ik waanzinnig goed blaffen en ook heel lang achter elkaar.
Ze worden hier tenslotte, naar mate dat de jaren verstrijken, ook een stukje slechthorender.
Ik ben de beroerdste niet en houd uiteraard rekening met de baas en het vrouwtje.
Als ze niet reageren op mijn blaf, dan zet ik een indringender en lange-adem-blaf in.
Op het moment dat het vrouwtje roept dat ik moet stoppen met wafkippen, weet ik dat ze me gehoord heeft.
Voordat ze dan mijn bal onder de kast uit gaat vissen begint ze al te zuchten.
Ik houd er van om naast haar op de grond mee te kijken onder de kast.
Zij steekt dan haar arm onder de kast en ik mijn neus.
Ik begin dan flink te snuiven van opwinding dat de bal er weer aan komt en kwispel daarbij heel hard.
Als ik heel hard snuif kijkt het vouwtje altijd naar mij en moet dan lachen.
Ze zegt dan dat ik een deugniet ben en dat ik het expres doe.
Nou echt niet, hooguit tik ik wel eens per ongelijk met mijn neus of poot tegen de bal maar zeer zeker niet expres hoor.
De baas heeft, heel slim, allerlei spullen onder de televisiekast gelegd dus daar kan hij niet meer onder rollen.
De enige plek waar mijn tennisbal eigenlijk nog onder kan rollen is de caviakast en daarom mag ik nu wel met mijn tennisbal binnen spelen.
Tenslotte is het slechts één kast waar hij onder past.

Echt heel erg fijn wat ik ben dol op mijn tennisbal.
Ik liep van de week kwispelend voorbij met mijn staart recht omhoog.
Het vrouwtje zag me gaan en zei: :”wat loop jij stoer Meneertje”.
En dat was zo, ik liep heel erg stoer en sprong net iets te snel mijn speelplek van de caviakast in.
Op dat moment stonden de alarmbellen aan.
Het vrouwtje stond op en zei:”laat mij eens kijken, wat heb jij daar?”
Ik draaide mijn billen naar haar toe maar ze bukte en ineens hoorde ik: “foei, geef mijn pantoffel eens hier, die mag jij niet hebben”.
Nou echt wel, die pantoffel mocht ik wel hebben.
Ondanks het feit dat ik hem als eerste had moest ik de pantoffel inleveren.
Ze schoot in de lach en zei: “owww, je tennisbal zit erin”.
Zie je wel dat ik de pantoffel wel mocht hebben, mijn tennisbal zat er in en die is van mij.
Het vrouwtje viste mijn tennisbal uit haar pantoffel en trok hem aan.
Echt jammer want ik vond het een heel ideaal draagtasje.
Gelukkig wilde ze daarna wel een poosje gooien met de bal.

Weten jullie trouwens dat ik een hondenrestaurant heb ontdekt?
Echt waar, er stond niet alleen eten voor de baas en het vrouwtje op de kaart maar ook voor mij.
Het restaurant ligt in Veenendaal maar behoort wel bij de gemeente Rhenen.
Aan de overkant van het restaurant ligt het Prattenburgse bos
Nadien zouden we lekker naar dat bos gaan om nog even een avondwandeling te maken.
Daar had ik natuurlijk heel veel zin in.
Ik zat bij het vrouwtje op schoot en samen bekeken we de menukaart.
Ineens zei het vrouwtje tegen de baas: “kijk eens op de laatste pagina”.
De baas keek en zag ook dat er speciaal voor honden dingen op de menukaart stonden.
Ik had net thuis gegeten dus dat was wel jammer maar er stonden ook snacks op.
Uiteraard besloot ik, dat ik die wel wilde en toen de ober kwam bestelde het vrouwtje een small snack.
Echt raar want ik had liever een large snack gewild en die stonden er ook op, dat had ik heus wel gezien.

Toch werd het een small snack en toen de ober kwam had hij een heerlijk botje met kip eromheen gedraaid bij zich.
Dat was een heel erg lekkere snack dus ik was op slag vergeten dat ik eigenlijk liever een grote snack had gewild.
Ik ging op de stoel liggen en kloof vol genoegen aan mijn overheerlijke knabbelstok.
Na een minuut of vijf liep er een mevrouw langs en die stond stil bij mijn stoel en zei; “ach wat een schatje”.
Vliegensvlug ging ik zitten en zette het op een gevaarlijk hard blaffen, waag het eens om aan mijn kipsnack te komen.
De mevrouw schrok zich wezenloos en liep van schrik snel door.
Zo, dit schatje ging even verder kluiven en ik plofte weer naast het vrouwtje op de stoel neer.
Verderop begon een mevrouw te lachen en zei: “ik heb ook een teckel, zo heerlijk herkenbaar”.

Omdat het vrouwtje heel druk is een klein filmpje van de wandeling in het bos.
Tot volgende week.