Meneertje 298

Woensdag 27 juni 2018 Meneertje 298

Een verhaaltje over beestjes.
Vrouwtje is er dol op maar dat is maar schijn bleek laatst.
Ze zag een beest en ik hoorde ieeeeeeeeel.
Ik weet niet wat voor soort beest het was maar ze zei tegen de baas dat hij moest helpen.
De baas kwam bij ons zitten en het vrouwtje zei: “kijk nou, iellllll wat een dikke”.
Het vrouwtje stond op en pakte de tekentang en zei: “als je goed zijn snuit vast houd, haal ik hem wel weg”.
Ho ho, wacht even…ik weet niet wat je precies van plan was om weg te halen maar we gaan dat dus niet doen.
Je kunt dan wel verpleegkundige zijn maar je werk mee naar huis nemen is sowieso een heel slecht idee.
Ga maar lekker met die tang op je werk aan het frutselen maar niet aan mij.
De baas vroeg hoe hij het beste mijn snuit kon vasthouden want kennelijk zat het beest vast aan mijn lip.
Hij vroeg aan het vrouwtje of het zeer deed, die teek verwijderen.
Teek? Lip? Zeer? Uhm…laten we vooral die teek gewoon met rust laten en mijn lip ook.
Af en toe een beetje krabben vond ik persoonlijk geen punt maar het vrouwtje was vast beraden en zei dat het waarschijnlijk geen zeer deed.
Waarschijnlijk? Hoezo deed het waarschijnlijk geen zeer? Wat was dat voor dubieus antwoord?
Ik vond het vooral alles behalve relaxt klinken en voordat ik van de bank kon springen had de baas mij vast en zette het vrouwtje de tang rondom de teek.
Ze schoof hem naar beneden en zei triomfantelijk, kijk zijn pootjes spartelen.
De baas zei: “ga weg met dat vieze beest, straks valt hij uit de tekentang”.
Het leek mij een goed plan want stel dat hij terug zou vallen op mijn lip.
Nadat de teek verwijdert was van mijn lip, ploos ze verder in mijn vacht.
Na een poosje vond ze nog een piepkleintje bij mijn voorpoot.
Ze zag hem amper dus leek het mij onzin om die ook te verwijderen maar kennelijk was ze op tekenjacht en was er geen ontkomen aan.
En….eerlijk is eerlijk, ik voelde er helemaal niks van maar dat hoefde het vrouwtje niet te weten.
Eerst een paar koekjes, dan stop ik met je negeren.

“Meneertje 298” verder lezen

Meneertje #297

Woensdag 20 juni 2018 Meneertje 297

Ik ben nog lang niet jarig.
Pas 16 september word ik 2 jaar oud en toch kwamen de papa en mama van Guus alvast met mijn verjaardagscadeau.
Ik houd van cadeautjes en zeker als het leuk verpakt is in een mooie doos.
En, dat zat het….niet in één doos maar in twee dozen.
De mama en papa van Guus weten wel wat ik leuk vind.
Het vrouwtje zei dat ik nog helemaal niet jarig was maar gelukkig luisteren ze niet naar mijn vrouwtje.
Dit cadeau was voor mijn verjaardag maar ook voor opa, oma, de baas en het vrouwtje.
Ze hadden namelijk iets heel moois gekocht voor het paradijsje.
Ik mocht gaan uitpakken en dat kan ik heel goed maar ik rook natuurlijk wel dat er een grote zak met lekkers aan de buitenkant van het cadeau zat.
Die wilde ik eerst op eten maar het vrouwtje stond er al weer bij om te zeggen dat ik er eentje van mocht en dat de rest in mijn snoeppot zou gaan.
Gelukkig kreeg ik er mooi twee van de mama van Guus en toen kon de uitpak pret beginnen.
Eerst ging ik samen met het vrouwtje de kaart lezen die er bij zat en toen mocht ik dan eindelijk starten
Ik scheurde aan het papier en trok grote repen pakpapier van de doos af.
Ze mochten me natuurlijk niet helpen want ik kan heel goed zelf cadeautjes uitpakken.
Het vrouwtje wilde graag helpen want die was heel nieuwsgierig maar ze moest echt nog even geduld hebben.
Toen al het papier van de doos af was, zag ik in de doos een kleinere doos en daar omheen allemaal papierproppen.
Ga maar vast koffie zetten hoor vrouwtje.
Voorlopig ben ik nog wel even zoet met alle papiertjes.
Het vrouwtje wilde niet wachten en zei: “ga jij je maar lekker vermaken met de buitenste doos en de papier proppen dan kijk ik even wat er in de binnenste doos zit”.
Dat was een goede deal en ik trok de grote doos helemaal uit elkaar.
Ik was enorm druk en hoorde ineens: Wat super leuk en daarna hoorde ik ‘DONGGGGGGGGGG ‘ ‘DONGGGGGGGGGG’ ‘DONGGGGGGGGGG ‘.

We hadden een super mooie buitenbel gekregen met een teckel er op.
Iedereen die nu op visite komt kan aanbellen door het touw te bewegen van de mooie dongdong bel bij het wafkiphekje.
Je hoort dan heel hard DONGGGGGGGGGG DONGGGGGGGGGG.
Het vrouwtje heeft gezegd dat ik alleen nog mag wafkippen als de grote teckelbel gaat en verder niet meer”.
Nou dat gaan we dus niet afspreken want het hekje heet niet voor niets het wafkiphekje.
Wat super lief van de papa en mama van Guus. Natuurlijk ook van mijn vriend Guus zelf, maar dat spreekt voor zich.
Opa gaat de bel nog lakken zodat hij niet gaat roesten en dan een paal in de grond slaan en dan kan hij daar de bel aan hangen.
We kunnen niet wachten tot hij hangt.
Super blij met ons mooie cadeau, een prachtige Dongdongbel bij het wafkiphekje.
Welke teckelfamilie wil dat nu niet?

“Meneertje #297” verder lezen

Meneertje #296

Woensdag 13 juni 2018 Meneertje 296

Wij hebben in het paradijsje een loungebank met losse kussens.
Normaal ruimt het vrouwtje de kussens elke avond op.
Ze stopt dan alle losse kussens in een grote beschermhoes, sjouwt met de baas de grote zak naar de schuur en legt deze dan hoog op een plank neer.
Omdat het de afgelopen periode heel mooi weer was en ze elke dag de kussens op de loungebank wilde hebben besloot ze de kussens er gewoon op te laten.
Het vrouwtje vond dat reuze makkelijk en ze houdt van enorm makkelijk.
Oma heeft een prachtige beschermhoes gemaakt om de loungebank mooi te houden en normaal ging deze er ’s avonds om zonder kussens.
Tot de verbazing van het vrouwtje, paste de kussens er ook nog keurig bij en zat de beschermhoes nog steeds super mooi.
Helemaal content was ze met haar idee en zei tegen de baas dat de beschermhoes echt heel mooi en handig was.
Op zich was dit ook zo, mijn oma kan dat allemaal wel.
Het had in principe ook heel goed kunnen werken, als er geen hele stoute muizen in het bos hadden gewoond.

Maar, die wonen er wèl en vonden de kussens onder de beschermhoes ook heel erg praktisch.
Ze zaten lekker droog en warm te genieten onder oma’s mooie maaksel.
Dat ze het erg comfortabel hadden merkte het vrouwtje toen ze bij aankomst in het Paradijsje de loungebank op wilde zetten.
Ze haalde de beschermhoes eraf en bracht die naar onze schuur.
Daarna begon ze de kussens te verdelen op de juiste plekken.
Het hele grote kussen op het lange gedeelte, een wat kleinere ernaast en……
toen ze het volgende kussen pakte zei het vrouwtje neeeeeeeeee, een mega gat.

Ik weet niet wat voor gat je hebt maar ik heb het niet gedaan, dat je dat vast even weet.
Ze bekeek alle kussens en vier kussens waren aangevreten en in eentje zat echt een mega gat.
Ik kwam ook eens kijken en dook met mijn neus in het gat.
Uiteraard rook ik gelijk wie er aan de kussens geknabbeld hadden en begon hard te kwispelen.
Het vrouwtje zei tegen de baas: “kom eens kijken, ik zie muizenpoepjes”.
Moest het baasje nu werkelijk naar muizenpoep komen kijken?
En dan? Moest hij het dan in een poepzakje doen en in de vuilnisbak gooien?
Maar nee, ze wilde niet de poepjes laten zien maar de gaten.
De baas zei lachend: “wie weet hebben ze er wel een leuk nieuw nestje in gebouwd en liggen er 10 muizenbaby’s in het kussen”.
Het vrouwtje bevroor gelijk en ploos het volledige kussen na maar vond geen nestje.
Ze mopperde op de muizen maar dat helpt weinig want die hadden allang het hazenpad gekozen.
Gelukkig lag er thuis nog een volledige nieuwe set hoezen maar daar hadden we op dat moment niets aan want we waren niet thuis.
Dus gingen de kussens met gaten gewoon op de bank tot Joeri de nieuwe hoezen kwam brengen in het paradijsje.
Nu zitten er hele mooie nieuwe grijze hoezen om en sjouwt het vrouwtje weer elke avond met heel veel kussens naar het schuurtje.
Van mij hadden die gaten er rustig in mogen blijven hoor.
Je draait de kussens om en je ziet er niks meer van.

Ik heb vorige week in het Paradijsje mijn vriend Guus vaak gezien.
Regelmatig mochten we even samen spelen, heerlijk.
Woensdag kwamen opa en oma de hele middag en avond op visite en kregen we een uitnodiging om ’s avonds gezellig bij Guus wat te komen drinken.
Opa en oma vinden Guus en zijn papa en mama ook leuk, dus natuurlijk zeiden we ja.
Zij moesten eerst weg en gingen naar Ikea.
Toen ze terug kwamen stopte hun auto bij ons hekje.
De mama van Guus zei tegen mij: “kijk eens wat ik voor je heb schatje”.
Ik kreeg een super gave stoffen bal.
Het vrouwtje schoot in de lach en zei: “zonde van het geld, die is zo stuk hoor”.
De mama van Guus zei: “nou en, als hij er maar lol aan heeft”.
De papa en mama van Guus gingen naar Guus die ook een bal kreeg en ik dook met mijn bal de tuin in.
Een klein kwartiertje later app-te het vrouwtje een filmpje van mij naar de mama en papa van Guus.

Filmpje:

De mama en papa van Guus moesten heel hard lachen en toen we er ’s avonds met opa en oma op visite gingen zei de mama van Guus: “wil je nog een bal Meneertje?, Ik heb er nog meer”.
Voordat ik luid ja had kunnen roepen, zei het vrouwtje: “niks ervan, ik moet de rommel die er nu ligt nog bij elkaar harken”
Hij speelt maar met de lege balstof, dat vind hij ook leuk.
Ik had al geen tijd meer want ik was lekker met Guus aan het rennen in zijn tuin.

“Meneertje #296” verder lezen

Meneertje #295

Woensdag 6 juni 2018 Meneertje 295

In het paradijsje staat sinds vorige zomer een gieter in de vorm van een teckel.
Jullie hebben hem vast wel gezien.
Die kochten we in de Sluis bij de Teckel Country Store.
Vrouwtje gebruikt de teckelgieter voor het vullen van de vogelschaal.
Daarna zet ze hem altijd op de grond bij de bloempot neer.
Natuurlijk had ik de gieter al veel vaker zien staan maar toen ik er zaterdag langs liep, bedacht ik ineens dat ik er ook best leuk mee zou kunnen spelen.
Ik pakte de gieter bij het handvat en stapte er heel stoer mee rond.
Ook al was hij erg groot het lukte mij prima.
Ik droeg hem naar het gras en was er leuk mee aan het rommelen.
Het vrouwtje was de rododendron aan het snoeien en de baas was bezig met het eten.
Na een tijdje kwam het vrouwtje even bij mij kijken en toen hoorde ik: “Meneertje wat doe je nou?”.
Op zich leek het mij vrij duidelijk wat ik aan het doen was maar het vrouwtje heeft altijd wat extra uitleg nodig.
Nou, ik was er gewoon een hele functionele gieter van aan het maken.
Tot nu toe zat er alleen een mini gaatje in de snuit en dan duurde het heel erg lang voor de complete vogelschaal gevuld was met water.
Met mijn aanpassing kon het vrouwtje nu ook water geven uit alle vier de pootjes en uit zijn buik.
Het leek mij een ideale oplossing.

Het vrouwtje zei tegen de baas dat ik de gieter had stuk gemaakt.
Stuk? Helemaal niet stuk.
Ik heb er voor gezorgd dat het water geven veel sneller gaat want de vogelschaal is best groot.
Het vrouwtje zei dat ze het zonde van de gieter vond maar dat ik hem mocht houden omdat hij nu zo lek was als een mandje.
Ze zei: “nu moeten we maar snel weer een keer op visite gaan bij Ome Frits en tante Riek in Zeeland.
Dan gaan we met Richard en Wilma weer gezellig een dagje naar Sluis.
Zie je wel dat dit een hele goede actie was?
Kunnen we gelijk kijken of er daar nog boekjes liggen van mij.
Want jullie geloven het vast niet maar nog steeds willen mensen een boekje bestellen terwijl ze echt al heel lang op zijn.
Alle 250 boekjes zijn verkocht. Ze lagen ook in een paar winkels maar bij de dierenwinkels en de fotograaf zijn ze nu ook op.
Mochten er nog boekjes in Sluis liggen dan kan ik er mooi mee op de foto.
En…….dan kopen we daar gewoon een nieuwe gieter voor het vrouwtje.
Bij ome Frits en tante Riek is het super leuk, als het droog is kunnen we ook nog naar het strand in Cadzand Bad.
Ik vind het een win-win situatie.
Dan hebben het vrouwtje en ik straks beiden een eigen gieter en heeft iedereen een leuk uitje.

“Meneertje #295” verder lezen