Meneertje 337

Woensdag 22 mei 2019 Meneertje 337

Het vrouwtje heeft elf dagen vrij maar helaas is het niet alle dagen heel zonnig.
Toch zijn we natuurlijk wel in het Paradijsje want daar is het altijd fijn.
Het weekend was het heerlijk weer op de dag.
Geen zwembad weer, nou ja, wel voor de baas maar die zwemt ook als het heel erg koud is maar mijn zwembad hoefde niet op hoor.
Toch scheen de zon heerlijk en was het prima weer.
Zaterdag gingen we lekker wandelen in mijn bos, kwamen oma en mijn grote mensenzus op visite en ging ik spelen met ballonnen.
Eerst had ik een ballon gekregen in een winkel die 50 jaar bestond maar die ging heel snel stuk.
Gelukkig liggen er in het Paradijsje heel erg veel punch ballonnen en die zijn mega sterk.
Helaas knapte er eentje op de stekels van een plant maar gelukkig kreeg ik gelijk een nieuwe.
Daar heb ik heel lang mee gespeeld en mee rond gehold.
’s Avonds gingen we het Eurovisie songfestival kijken en mocht ik heerlijk op schoot knuffelen.

Zondag kwamen de kinderen om moederdag te vieren.
Dat was een weekje uitgesteld omdat het vrouwtje moest werken met moederdag.
Van mijn grote mensenzus en haar verloofde kreeg het vrouwtje een boekje met brieven die ze voor het vrouwtje had geschreven.
Het vrouwtje mocht er eentje lezen en moest gelijk huilen.
Gelukkig heeft ze niet alle brieven in één keer gelezen want al dat gesnotter is zo ongezellig.
Van mijn grote mensenbroer en zijn vriendin kreeg het vrouwtje een grote doos van Rituals met geurstokjes.
Het vrouwtje was er heel blij mee en ik ging uitgebreid knuffelen met mijn grote mensenzus want die had ik al eeuwen niet gezien.
Nou oké, één dag lang niet want zaterdag kwam ze samen met oma lunchen in het Paradijsje.
Ze hadden samen bloemen gekocht voor op het balkon en belden of ze konden komen lunchen.
Dat kan altijd en het vrouwtje haalde snel lekkere broodjes.
Het vrouwtje zegt altijd, hoe meer zielen hoe meer vreugd en zo is het.
Hoe meer zielen hoe meer knuffels en koekjes er zijn.

“Meneertje 337” verder lezen

Meneertje 336

Woensdag 15 mei 2019 Meneertje 336

Het vrouwtje heeft mij uitgelachen, heel hard uitgelachen.
Ze ging heel raar hik-lachen en……. daar had ik haar weer om uit kunnen lachen want dat klinkt echt idioot en ze was helemaal alleen, dus hardop hik-lachen terwijl er mensen voorbij lopen, dát is pas raar.
Maar hoor je mij haar uitlachen?
Van ons twee ben ik ben gewoonweg de verstandigste.
Ik deed ook net of er niets aan de hand was want het is natuurlijk uiterst ongepast en onaardig om iemand uit te lachen.
Er viel wat mij betreft ook helemaal niks te lachen.
Kennelijk wordt het vrouwtje nooit volwassen en zal ze wel eeuwig dit kinderachtige gedrag blijven vertonen, het is niet anders.
Hoe het allemaal kwam?

Ik was met het vrouwtje en oma in het Paradijsje en het regende keihard.
Eerst waren we naar Intratuin geweest en daar hadden we een hele grote plant gekocht.
Natuurlijk kreeg ik van oma weer een lekkere bot en aan de kassa weer snoepjes.
Daarna reden we naar het Paradijsje om Suzanne met de mooie ogen, zoals de plant heet, te gaan poten.
Oma en het vrouwtje waren buiten in de regen bezig en ik lag lekker met mijn bot op de bank in de caravan.
Toen ze klaar waren moest ik samen met het vrouwtje een sanitair rondje maken en liepen we saampjes het park uit.
Oma bleef in de caravan.
Langs de weg buiten het park is een greppel waar geen water in zit maar waar allemaal wilde plantjes en struiken groeien.
Ik liep naar beneden richting de greppel en rook halverwege aan een struik.
Alle honden van het park ken ik en dit keer had er eentje tegen de struik aan geplast die halverwege de heuvel van de greppel groeit.
Het was een hele hoge struik en daarom wist ik al dat dit van een grote hond moest zijn.
Als ik mijn neus heel hoog optilde, rook ik in de verte dat ik deze struik absoluut moest markeren en met name hoog in de struik.
Ik tilde mijn poot extreem hoog op.
Schuin op de heuvel stond ik in het natte gras met mijn poot in een sierlijke spagaat om bij de struik te kunnen.
Voor heel even………toen verloor ik mijn evenwicht en viel zo op mijn rug en rolde naar beneden richting greppel.
Terwijl ik snel ging staan en om me heen keek of niemand het had gezien hoorde ik een oorverdovend gelach wat over ging in wisselende kreten als: “owwwwww….dit had de baas moeten zien…. te grappig…… waarom heb ik dit niet op film?”……..naar…… rare geluiden die kennelijk iets voor moesten stellen als lachen”.

Mensen die in de verte aankwamen lachte tijdens het passeren naar het vrouwtje.
Mogelijk omdat ze medelijden hadden met het vrouwtje omdat ze met een rood hoofd en tranen in haar ogen zo raar stond te doen.
Ze dachten vast dat ze gek was geworden.
Ik was ondertussen verder gelopen en besloot haar puber gegiebel te negeren.
Er was toch niks aan de hand? Ik wilde graag bij de greppel kijken, daar was ik geweest en nu liepen we gewoon weer verder.
Of nou ja, ik liep gewoon verder en het vrouwtje liep als een hinnikend paard achter me aan.
Net toen ik dacht dat ze eindelijk was gekalmeerd belde de baas.
En jawel hoor, daar ging ze weer van voren af aan.
De baas kreeg een onverstaanbaar gesprek met hikkende flarden van zinnen: “hij hahahaha, je had hahahha, want hahahha”.
Het niveau was weer op een dieptepunt gekomen en het leek mij tijd om terug te lopen.
Zeg kleuter, de baas zit niet op deze onzin te wachten. Als je uitgelachen bent zullen we dan terug naar het Paradijsje lopen?
Het is de hoogste tijd voor koffie met koekjes en je weet inmiddels dat lachen en koffie drinken niet samen gaan, dus nu is het klaar hoor.

Toen we terug kwamen zei oma: “ach wat is hij nat geregend en hij heeft allemaal gras en blaadjes in zijn vacht.
Op dat moment zei het vrouwtje: “ik pies in mijn broek en ze holde naar de wc.
Ik hoorde haar keihard lachen op de wc en oma zei; “kom maar moppie, we gaan je droogmaken en dan lekker koffie doen”.
Zo is dat, goddank zijn er oma’s.
10 minuten later zaten we heerlijk in de caravan aan een zalige bak koffie en ik kreeg van oma lekker drie koekjes.

“Meneertje 336” verder lezen

Meneertje 335

Woensdag 8 mei 2019 Meneertje 335.

Het is een hele drukke tijd geweest met alles wat er moest gebeuren voor Caviadag Tiel en nu dit achter de rug is, zou het weer rustig worden.
Het was een hele geslaagde cavia show en nu was het klaar.
Niks meer op het laatste moment regelen of snel nog even heen en weer naar het tentoonstellingsgebouw.
Gewoon lekker met de beentjes omhoog, ik op schoot en af en toe lekker samen snoepen, dat was de planning maar wat gebeurde er…..???
Ineens was er heel veel spanning om mijn grote mensenbroer.
Of nou ja, niet om hem maar vanwege een mogelijk appartement waar hij zou kunnen gaan wonen.
Hij was pas een week aan het rondkijken om op zichzelf te gaan wonen en zag een heel mooi appartement waar 106 mensen op reageerden.
Toen hij die avond keek bleek hij op nummer drie te staan.
We waren gaan kijken en mijn grote mensenbroer was per direct helemaal verliefd op het appartement.
Het lag op de perfecte plek, het was een bijna nieuw appartement, super licht en goed te betalen.
Alles was gewoon te mooi om waar te zijn en toen kreeg hij ook nog te horen dat hij als allereerste de keus had.
Ik dacht…..dan is het rond toch?
Maar nee, hij moest eerst nog met de vereniging in gesprek en pas als zij het goed vonden kreeg hij de woning.
Het vrouwtje ging mee op maandag en wachtte in de auto, terwijl mijn grote mensenbroer naar binnen ging voor het gesprek over het huis.
Als het een ja zou worden, dan mochten ze gelijk bij de mevrouw van het appartement op visite om alles te meten.

Gelukkig hebben verpleegkundigen altijd korte nagels anders had het vrouwtje ze nu sowieso gehad, het wachten duurde een half uur en ze was heel zenuwachtig.
En toen zag ze mijn grote mensenbroer aankomen met een stralende glimlach.
Dat betekende een positief antwoord en ze reden gelijk naar het nieuwe appartement om alles op te meten.
Daarna kwamen ze mij ophalen en reden we naar opa en oma die natuurlijk ook mee wilden delen in de vreugde.
Er moest overal gewinkeld en van alles gekocht want hij krijgt 28 mei al de sleutel.
Het is best jammer dat mijn grote mensenbroer ergens anders gaat wonen maar we kunnen natuurlijk wel leuk op visite gaan.
Dan kan ik lekker spelen in zijn nieuwe huis.

Ik heb ook weer gespeeld op een groot pad waar ik als puppy veel kwam.
Mijn riem mocht af, de baas gooide een stok en ik rende er knoert hard achter aan.
Het liefst hol ik achter stokken aan.
Er kwam in de verte een mevrouw aan met twee honden en zij had ze allebei aan de riem.
Dus moest ik ook aan de riem.
Wat dat voor raars is weet ik ook niet, maar het vrouwtje zegt dat dit zo hoort.
Ik ga heus niet met haar mee hoor en als ik een stok in mijn bek heb, zie ik anderen honden niet eens.
De honden zagen mij wel en begonnen te brommen en te blaffen terwijl ik naast de baas huppelde en vol spanning omhoog keek wanneer ik weer loss mocht om te gaan rennen.
Het vrouwtje zei: “maak maar los want hij ziet ze niet eens”.
En zo geschiedde, ik rende achter de stok aan en snap nog steeds niet waarom ik even aan de riem moest.

“Meneertje 335” verder lezen

Meneertje 334

Woensdag 1 mei 2019 Meneertje 334

Tegenwoordig speel ik regelmatig met mijn tennisbal binnen.
Eerder wilden ze dit niet omdat de tennisbal onder allerlei kasten rolt en de baas en het vrouwtje beiden nogal lui aangelegd zijn.
Wat is het nu voor moeite om even op je buik te gaan liggen en dan, met de ruggenkrabber, de tennisbal onder een kast uit te hengelen?
Ik zou willen dat ik het kon, het lijkt mij een super leuk spel.
Helaas heb ik die mogelijkheid niet, dus ben ik afhankelijk van mijn blaf techniek om enige actie in die lijven te krijgen.
Gelukkig kan ik waanzinnig goed blaffen en ook heel lang achter elkaar.
Ze worden hier tenslotte, naar mate dat de jaren verstrijken, ook een stukje slechthorender.
Ik ben de beroerdste niet en houd uiteraard rekening met de baas en het vrouwtje.
Als ze niet reageren op mijn blaf, dan zet ik een indringender en lange-adem-blaf in.
Op het moment dat het vrouwtje roept dat ik moet stoppen met wafkippen, weet ik dat ze me gehoord heeft.
Voordat ze dan mijn bal onder de kast uit gaat vissen begint ze al te zuchten.
Ik houd er van om naast haar op de grond mee te kijken onder de kast.
Zij steekt dan haar arm onder de kast en ik mijn neus.
Ik begin dan flink te snuiven van opwinding dat de bal er weer aan komt en kwispel daarbij heel hard.
Als ik heel hard snuif kijkt het vouwtje altijd naar mij en moet dan lachen.
Ze zegt dan dat ik een deugniet ben en dat ik het expres doe.
Nou echt niet, hooguit tik ik wel eens per ongelijk met mijn neus of poot tegen de bal maar zeer zeker niet expres hoor.
De baas heeft, heel slim, allerlei spullen onder de televisiekast gelegd dus daar kan hij niet meer onder rollen.
De enige plek waar mijn tennisbal eigenlijk nog onder kan rollen is de caviakast en daarom mag ik nu wel met mijn tennisbal binnen spelen.
Tenslotte is het slechts één kast waar hij onder past.

Echt heel erg fijn wat ik ben dol op mijn tennisbal.
Ik liep van de week kwispelend voorbij met mijn staart recht omhoog.
Het vrouwtje zag me gaan en zei: :”wat loop jij stoer Meneertje”.
En dat was zo, ik liep heel erg stoer en sprong net iets te snel mijn speelplek van de caviakast in.
Op dat moment stonden de alarmbellen aan.
Het vrouwtje stond op en zei:”laat mij eens kijken, wat heb jij daar?”
Ik draaide mijn billen naar haar toe maar ze bukte en ineens hoorde ik: “foei, geef mijn pantoffel eens hier, die mag jij niet hebben”.
Nou echt wel, die pantoffel mocht ik wel hebben.
Ondanks het feit dat ik hem als eerste had moest ik de pantoffel inleveren.
Ze schoot in de lach en zei: “owww, je tennisbal zit erin”.
Zie je wel dat ik de pantoffel wel mocht hebben, mijn tennisbal zat er in en die is van mij.
Het vrouwtje viste mijn tennisbal uit haar pantoffel en trok hem aan.
Echt jammer want ik vond het een heel ideaal draagtasje.
Gelukkig wilde ze daarna wel een poosje gooien met de bal.

Weten jullie trouwens dat ik een hondenrestaurant heb ontdekt?
Echt waar, er stond niet alleen eten voor de baas en het vrouwtje op de kaart maar ook voor mij.
Het restaurant ligt in Veenendaal maar behoort wel bij de gemeente Rhenen.
Aan de overkant van het restaurant ligt het Prattenburgse bos
Nadien zouden we lekker naar dat bos gaan om nog even een avondwandeling te maken.
Daar had ik natuurlijk heel veel zin in.
Ik zat bij het vrouwtje op schoot en samen bekeken we de menukaart.
Ineens zei het vrouwtje tegen de baas: “kijk eens op de laatste pagina”.
De baas keek en zag ook dat er speciaal voor honden dingen op de menukaart stonden.
Ik had net thuis gegeten dus dat was wel jammer maar er stonden ook snacks op.
Uiteraard besloot ik, dat ik die wel wilde en toen de ober kwam bestelde het vrouwtje een small snack.
Echt raar want ik had liever een large snack gewild en die stonden er ook op, dat had ik heus wel gezien.

Toch werd het een small snack en toen de ober kwam had hij een heerlijk botje met kip eromheen gedraaid bij zich.
Dat was een heel erg lekkere snack dus ik was op slag vergeten dat ik eigenlijk liever een grote snack had gewild.
Ik ging op de stoel liggen en kloof vol genoegen aan mijn overheerlijke knabbelstok.
Na een minuut of vijf liep er een mevrouw langs en die stond stil bij mijn stoel en zei; “ach wat een schatje”.
Vliegensvlug ging ik zitten en zette het op een gevaarlijk hard blaffen, waag het eens om aan mijn kipsnack te komen.
De mevrouw schrok zich wezenloos en liep van schrik snel door.
Zo, dit schatje ging even verder kluiven en ik plofte weer naast het vrouwtje op de stoel neer.
Verderop begon een mevrouw te lachen en zei: “ik heb ook een teckel, zo heerlijk herkenbaar”.

Omdat het vrouwtje heel druk is een klein filmpje van de wandeling in het bos.
Tot volgende week.

Meneertje 333

Woensdag 24 april 2019 Meneertje 333

Ineens was het dinsdag en was het vrouwtje alle spullen aan het inpakken om weer naar huis te gaan.
Hoezo gaan we weer naar huis?
Ik wilde blijven, het was veel te leuk in ons Paradijsje.
We gingen er namelijk voor het eerst weer slapen en de dagen vlogen om.
Het weer was fantastisch, heel veel zon tijdens de Pasen.
Mijn grote mensenzus en broer met aanhang kwamen, we gingen zwemmen, eten, en ik mocht heerlijk mee likken aan een ijsje.
Konden we maar altijd in het Paradijsje zijn.
Het vrouwtje zegt dat het juist zo leuk is, dat we er om de week naar toe gaan, dan blijft het een feest.
Echt onzin hoor want een feestje maak je zelf en als we er zijn kunnen we er toch altijd een feestje van maken?
Helaas moet het vrouwtje vannacht weer werken.
Ze hoeft maar drie nachten maar daarna gaat ze heel hard aan de slag voor Caviadag Tiel en dan kunnen we niet naar het Paradijsje.
Als ze uit de nachtdienst komt gaat ze de tentoonstellingszaal opbouwen en inrichten, alle sponsorspullen inpakken in tassen, heel veel sjouwen en nog allemaal dingen doen die alleen op het allerlaatste moment kunnen.
We gaan wel af en toe overdag naar het Paradijsje maar even niet logeren.
Dan maar even mijmeren over de geweldige dagen die we hebben gehad.
Gelukkig hebben we de foto’s nog:

“Meneertje 333” verder lezen

Meneertje 332

Woensdag 17 april 2019 Meneertje 332

De hele vrije week is het vrouwtje druk geweest in ons Paradijsje.
Op woensdag togen oma, het vrouwtje en ik naar Intratuin.
Dat was super leuk.
Ik mocht op mijn kussen in de winkelwagen zitten en oma en het vrouwtje zochten allemaal mooie planten uit.
De winkelwagen raakte steeds voller en daardoor had ik minder plek, maar dat maakte mij niks uit.
Ik wist dat het niet al te lang zou duren en dan kwamen we bij de smulafdeling speciaal voor mij.

Toen we aankwamen op de botjes,- snoep,- en koekjes afdeling, zei oma direct dat ze voor mij wat botten en koekjes ging kopen.
Ze pakte 5 zakjes met koekjes en een zak met 8 botten erin.
Oma deed haar handtas open, pakte een nagelschaartje en knipte een klein hoekje uit de zak met botjes.
Ze zei: “jij lust zeker wel een lekker botje van oma hé”?
En of ik dat lustte.
Mijn oma weet precies wat ik nodig heb.
Met het botje in mijn bek zag ik ineens de vijf zakken met koekjes.
Ik liet mijn bot los, drukte mijn neus tegen de verpakking aan en gaf een zacht piepje.
Oma schoot in de lach en wilde al aan de zak gaan knippen toen ik het vrouwtje hoorde: “daar komt niks van in, alles valt er uit als je een zak met koekjes los knipt”.
Hij heeft al een botje en één zak los aan de kassa, is meer dan genoeg.
Gelukkig had oma in haar jaszak nog een koekje en zo kreeg ik alsnog wat lekkers extra.
Niet alleen van oma natuurlijk, ook bij de kassa van de Intratuin vroeg de mevrouw of ik een snoepje mocht.
Ja duhhhh, die mag ik wel, wel tien.
Het werden er vier maar ze waren erg klein dus waren vier snoepjes ook volledig terecht.
De auto werd volgeladen met zakken aarde, potgrond, bemesting, planten en allerlei leuke dingen voor de vogels.
Het vrouwtje was helemaal in haar sas met een houten hanger in de vorm van een boomschijf aan touwen.
Die bleek voor de sier te hangen in de Intratuin maar het vrouwtje wist dat ze die perse wilde hebben en een meneer van de Intratuin klom met gevaar voor eigen leven op een ijzeren rek, haalde de stenen vogel er vanaf en gaf de hanger aan het vrouwtje.
Vanaf de Intratuin reden we direct door naar het Paradijsje.

“Meneertje 332” verder lezen

Meneertje 331

Woensdag 10 april 2019 Meneertje 331

Het voelt al weer een beetje alsof de vakantie begonnen is, heerlijk veel zon gezien.
Afgelopen week zijn we meerdere keren naar het Paradijsje geweest.
Het weekend was de baas erbij maar de andere dagen was ik alleen met het vrouwtje.
Natuurlijk waren mijn vriend Guus en zijn papa en mama er ook.
Guus woont op het park en dat wil ik ook wel maar het vrouwtje zegt dat ze dan eerst met pensioen moet zijn.
Echt jammer want het is heel fijn in ons Paradijsje en ik hoor het vrouwtje ook elke keer zeggen dat ze enorm geniet.
Dan ga je toch niet afwachten tot je met pensioen bent?
Ik snap daar niks van hoor. Maar goed, mijn baasje en vrouwtje zijn erg lief maar alles behalve praktisch ingesteld.

Gelukkig dat we er met mooi weer wel altijd heen kunnen.
Zoals altijd komt Guus gezellig op visite en Guus zijn mama heeft standaard haar snoeptrommeltje mee.
Het vrouwtje begint al te zeuren als ze binnen komen maar daar luistert geen hond naar, ook de mama van Guus niet.
We kregen beiden wat lekkere snoepjes en toen gingen Guus en ik rennen.
Op een gegeven moment hadden we beiden zin in snoepjes en renden we naar zijn mama toe.
Guus ging aan haar voeten zitten en ik keek vanaf de stoel toe, met mijn hoofd op tafel.
De mama van Guus deed het dekseltje van de snoeptrommel af en ik sprong op tafel.
Ik holde naar haar toe en legde mijn neus op de rand van het potje.
De mama van Guus is gek op mij en ik op haar hoor.
We kregen om en om wat snoepjes en toen zei de mama van Guus, nu is het klaar, straks nog een paar.
Ik ging gelijk op tafel naast het potje liggen.
Straks is een ruim begrip en kan maar zo over een paar seconden zijn.
Ik wil die snoepjes niet missen.
De baas tilde me van tafel en zei dat ik heus niets hoefde te missen maar dat ik eerst maar moest gaan spelen.
Ik holde drie keer met Guus om de caravan en daarna sprong ik via de stoel weer op tafel.
Guus zat weer aan de voeten van zijn mama en vroeg of we een snoepje mochten.
Dat mocht en het dekseltje ging weer los.
Het vrouwtje verprutste de gezelligheid door te zeggen dat ik nu echt genoeg had.
Echt onzin want vorig jaar kregen we gewoon hele stripjes en nu moest Anneke de stripjes al in kleine stukjes doen.
Dan mogen we heus wel een heleboel stukjes.
Voordat je zo’n stripje bij elkaar hebt gegeten ben je wel een poos verder hoor.

“Meneertje 331” verder lezen

Meneertje 330

Woensdag 3 april 2019 Meneertje 330

Eindelijk heb ik weer gespeeld met mijn grote vriend Guus.
Dat ik hem zou zien had ik niet verwacht.
Ik ging vorige week vrijdag samen met het vrouwtje naar het Paradijsje.
Het vrouwtje zei dat ze een verrassing voor mij had en toen we aankwamen zag ik dat opa en oma er waren.
Dat was een super verrassing.
Opa was aan het knutselen en bezig om een mooi hek te maken bij de schuur.
Tot nu toe zette de baas en het vrouwtje altijd een ijzeren rek neer zodat ik niet achter de schuur zou kunnen komen.
Opa vond, nu er zo’n mooie nieuwe omheining was gekomen, dat er ook een mooi hekje moest komen bij de schuur.
Wat mij betreft was dat niet nodig maar ze willen niet dat ik achter de schuur langs hol.
Daar is geen beplanting, alleen heel veel zand en daar kun je gewèldig graven.
Maar jullie snappen al, dat vinden ze geen goed idee.
Opa houd heel veel van klussen en aangezien dat thuis bij opa en oma niet zo goed kan, leeft opa zich helemaal uit in het Paradijsje.
Zo heeft hij van de week ook zonwering opgehangen aan de zijkant van de caravan.
Aan de voorkant had opa vorig jaar al zonwering op gehangen.
Mijn opa is heel knap hoor.
Gelukkig wilde opa wel even stoppen met klussen om met mij te spelen.
We speelden samen met de ballon.
Ineens hoorde ik een bekend blafje.

Dat was onmiskenbaar mijn vriend Guus. Ik rende naar het hek toe en daar kwam hij aan, samen met zijn papa en mama.
Ik werd dol enthousiast.
De mama van Guus zwaaide met haar overheerlijke snoeptrommeltje.
Die neemt ze speciaal mee voor mij en Guus.
Het vrouwtje riep al gelijk: “niet te veel hoor Anneke”.
De mama van Guus luistert gelukkig toch niet maar het vrouwtje en we kregen heerlijk wat snoepjes.
Eindelijk kon ik dan weer samen met Guus spelen in mijn tuin.
We holden heel hard heen en weer, renden om de caravan en keihard door al het zand.
Momenteel hebben we namelijk nog heel veel zand.
Onze tuin is wat groter geworden en op die stukken is er nog geen gras.
Dit moet nog worden ingezaaid. Of nou ja moeten, van mij moet het niet hoor.
Ik houd van zand en wie wil er in het Paradijsje nu geen eigen strand?
Dan zetten we mijn bad op het gras en als ik er dan uit stap dan kan ik gelijk lekker graven in het zand.
Ik hoorde het vrouwtje al zeggen dat ze binnenkort gaat inzaaien want dat ze absoluut gras wil voordat we er weer gaan logeren.
Guus en ik hebben samen de grond alvast voor bewerkt zodat ze straks heel makkelijk kan zaaien.
Dat kun je gerust aan Guus en mij overlaten, wij zijn daar meester in.
Op een gegeven moment zei de mama van Guus: “kom we gaan naar huis want het is al laat”.
Ik wilde niet dat ze weg gingen want het was veel te gezellig.
Gelukkig is het bijna tijd om weer te gaan logeren en dan kunnen we heel vaak samen spelen, samen wandelen en samen de koekjestrommel van zijn mama leeg eten.

“Meneertje 330” verder lezen

Meneertje 329

Woensdag 27 maart 2019 Meneertje 329

Vrouwtje zei van de week dat ik een viespeuk ben.
Ik ben het daar niet mee eens want ik vond persoonlijk mijn actie echt heel erg slim.
Het duurde trouwens ook een hele tijd voor het vrouwtje er überhaupt achter kwam dat ik een meesterlijk brein heb.
Jullie snappen er natuurlijk niks van maar ik leg het even uit.

Zoals altijd mag ik overal mee naar toe van het vrouwtje en ze ging naar boven op de midden etage rommelen.
Ik speel dan meestal op het bed of loop wat rond in de badkamer of op het knutselhok.
Het vrouwtje was al een half uur aan het rommelen en ik kroop lekker onder het dekbed van het vrouwtje.
Ineens hoorde ik haar zeggen: “wat heb je nou gedaan Meneertje?”, “kom eens hier”.
Ik had geen idee waar ze het over had, dus ik kwam aangelopen om polshoogte te nemen.
Ze wees op een plas op de badkamervloer.
Riep ze mij nu daadwerkelijk daar voor?
Het leek mij overduidelijk wat ik had gedaan.
Ik had netjes in de badkamer geplast, zoals zij dat ook doen.
Oké, niet op het toilet maar daar kan ik ook helemaal niet bij.
Onder de douche leek mij een heel goed alternatief.
Je zet nadien de sproeier erop en mijn plasje spoelt weg.
Het vrouwtje mopperde dat er ook plas op het badmatje was gelopen.
Nou nou wat een drama. Nieuw kleedje op de vloer en het is weer schoon.
Kijk, als ik nu in bed had geplast of in de knutselkamer, dan had ik het wel gesnapt maar ik ben netjes opgevoed en dat doe ik heus niet.

Vrouwtje zei dat we eerst maar even buiten gingen plassen.
Dat slimme brein is kennelijk alleen aan mij voor behouden want ik had namelijk net geplast maar goed, als het vrouwtje wil wandelen huppel ik wel mee hoor.
Tijdens de wandeling beneden kwamen we de buurman, de buurvrouw en het buurjongetje tegen.
We liepen gezamenlijk terug naar huis en Cayden wilde wel een poosje met mij buiten spelen.
Daar houd ik van, lekker rennen met buurkindertjes.
Het vrouwtje pakte de tennisballen en keek hoe ik samen met Cayden heen en weer holde.
Ineens zag ik in mijn ooghoek iets heel bekends.
Ik rende er heen en zag Richard en Wilma aankomen.
Natuurlijk moesten we volop knuffelen en nadat ik nog even met Cayden en Richard met de bal had gespeeld, gingen we naar binnen en kroop ik bij Wilma op schoot.
Visite is zo gezellig.

“Meneertje 329” verder lezen

Meneertje 328

Woensdag 20 maart 2019 Meneertje 328

De hoveniers hebben keihard aan onze tuin van het Paradijsje gewerkt.
De omheining met het mooie hout was al een poosje klaar maar de laurier haag is nu ook geplaatst.
Het ziet er prachtig uit.
Ik mocht even bij opa en oma blijven toen de baas en het vrouwtje grote zware zakken met tuinaarde, tuinkorrels en nieuwe bloembakken naar het Paradijsje gingen brengen.
Zodra ze vrij zijn gaan ze zelf nog wat struiken weghalen uit de tuin en dan komen de hoveniers om de tuin mooi te maken met allerlei mooie nieuwe planten.

Filmpje van de tuin:

Toen de baas en het vrouwtje mij bij opa en oma kwamen ophalen rook ik het direct. Ze waren niet alleen in het Paradijsje geweest maar ook bij mijn vriend Guus.
Ik zoog me vast aan de broek van de baas en wilde overal ruiken.
Het vrouwtje moest lachen en zei: “ja, daar kunnen we niet stiekem heen”.
En dat klopt want ik ruik dat direct.
De papa en mama van Guus hadden twee grote boodschappen tassen cadeau gedaan voor de verloting van Caviadag Tiel en…..het vrouwtje kreeg een handpop van Meneer de Uil.
Ze was als kind dol op de Fabeltjeskrant en pakte de handpop uit de doos en stak haar hand er in.
Het vrouwtje zei met een gekke stem, terwijl ze met zijn vleugels fladderde en het hoofd van Meneer de Uil bewoog: “Hallo lieve  kijkbuiskinderen”.
Ik bedacht me geen moment en zette mijn tanden in zijn kop.
Per direct snapte ik waarom het vrouwtje Meneer de Uil zo leuk vond, bij mij was het ook gelijk liefde op het eerste gezicht.
Wat een leuke vogel, ik begon hard te kwispelen en wilde Meneer de Uil van haar hand af trekken.
Het vrouwtje riep: “dat dacht ik niet, niks ervan, Meneer de Uil is van mij.
De uil bewoog enthousiast heen en weer op haar hand en het vrouwtje ging verder en zei: “oogjes dicht en snaveltjes toe”.
Ik deed nog een poging om de handpop af te pakken want als je toch je oogjes dicht moet doen en je snavel moet houden dan kan ik die beter vakkundig verwijderen.
Dat is echt zo gebeurd en dan kun je weer verder spelen met die uil. Helaas vond het vrouwtje dat geen goed idee.
Het vrouwtje deed Meneer de Uil terug in zijn doos en zette deze op de vissenkast.

De naam Vissenkast slaat trouwens helemaal nergens op want er is geen vis te bekennen.
Vroeger stond op die kast een vissenkom en allerlei glaasjes met baby guppy’s er in.
Dat is al meer dan 20 jaar geleden, dus die naam is echt raar.
Beter noemen ze de Vissenkast vanaf heden de Rommelkast want die naam past enorm goed.
Iedereen gooit daar van alles op en het is een verzamelplek van allerlei spullen die volgens mij helemaal niet op een kast thuis horen.
Maar dat ter zijde.
Ik zag ineens dat Meneer de Uil, boven op de Rommelkast, wel in een heel erg aantrekkelijk doosje zat.
Het leek mij dat ik die wel mocht hebben en zette het op een keihard blaffen.
Het vrouwtje kwam kijken waarom ik blafte en zei: “stop met wafkippen, Meneer de Uil slaapt en die doos krijg je ook niet”.
Jullie snappen dat ik niet zomaar opgeef en ik was pas tevreden toen het vrouwtje met mij buiten ging spelen met de bal.
Even energie afblazen zei ze.
Prima hoor dan gaan we straks wel weer met Meneer de Uil spelen.

“Meneertje 328” verder lezen

Meneertje 327

Woensdag 13 maart Meneertje 327

Wat hebben we een zalig weekend gehad.
We vetrokken naar Hotel Piccard in Vlissingen en verbleven daar twee nachten.
Het zou heel slecht weer worden dus de auto zat vol met extra kleren, regenjassen, laarzen en storm paraplu’s.
We vertrokken zaterdag al vroeg en aangezien we pas om 15.00 uur in het hotel terecht konden besloten we eerst naar Middelburg te gaan.
We kwamen rond lunchtijd aan en natuurlijk gingen de baas en het vrouwtje broodjes met kroket eten.
Ik kreeg 2 koekjes en ging daarna netjes slapen op de jas van het vrouwtje.
De zon scheen en ondanks de wind was het prima weer.
Na het eten gingen we een poosje winkelen en om 15.00 uur kwamen we aan bij hotel Piccard.
Wat een hartelijke ontvangst.
We kregen een mooie kamer beneden en die lag heel erg handig.
Vanaf onze voordeur konden we zo naar buiten en hoefden we niet eerst het hele hotel door.
Aan de achterkant hadden we een klein terras en de baas en ik gingen samen in de zon zitten.
Het was, uit de wind in de zon, heerlijk warm.
Op het bed lag een speciaal kleed voor mij en er lag een briefje op dat we, als we dat wilden, een groter kleed konden ophalen als ik in bed zou slapen.
Dat leek mij persoonlijk een heel goed idee maar het vrouwtje zei dat ik best op bed mocht spelen maar dat iedereen ’s nachts in zijn eigen bed slaapt.
Eigenlijk ook best prima want de bench stond vlak bij de baas en het vrouwtje en ik heb een heerlijk zacht bed.
Het vrouwtje zei dat de baas op moest schieten met het biertje omdat het heel hard zou gaan regenen en dan was het niet lekker meer aan het strand.

Er was geen regen te bekennen maar het waaide wel keihard.
De boulevard van Vlissingen ligt heel hoog boven het strand en je kunt alleen het strand op via trappen.
Ik heb nog nooit van mijn leven trappen gelopen en het vrouwtje wist ook zeker dat ik dat nooit zou doen omdat ik dat helemaal niet kan.
ja doeiiii, ik zag en rook het strand en zag nu niet echt actie bij de baas en het vrouwtje.
Ze stonden genietend op de boulevard te kijken naar de hoge golven en genoten van de storm.
Het vrouwtje haar haren leken wel op een baal hooi die de lucht in waaide.
Ze zag helemaal niks maar het was wel een fijne bescherming voor het zand dat om je oren waaide.
Ik holde de trap af en het vrouwtje keek me na met grote ogen en had haar mond wagenwijd open.
Dat is met een storm en rond waaiend zand, nou niet echt heel erg verstandig.
Ergens in de verte hoorde ik nog wat kreten als: “Kijk hem nou”, “Hij kan helemaal geen trappen lopen”, “Niet te geloven”.
Ik trok aan de riem, kom nou, dan ga je je later maar verbazen over wat ik allemaal kan, maar nu gaan we hollen.
Het duurde even maar toen stonden ook de baas en het vrouwtje op het strand.
Hoestend en proestend zei het vrouwtje tegen de baas dat ze zand tussen haar tanden had.
Zand schuurt de maag vrouwtje, kom we gaan rennen.
Helaas mag je op het strand in Vlissingen niet los maar de volgende dag zouden we naar het strand van Dishoek gaan, daar mag dat wel.
Na een wandeling over het strand liepen we terug naar het hotel en gingen we ons ontdoen van het zand.

“Meneertje 327” verder lezen

Meneertje 326

Woensdag 6 maart 2019 Meneertje 326

Zo was alleen de baas ziek en zo waren de baas en het vrouwtje beiden ziek.
Vrouwtje en ik waren op zaterdag nog samen naar het Paradijsje geweest om bij de hoveniers te zijn.
Zij waren bezig met onze tuin en toen leek er nog niet zo veel aan de hand te zijn met het vrouwtje.
Het vrouwtje had het koud maar dan ben je niet ziek.
We hebben die dag nog heerlijk een paar keer in mijn bos gewandeld en gespeeld met de bal.
Toen we thuis kwamen had ze hoge koorts, kroop ze in bed en heeft ze 24 uur achter elkaar geslapen.
Echt ongezellig want ik dacht dat we nu met z’n drietjes op de bank zouden gaan liggen.
Toen ze wakker werd had ze migraine en wilde alleen maar boven in het donker liggen.
Gelukkig lag de baas wel gezellig bij mij op de bank.

Woensdag kwam het vrouwtje uiteindelijk weer naar beneden en kon ik haar knuffelen.
Wat was ze lang weg geweest, echt ongezellig.
Het vrouwtje is nu al weer bijna vrij en gaat haar zevende en tevens laatste nacht werken.
Morgen als ze uit de nachtdienst komt dan gaat ze niet slapen maar reizen we af naar All Dogs Trimsalon en word ik weer geplukt.
De baas kan niet wachten tot ik weer mooi kort ben maar persoonlijk vind ik die lange haren ook prima hoor.
Van mij hoeft er niet perse aan mijn vacht getrokken te worden.
Uiteindelijk valt alles vanzelf heus een keertje uit.
Maar het vrouwtje wil daar niet op wachten en ze zegt ook dat ik er wel netjes uit moet zien want aankomend weekend gaan we twee nachten naar een hotel in Vlissingen.
Uiteraard is het een hotel waar ik ook welkom ben want anders gingen we niet.
Hopelijk word het een beetje mooi weer want dan kunnen we lekker wandelen op het strand.
Ik heb heel veel zin om een weekend weg te gaan in een hotel aan zee.
Maar eerst donderdag naar Alma en daarna gaan we waarschijnlijk even kijken bij de hoveniers, die voor de laatste keer aanwezig zullen zijn om de laurier heg te gaan poten.
Heel benieuwd hoe het er uiteindelijk uitziet als alles klaar is.

“Meneertje 326” verder lezen

Meneertje 325

Woensdag 20 februari 2019 Meneertje 325

Wat is het toch zalig als je niet meer ziek bent.
Ik eet weer gewoon twee keer per dag mijn eten en krijg bij de koffie mijn eigen koekjes.
Vrouwtje zegt dat ze aan de gang gaat met mijn gedrag omdat ik moet afkicken.
Onzinnig natuurlijk want ik hoef helemaal nergens van af te kicken.
Ik vind het prima zoals het nu gaat.
Toen ik ziek was wilde ik mijn pillen niet nemen en het vrouwtje probeerde alle drie de pillen met rosbief, ham en kaas maar ik wilde helemaal niks.
Ze nam me elke keer mee naar de bank, tilde me dan op haar schoot en probeerde dan met hoge stemmetjes om mij te verleiden mijn pillen met allerlei lekkers in te nemen.

Nu ik weer beter ben vind ik dat ik al mijn mis gelopen rosbiefjes, hammetjes en kaasjes nog te goed heb.
Dus zodra de koelkast open gaat scheur ik naar de keuken en sta ik kwispelend naast het vrouwtje.
Ze zegt dan al gelijk: “nee Meneertje, dit is voor het vrouwtje”.
Ik trek mij er niets van aan en hol gewoon mee naar de bank om vervolgens op haar schoot te klimmen en mijn neus tegen haar broodje, koekje of koffie aan te duwen.
Kom maar met een stukje hoor, eventueel een pilletje erin is ook goed.
Nu ik wel zin heb in drie pillen heb ik geen pilletjes meer, dus ik krijg helaas ook geen rosbiefjes, hammetjes en kaasjes meer op de bank.

Omdat het vrouwtje weer ’s nachts werkt kwam ze pas om 15.30 uur uit bed en natuurlijk ging ik haar eerst begroeten en langdurig knuffelen.
Altijd weer fijn omdat ik het vrouwtje een hele dag niet heb gezien.
Dan is het tijd voor haar ontbijt.
Soms eet ze crackers maar meestal een kommetje yoghurt met muesli.
Zo ook afgelopen vrijdag, ze schonk een kom vol met yoghurt, deed er muesli in en nam plaats op de bank.
Ik sprong op haar schoot en likte in het luchtledige boven haar kom.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei: “wat ben je toch een schooikont”.
Bij elke hap die ze uit haar kom nam likte ik in de lucht maar helaas viel er geen druppel af.
Ze at het bakje leeg en zette deze op de salontafel.
Ik had al snel gezien dat ze haar bakje niet netjes had leeg gegeten.
Aan de rand zat nog een lekkere dikke laag yoghurt, zonde om weg te gooien.

Het vrouwtje was druk aan het bellen en ik sprong op mijn eigen bankje die tegen de salontafel aan staat.
Ze stond op van de bank en liep naar de agenda.
Vanaf mijn bankje sprong ik op de salontafel en likte snel het bakje leeg.
Hij zag er keurig schoon uit en kon zo de kast weer in.
Terwijl zij wat afspraken in de agenda noteerde stapte ik weer op mijn bankje.
Het vrouwtje was uitgebeld en nam weer plek op de bank.
Ik sprong op schoot en gaf haar een dikke knuffel.
Ineens hoorde ik: “jakkes wat voelt je baard vies aan”, “wat heb je gedaan?”.
Ze keek naar haar bakje yoghurt en daarna naar mij.
Ja vrouwtje dat krijg je er van als je niet netjes je bakje leeg eet.
Ik hoorde het vrouwtje nog een beetje mopperen terwijl ik mijn plakbaard tegen haar wang vlijde en haar een paar dikke zoenen gaf. Ze schoot in de lach en zei kleine viespeuk.
Kom vrouwtje, tijd voor actie, laten we lekker gaan buiten spelen met de bal.

“Meneertje 325” verder lezen

Meneertje 324

Woensdag 13 februari Meneertje 324

Ik ben er weer hoor.
Nou ja, ik was er natuurlijk altijd wel maar ik ben er weer met een verhaaltje bedoel ik.
Bijna twee weken ben ik ziek geweest.
Niet zo maar een simpel mannen griepje maar echt héél erg ziek.
Ik wilde niet meer eten, zelfs geen vleesjes of koekjes.
Ook wilde ik niet knuffelen en niet op schoot.
Alles wat ik binnen kreeg braakte ik weer uit en ik kwijlde heel erg veel.
Overal lagen plasjes kwijl en de baas en het vrouwtje moesten elke keer dweilen en droge kleedjes voor mij neerleggen.

Het vrouwtje en de baas maakten zich veel zorgen en ik moest ook heel vaak naar de dierenarts.
De dokter vertelde dat ik een acute gastritis had en dat ik elke keer hele kleine beetjes moest eten en vooral geen vlees.
Ik wilde ook helemaal geen vlees, ik wilde gewoon niks maar dat moest wel.
Een lege maag maakt dat je juist veel maagzuur gaat aanmaken en dat mocht niet gebeuren om mijn maag beter te laten worden.
Het vrouwtje probeerde van alles maar ik weigerde spontaan te eten.
Daarom deed ze mijn eten met een spuit in mijn bekkie en dat slikte ik uiteindelijk wel weg.
Gelukkig is dat allemaal voorbij want ik heb wel vier prikken gehad en ook allemaal pillen en drankjes.
Ik moet nog vier kleine maaltijden per dag en ik krijg dat beetje brok met een half plakje kipfilet.
Sinds 2 dagen gaat dat goed zonder braken.
Het is weer tijd voor gewone lekker dingen en voor heel veel knuffels.

Ik knuffel nu de hele dag en het vrouwtje vond dat de eerste paar dagen super fijn maar nu zegt ze dat ik ook af en toe eens even wat voor mezelf moet gaan doen.
Nou echt niet, ik vind het veel te fijn bij haar en we moeten alles toch ook inhalen van afgelopen twee weken?
Wees blij dat ik weer beter ben en dat ik weer wil knuffelen.
Zodra het vrouwtje op de bank gaat zitten, klem ik mijn pootjes om haar nek, duw ik mijn kin tegen haar neus en met mijn neus voor één van haar ogen, houd ik haar stevig vast.
Als ze dan probeert om haar hoofd te draaien, draai ik gewoon mijn snuit mee.
Ze hoeft geen televisie of Ipad te kijken, ze heeft genoeg aan mij.
Stel dat ik weer ziek word dan heeft ze dat direct in de gaten en kan ze me fijn allemaal lekkers gaan geven.
In het begin moest het vrouwtje er heel hard om lachen maar nu noemt ze me elke keer zwaan-kleef-aan en zet ze me ook rustig naast haar neer op de bank.
Vaak probeer ik dan via de leuning alsnog weer op haar schoot te komen maar soms mag het echt niet.

Omdat ik niet genoeg kleedjes had, toen ik zoveel moest braken en kwijlen, heeft het vrouwtje kleedjes bijbesteld bij www.slaaplekkerzacht.nl
Twee super lekkere kleedjes voor in mijn bench maar ook 2 mooie nieuwe kleedjes voor op mijn uitkijk-eiland voor het raam.
Hele zachte dikke kleedjes.
Het fijne van slaaplekkerzacht.nl is, dat je alles op maat kunt bestellen.
Je kiest een mooi stofje uit en geeft de maten door aan Milou, de eigenaresse van slaaplekkerzacht.nl
Zij gaat het dan helemaal naar wens maken en ze kan dat heel goed.
Het vrouwtje heeft voor de cavia’s alles van slaaplekkerzacht.nl maar ook voor mij.
Het kleed in mijn kast, de bekleding in mijn fietsmand met twee kussentjes, kleden voor op mijn uitkijk-eiland en natuurlijk heel veel benchkleedjes.

“Meneertje 324” verder lezen

Meneertje is ziek

Vandaag even geen verhaaltje want Meneertje is ziek.
Zaterdag in de vroege ochtend begon hij met braken, veel speekselverlies en niet kunnen liggen van de pijn.
Hij was apathisch dus gelijk naar de dierenarts.
Na een dag van onderzoeken, 3 consulten, 2 röntgenfoto’s, 2 injecties kwam de uitslag: acute gastritis. Met maagzuurremmers en een ontstekingsremmer keerden we huiswaarts.

Hij kreeg bariumpap voor de foto.
Bij de eerste röntgenfoto leek het of de passage geen goede doorgang had.
Om hem niet gelijk een grote operatie te geven moesten we om 16.00 uur terug komen. Hij kreeg een injectie om de peristaltiek op te wekken.

Om 16.00 uur bleek de passage gelukkig goed.

We kregen een dieet, en pillen mee en maandag zou hij zich een stuk beter moeten voelen.

Zondag had hij nog wel wat speekselvloed maar leek het langzaam te stabiliseren. Maandag was hij erg moe maar braakte hij niet. Dinsdagochtend was hij even de oude.
Maar om 19.45 uur begon hij te bibberen, braakte en voelde hij zich weer veel zieker.
Wederom gebeld en naar de dierenarts gereden. (natuurlijk net na sluitingstijd, meneertje heeft daar inmiddels een abonnement op 😂)

Gelukkig kon zijn grote mensenbroer mee zodat ik Meneertje in de auto op schoot kon houden.
Hij werd weer volledig onderzocht

De hele nacht bij hem gebleken en hij bleef heel veel speekselvloed houden.
Vanmorgen terug gegaan naar de dierenarts en dieetvoeding gekregen.
Meneertje mag geen vers vlees meer maar moet speciale voeding die hij natuurlijk niet wilde.
Gelukkig net gegeten.

Het moet langzaam beter gaan en de overtollige speekselproductie kan nog wel een week duren.

Iedereen veel dank voor alle lieve berichtjes. Zoals jullie begrijpen is de eerste zorg voor Meneertje en zou ik een dagtaak hebben aan alle privé berichtjes beantwoorden. Ik houd een paar mensen prive op de hoogte en de rest allemaal via mijn site.
Dank voor het begrip en begrijp het niet verkeerd ik vind alle lieve bemoedigende woorden en de belangstelling echt lief.

Meneertje 323

Woensdag 23 januari 2019 Meneertje 323

Vorige week was het vrouwtje druk aan het rommelen in de grote la.
Ze viste er een boekje uit en zei tegen de baas: “ik heb hem gevonden hoor, we kunnen naar de dierenarts”.
Ik ging op mijn rug liggen, deed mijn ogen dicht en hoopte dat ze niet vergaten om dokter Wilma de groeten van mij te doen.
Het vrouwtje deed net iets te enthousiast en ik begreep al snel dat ze niet samen op visite gingen bij de dierenarts maar dat ik mee moest.
Het vrouwtje wilde een kwartier voor het spreekuur aanwezig zijn omdat we dan als eerste aan de beurt waren.

Er was inderdaad nog helemaal niemand en het vrouwtje zette mij op de weegschaal en zei: “zit”.
Wegen leek mij prima dus ik ging zitten en het vrouwtje las hardop, 4300 gram.
Ik was slechts 200 gram aangekomen in een jaar tijd.
Fantastisch om te weten, dan konden we nu weer naar huis.

Helaas begreep ik dat ik een prik moest en toen begon ik te rillen.
Ik zat bij de baas op schoot en hij zei: “stel je niet zo aan, het is zo voorbij”.
Klein prikje en dan is het klaar.
De buitendeur ging open en er kwam een hond met muilkorf binnen.
Hij gromde wat en werd met ferme stem door zijn vrouwtje gecorrigeerd. Dat had ze net zo goed niet kunnen doen want het hielp helemaal niks.
Inmiddels was er meer lawaai want er waren een aantal andere honden binnen gekomen en er werd wat heen en weer geblaft en gegromd.

Op het bankje achter mij was een echtpaar komen zitten met een hond die van de zenuwen heel erg aan het hijgen was.
Die wilde vast wel voor mij dus ik stelde voor om mijn prik wat later te nemen.
Helaas wilde de hijghond niet eerst.
Ik zette het weer op een rillen en toen hoorde ik: “Meneertje Jansen, kom maar”.
Dokter Wilma stond in de deuropening en ik herkende haar direct.
De baas tilde mij op de onderzoeksbank en Wilma begon mij te aaien.
Ik liet het al rillend en trillend toe.
Ze zei dat ik niet bang hoefde te zijn en dat het heus allemaal wel mee viel.
Dokter Wilma keek in mijn oren, voelde aan mijn buik, luisterde naar mijn hart en longen en voelde aan mijn billen en benen.
Ze zei: “wat een spierbundel ben jij, er zit geen grammetje vet op”.
Zie je wel vrouwtje, ik ben een spierbundel en je hoeft dus niet zo zuinig aan te doen met de koekjes, nu hoor je het eens van de dokter zelf.
Dokter Wilma liep naar een kast, pakte de spuit en liet mij er aan ruiken.
De baas pakte mijn snuit in zijn hand en toen kreeg ik een prik.
Ik bleef stok stijf staan en maakte geen enkel geluid maar mijn blik sprak boekdelen.
Ze moesten alle drie lachen maar wat mij betreft viel er helemaal niets te lachen.
Dokter Wilma vervolgde nog als ik naar een pension ging of naar het buitenland dan moest ik nog een prik.
Nou ik ga mooi naar ons Paradijsje en naar Noord Holland aan zee, dus ik hoef niks geen extra prikken.

Dokter Wilma schoof mij nog een koekje toe maar ik wilde geen koekje, ik wilde naar huis en wel meteen.
De baas nam het koekje mee en in de auto naar huis at ik hem toch maar op.
Eigenlijk viel het mee maar ik ga ze niet wijzer maken dan ze al zijn want vandaag wil ik als troost heel veel extra koekjes.

“Meneertje 323” verder lezen

Meneertje 322

Woensdag 16 januari 2019 Meneertje 322

Feest hadden we afgelopen zondag, heel groot feest.
De baas werd namelijk 56 en we gingen ’s morgens zijn verjaardag in het verzorgingshuis bij oma vieren.
Mijn grote mensenzus Do en haar vriend Patrick kwamen uit Amsterdam en mijn grote mensenbroer kwam zelfs vroeg zijn bed uit voor het feestje.
Maar…..ook mijn opa en oma zouden op verjaardagsvisite komen in het verzorgingshuis.
Best heel leuk want dan kon oma ook een beetje het feest van de baas mee vieren.
Opa en oma waren een weekend weg maar zouden vanaf het hotel direct naar het verzorgingshuis rijden.
Niks zo fijn als allemaal compleet zijn.

Eerst ging ik oma ophalen vanuit de huiskamer en daarna reden we naar de restaurant tuin.
Ik mocht op haar rolstoelblad zitten.
We hadden lekker gebak mee genomen naar het verzorgingshuis en toen alle kinderen er waren, gingen de baas en het vrouwtje samen koffie halen en het gebak op schoteltjes doen.
Ik kreeg natuurlijk twee koekjes want bij koffie hoort koek en als je gebak hebt horen er, vind ik, wel tien koekjes bij.
Helaas kreeg ik maar twee koekjes.
Gelukkig wist ik dat opa en oma nog moesten komen en als oma mij ziet heeft ze standaard wat koekjes voor mij.

Het vrouwtje zei dat ik aan schoothoppen deed.
Logisch toch? Ik wilde bij iedereen op schoot zitten.
Iedereen vind het ook leuk als ik op schoot kruip en ik maak ze graag blij.
Ineens hoorde ik, waar is mijn ventje?
Die stem herkende ik gelijk en ik begon heel hard te wafkipjanken.
Zo noemt het vrouwtje mijn enthousiaste begroeting.
Mij maakt het niet uit hoe ze dat wil noemen en nee, ik houd niet op met wafkipjanken.
Al die oude mensen zijn toch doof en ik was dolblij dat ze er waren.
Kom snel opa en oma, er is taart en koffie.
Oma zei:”weet je wat ik op vakantie gekocht heb”? “Een speciaal potje met heerlijke kleine minikoekjes. voor jou”.
Ze deed het potje open en ik wist al, voordat ik ze had geproefd, dat ik die heel erg lekker zou vinden.
Mijn oma weet precies wat ik nodig heb.
Terwijl het vrouwtje haar mond open deed om wat te gaan zeggen zei oma tegen haar: ” maak je niet druk, het zijn hele kleintjes”.
En zo is het oma, twaalf van die mini’s staan gelijk aan één klein koekje van mijzelf dus doe er maar vierentwintig want ik krijg altijd twee koekjes bij de koffie.
Het werd een hele feestelijke ochtend met veel aandacht en veel lekkers.

“Meneertje 322” verder lezen

Meneertje 321

Woensdag 9 januari 2019. Meneertje 321

Nu de kerstboom en alle versierselen weer naar de zolder verdwenen waren, was de kamer ineens wel heel erg kaal.
Om de kamer wat op te pimpen wilde het vrouwtje twee grote planten hebben.
De baas en het vrouwtje waren het snel eens, twee hele grote cactussen moesten er komen.
De meeste planten die wij in huis hebben zijn van zijde.
Het vrouwtje zegt dat dit is omdat we ’s zomers veel weg zijn maar ik weet heus wel dat ze geen van beide groene vingers hebben.
Maar het maakt mij niet uit hoe ze het wil noemen, ik vind planten kopen altijd leuk. Wij gaan voor planten namelijk naar de Intratuin en daar kun je altijd heerlijke koekjes en brokjes proeven.
In het begin dacht ik dat je het hele bakje leeg mocht eten maar kennelijk is het de bedoeling dat je er een koekje of brokje uit neemt en dan is het klaar.
Maar proeven met maar één koekje is echt raar. Ik vind dat je minimaal meerdere koekjes moet nemen voor je zeker weet of je ze wel of niet lekker vind.

We gingen naar de Barneveld en ik mocht op mijn eigen kussen in de winkelwagen zitten. We reden met het wagentje langs de buitenplanten en ik ging alvast staan want ik wist precies wat er dan kwam, de dierenafdeling.
Gelukkig hebben ze meerdere proefbakjes dus ik kon wel wat verschillende koekjes en snoepjes proeven.
Aan de kassa krijg je ook altijd een koekje, tenminste als je wat koopt maar dat ging goed komen want het vrouwtje zag de cactussen al staan.
Zowel de baas als het vrouwtje vonden ze mooi.
Er stonden reuze cactussen met hele grote dikke stekels en die wilden ze hebben.
Het vrouwtje keek op het prijskaartje en trok groen op.
Ze zei net iets te hard: “jemig wat een idioot hoog bedrag voor een cactus”.
Iets verderop keek een medewerker van de Intratuin op van zijn werk en zei: “ja mevrouw, cactussen zijn op dit moment reuze hip”.
Vrouwtje heeft niks met alles wat hip is maar ze vond ze mooi dus besloot ze de twee grote cactussen toch mee te nemen.
Ze pakte de zware pot aan de rand vast en voor ze hem omhoog kon tillen hoorde ik heel hard AAAUWW.
Ze liet de pot los en stak haar vinger in haar mond.
De baas schoot in de lach en zei: “leuk hé, zo’n hippe cactus”.
Het vrouwtje mopperde nog een poosje op de cactus maar die trok zich er uiteraard niets van aan.
Thuis heeft ze zich nog twee keer geprikt aan HendrikPrik, zoals de grootste van de twee cactussen nu heet, maar toch is ze er blij mee en hij staat heel mooi hip te zijn op het nieuwe blauwe krukje.
De andere grote cactus, ScarletStekel, staat in een grote pot op het bureau.

Helaas zijn we nu voorlopig klaar bij Intratuin en het zal wel weer een hele poos gaan duren tot we weer snoepjes en koekjes kunnen gaan proeven.
Waarschijnlijk is dat pas als we nieuwe planten gaan kopen voor het Paradijsje.
Over het Paradijsje gesproken……daar gingen we de laatste vakantiedag naar toe en toen we aankwamen wist ik niet wat ik zag.
Of nou ja, ik zag eigenlijk alles want de hele heg aan de buitenkant van onze tuin was weg.
26 meter conifeer was volledig verdwenen.
De baas en het vrouwtje schrokken er niet van en ik begreep dat dit ook helemaal de bedoeling was.

“Meneertje 321” verder lezen

Meneertje 320

Woensdag 2 januari 2019 Meneertje 2019

Allereerst wil ik iedereen de allerbeste wensen doen voor 2019.
Volgend jaar mag dat nieuwe jaar met flink wat minder geknal hoor.
Om 18.00 uur ’s avonds gingen er een soort bommen af, die volledige putdeksels omhoog deden komen en in no time stond ons huis te schudden op zijn grondvesten.
Ik begon te grommen en keihard te blaffen.
Waren ze nu helemaal knettergek geworden.
De lichtflitsen en keiharde klappen bleven komen en het was nog lang geen 24.00 uur.
Het vrouwtje zei dat ze op sommige plekken een vuurwerk verbod hebben en ik ben voor.
Volgend jaar alleen nog kindervuurwerk en mooie sierdingen.
Geen klappen meer want dan schrikt iedereen.
Ik was niet doodsbang maar schrok me wel elke keer een hoedje.
Waarom zou je in de vrede mensen en dieren zo hard willen laten schrikken?

Het vrouwtje schrikt altijd als ze mij niet kan vinden maar wat mij betreft staat dat niet in verhouding met de harde knallen die daadwerkelijk reden geven om heel hard te schrikken.
Van de baas en het vrouwtje moest ik ondanks de levensgevaarlijke situatie toch af en toe naar buiten om te plassen.
Nou, ik was zo klaar. Een hele grote plas en dan snel weer naar binnen.
Gisteren was het gelukkig weer een dag als alle anderen en konden we weer lekker plassen zonder geklap en geknal.
Het plast toch een stuk relaxter als je rustig kunt snuffelen zonder dat je bang hoeft te zijn dat je trommelvliezen uit je flaporen knallen.
De baas en ik liepen al heel vroeg buiten want de baas is een ochtendmens.
Iedereen lag nog op één oor, mijn vrouwtje ook.
Het vrouwtje is absoluut geen ochtendmens en haar gingen we pas om 9.30 uur wakker maken want het was Gelukkig-Nieuwjaar-Familie-Wensdag
Dat is traditie bij ons.
Dus togen we op 1 januari om 11.00 uur naar opa en oma voor koffie, koekjes en knuffels.
Opa en oma zijn altijd heel blij als ik kom.
’s Middags gingen we pas om 16.00 uur naar oma in het verzorgingshuis.
Oma moest namelijk eerst een middagdutje doen.
Alle ooms, tantes, neefjes en nichtjes komen dan naar het verzorgingshuis en iedereen brengt dan wat lekkers mee.
Wij hadden een grote schaal vol met allemaal soorten worstjes.
Het nieuwe jaar was goed begonnen.

“Meneertje 320” verder lezen

Meneertje 319

Woensdag 26-12-2018 Meneertje 319

Het laatste verhaaltje van het jaar en wel op deze tweede kerstdag.
Helaas is het vrouwtje aan het werk en dat is super onhandig want de baas heeft anderhalve week vakantie.
We hadden mooi allemaal leuke dingen buiten de deur kunnen doen maar nu moet ik wachten tot donderdag.
Dan komt het vrouwtje uit de nachtdienst en dan hebben we eindelijk allemaal vakantie.
Gisteren was het, ondanks dat het vrouwtje aan het werk is, wel heel erg leuk.
We hebben namelijk eerste kerstdag bij opa en oma gegeten.
Oma had een groot kerstdiner gemaakt.
Natuurlijk had oma voor mij ook een meer gangen menu gemaakt, waarbij ham en een eitje niet ontbraken
En, er gaat iets enorm leuks gebeuren want ik mag een nachtje bij opa en oma slapen.
De baas en het vrouwtje gaan vrijdag naar de theatershow van Arjan Lubach en voor die tijd gaan ze uit eten met Do en Patrick in Amsterdam.
Ik kan dan natuurlijk niet mee maar ik mag dan heerlijk naar opa en oma.
De dag er na gaan de baas en het vrouwtje met alle kinderen iets leuks doen en daarom mag ik een nachtje blijven slapen bij mijn lieve opa en oma.
Ik word daar helemaal gelukkig van.
Gaan jullie maar lekker uit dan ga ik twee dagen lang spelen met opa en oma, lekker bij ze dutten op de luie stoelen en allemaal lekkere dingen eten.
Oma zei al tegen het vrouwtje: “vinden jullie het goed dat ik Meneertje dan nog een eitje geef?”.
Dat hoeft oma helemaal niet te overleggen want het vrouwtje is er helemaal niet bij dus alles mag, kookworst, rosbief, kaas, koekjes en alles wat oma maar bedenken kan.

Van oma krijg ik altijd “omdat je zo lief bent koekjes“, “omdat je zo lief kijkt koekjes”, “omdat je zo lekker knuffelt koekjes” en natuurlijk standaard koekjes bij de koffie en de thee en bij een glaasje water.
Oma heeft het potje met koekjes altijd naast zich staan en dat is net zo makkelijk, dan kan ik af en toe even met mijn neus tegen het dekseltje aan tikken, dan weet oma ook weer dat ze dat potje vooral niet moet vergeten open te maken.
Vaak zegt oma dan: “heb je nog zo’n zin in een koekje vent”, nou dat heb ik altijd wel.
Jullie snappen dat ik me enorm verheug op een nachtje logeren.
Mijn koffer staat al gepakt.
Verder gaan we natuurlijk lekker veel wandelen en leuk samen filmpjes kijken onder een lekkere fleece deken.
’s morgens lekker in het bed bij de baas en het vrouwtje.
Niks zo leuk als samen vrij zijn.

“Meneertje 319” verder lezen