Meneertje 345

Woensdag 24 juli 2019 Meneertje 345

Begin juli kreeg het vrouwtje last van haar knie.
In het begin was dat nog best te doen maar het werd steeds erger.
Ze kon geen lange ronde met mij meer lopen, dus liepen we tot het grasveldje en terug.
Na een week nachtdienst was ze blij dat ze het gered had en eindelijk kon gaan rusten met haar knie.
Ze ging naar de dokter want haar linkerknie was dik en warm.
Er werden foto’s gemaakt van haar knie en de uitslag gaf aan dat er wat kraakbeen weg was.
Vervelend maar niet heel ernstig hoor.
Zo gingen de dagen met veel rusten voorbij en ineens hoorde ik haar dinsdagavond gillen.
Ik rende naar de gang en zag haar halverwege de trap staan met de wasmand.
Stokstijf als een wassenbeeld stond ze lange tijd muisstil.
Ze kon niet meer bewegen.
Als een 100 jarige kwam ze uiteindelijk van de trap af en kroop met een hoop gesteun op de bank.
Ze wilde de baas niet bellen en zei: “ik neem een pijnstiller en dan is het straks vast minder”.
Maar het werd niet minder en ik deed die avond een plas tegen het muurtje buiten en toen gingen we weer snel terug.
Of nou ja snel, de hele familie slak zat al lang bij ons op de bank terwijl het vrouwtje pas halverwege de weg naar de voordeur was.

Om 22.30 uur kwam de baas thuis van zijn werk en zag gelijk aan het vrouwtje dat het niet goed ging.
“Zo’n last van je knie?”, “vroeg de baas.
Het vrouwtje zei: “je gelooft het nooit maar het is in mijn rug geschoten en ik kan niet meer zitten.
Ze had elke keer elektrische schokken in haar rug als ze probeerde overeind te komen.
Zo ging ze niet alleen voor haar knie maar ook voor haar rug naar de dokter en de fysio.
Ze hoopte met pijnstilling en een paar behandelingen weer helemaal de oude te zijn maar helaas moet ze geduld hebben.
Geduld is echter niet één van haar beste eigenschappen.

Ik vond het best heel gezellig zo samen met het vrouwtje op de bank.
En ook niet erg dat ze heel langzaam moest lopen. Snuffelen is heerlijk dus ik had ook alle tijd om elke grasspriet goed te bestuderen.
Het enige jammere was dat ze niet met mij kon spelen.
Maar….ineens stond er een hele grote doos vol speelgoed voor de deur.
Wanda had de hele doos geschonken aan mij.
Hoe fantastisch.

“Meneertje 345” verder lezen

Meneertje 344

Woensdag 10 juli 2019 Meneertje 344

Boos was ik op het vrouwtje heel erg boos.
Ze moet gewoon stoppen met dingen te doen waar ze geen verstand van heeft.
Kijk, een teek weg halen past nog wel binnen haar vakgebied maar knippen en scheren is een heel ander vak.
En daar liggen haar competenties zeer zeker niet, dat wist ze en nu weet ik dat ook.
Wat een vreselijk schaamtevol gebeuren is dit.

De baas zei tegen het vrouwtje dat de haren op mijn pootjes zo lang werden.
Het vrouwtje kwam overeind van de bank en zei: oh als jij hem even vast houd dan zal ik zijn haren wel even weg knippen.
Op dat moment had de baas gewoon moeten zeggen dat ze dat absoluut niet moest doen maar nee hoor, de baas stond op, zette mij op de open geklapte krant en tilde mijn rechter voorpoot op.
Het vrouwtje kwam er aan met een schaar.
Op dat moment had ik gewoon moeten gaan tegenstribbelen maar ze zag er zo vastberaden uit dat ik besloot haar het voordeel van de twijfel te geven.
Daar heb ik inmiddels spijt van als haren op mijn hoofd.
En ja, daar zit gelukkig nog wel haar.

Het vrouwtje pakte mijn poot vast en begon te knippen in mijn lange haren.
Ze knipte, en knipte, en knipte.
Ondertussen zei ze elke keer: “knappe vent, je bent een hele knappe vent”.
Ja, toen nog wel maar nadat zij klaar was met knippen leek ik wel een zwerfhond.
Overal plukken haar van verschillende lengte.
Ze zei tegen de baas: “dat knippen, dat word hem niet maar ik probeer het te fatsoeneren met de tondeuse”.
Al snel luisterde ik naar het gebrom van de tondeuse en het vrouwtje zei tevreden dat dit lekker snel ging en in no time had ze alle vier mijn pootjes ontdaan van veel haar.
Toen ze eens goed naar het resultaat keek schoot ze in de lach en zei hiklachend “owwwww wat vreselijk, dit ziet er niet uit”.
Eerst maakte ze een ruïne van mijn vacht en vervolgens lachte ze me vierkant uit.
Boos heb ik All Dogs Trimsalon van Alma geappt of ik zo snel mogelijk kon komen om mij weer enigszins toonbaar te maken.
Ik stuurde een foto aan Alma en ook zij wist meteen dat het helemaal mislukt was.
Op 26 juli gaat ze me weer mooi maken en tot die tijd loop ik dus gewoon voor gek.
Mocht ze ooit een andere baan zoeken, ze hoeft niet bij Alma te solliciteren.
Ik vind dat ik een flinke schade vergoeding mag claimen en op zijn minst een biefstukje en een zak koekjes behoor te krijgen.

“Meneertje 344” verder lezen

Meneertje 343

Woensdag 3 juli 2019 Meneertje 343

Het vrouwtje is een hele week vrij maar toch gingen we maandag al naar huis.
Dit kwam omdat ze dinsdag de hele dag naar Groningen ging.
Ze ging samen met Esther naar het Kleindierpark om te helpen met de opstart van een nieuw seizoen.
Gelukkig kwam Esther mij nog wel even knuffelen voordat ze vertrokken.
Ik bleef bij de baas en voor hij ging werken bracht hij mij naar opa en oma.
Dat is veel leuker dan alleen op het huis passen al kan ik dat heus wel.
Toch is het handiger dat ik bij opa en oma ben want ik kan zelf niet bij mijn pot met koekjes.
Toen het vrouwtje mij weer kwam ophalen had ik haar niet binnen horen komen.
Ik lag heerlijk buiten in het zonnetje en zij kwam met de sleutel naar binnen geslopen.
Ineens hoorde ik heel zachtjes: “Neeeeeeeeeertje”.
Die stem herkende ik uit duizenden en schoot over eind en rende naar binnen in de armen van het vrouwtje.
Altijd fijn als het vrouwtje weer thuis is. We bleven nog even een kop koffie drinken en toen reden we naar ons eigen huis.
Daar lag een envelop op de deurmat van Thea Bruikman.
Het vrouwtje maakte de envelop open en het vrouwtje las op het briefje: “Zo maar een aardigheidje voor al je werk voor de Teckel Pechpot. Groet, Thea”

Het vrouwtje keek in de envelop en er zat een etui in met allemaal teckels er op.
Ze was blij met zo’n lief cadeau van Thea en ik ben er natuurlijk ook blij mee.
Ik greep de etui uit haar handen en wilde er mee weg hollen.
Het vrouwtje riep mij en zei: “niks ervan Meneertje, deze heb ik gekregen”.
Daar was ik het niet mee eens want deze was niet voor pennen maar voor mijn koekjes.
Dat leek mij een hele faire deal.
Dan hadden we er alle twee wat aan.
Zij een mooi hoesje en ik mijn koekjes mooi verpakt.
Het vrouwtje zegt dat er geen koekjes in kunnen omdat ze dan snel oud worden.
Wat een onzin, gewoon wat meer koekjes per keer geven, dan word er helemaal niks oud.

“Meneertje 343” verder lezen

Meneertje 342

Woensdag 26 juni 2019 Meneertje 342.

Vorige week stortregende het en het vrouwtje wilde perse naar buiten.
Ik had helemaal geen zin om te plassen en stond onder de overkapping op de handrem en deed geen stap meer.
Het vrouwtje stond op haar teenslippers met een paraplu te kieren dat het heerlijk weer was en dat ik niet zou smelten van wat regenwater.
Dat kon zij makkelijk roepen van onder haar paraplu.
Maar prima, dan ging ze toch lekker zelf in die plensbui lopen, ik had helemaal geen zin in een nat pak.
Ik kon mijn plas nog prima ophouden dus probeerde ik haar terug te trekken en liep richting huis.
Ze schoot in de lach en zei: “dat dacht ik toch niet Meneer de Koekepeer”.
Het vrouwtje tilde mij op en droeg mij richting het veldje en zette me zonder pardon op het drijfnatte gras neer.
Als een standbeeld bleef ik staan en verroerde geen vin, mijn kop deed ik naar beneden waarbij mijn hals net boven het gras bleef hangen.
Vanuit die positie keek ik haar aan waarbij het vrouwtje alleen het wit van mijn ogen zag.
Het vrouwtje moest heel hard lachen en zei: “je kan zielig kijken maar we gaan pas weer terug als je geplast hebt”.
Ze deed demonstratief haar armen over elkaar en vanonder de paraplu keek ze naar mij.
Ik gaf me gewonnen en begon te lopen.
Nu we toch buiten waren en ik al nat was, konden we net zo goed naar het park lopen.
Daar lopen we regelmatig saampjes naar toe.
Het park is vlak bij ons huis en langs het park ligt de vaart, zoals die hele grote sloot heet.
Er loopt een groot zandpad naast en daar kun je heerlijk snuffelen en wandelen.

Vol verbazing keek het vrouwtje hoe ik een stevige pas inzette en door de stromende regen richting park begon te lopen.
Trots was ze, hoorde ik haar zeggen en ze zei ook, jawel het is 1-0 voor mij.
Ja……. toen nog wel.
Tot we bij het park aankwamen en ze zag dat het zandpad verandert was in een drappige modderpoel.
Ze wilde omdraaien en terug gaan naar huis maar dan kende ze mij nog niet.
Ik had mijn zinnen gezet op een wandeling over het zandpad en dat gingen we doen.
Het vrouwtje stond verstijft op de tegels en ik was al begonnen aan het modderpad.
Nou kom vrouwtje, van een beetje modder is nog nooit iemand gesmolten dus hoppa.
Ze keek naar haar teenslippers en stapte toen achter mij aan het modderpad op.
Terwijl de modder zich een weg baande tussen haar tenen hoorde ik haar lachend zeggen dat het 1-1 was.

Veel te warm voor foto’s daarom maar 5 plaatjes.
“Meneertje 342” verder lezen

Meneertje 341

Woensdag 19 juni 2019 Meneertje 341

De week is weer veel te hard om gevlogen.
Ze hadden veel regen voorspeld maar eigenlijk viel het allemaal reuze mee.
De regen viel vooral ’s nachts en een enkele keer een bui in de avond maar op de dag konden we heerlijk buiten zijn.
Genieten om elke dag een eind in mijn bos te wandelen.
We kwamen een mevrouw tegen met een hele grote loslopende hond en het vrouwtje deed mij direct aan de riem.
De mevrouw riep vanaf een afstand: “Laat uw hond maar los hoor, deze dame doet niets”.
Het vrouwtje liet mij weer los en ik holde naar de grote hond toe.
Ze hurkte en deed een hele lange plas.
Ik wilde net even gaan ruiken of ik haar plas herkende toen ze er met haar achterpoten zand overheen gooide.
Niet alleen over haar plas maar ook over mij.
Het vrouwtje zei dat ik geen handige Harry was en dat ik niet mijn neus in andermans billen moest steken.
Nou dat maak ik nog altijd zelf uit en ik was niet bang voor een beetje zand.

Omdat ik nog steeds niks had geroken, stak ik mijn neus in het vers gegraven bergje zand en snoof eens diep.
Nee, die herkende ik niet en keek naar de mooie grote dame, leuk kennis te maken.
De mevrouw en het vrouwtje moesten lachen en toen liepen we allemaal weer verder.
Zij gingen naar links en ik, met mijn kop, neus en rug, vol zand naar rechts.
Terug in het Paradijsje wilde ik meteen door rennen naar de bank maar het vrouwtje zei dat we eerst even gingen uitschudden.
Ze zette me op de stoep en ik stond stil te wachten hoe ze dat voor ogen had.
Omdat ik zelf geen initiatief nam, schudde het vrouwtje met haar hand door mijn vacht heen en weer.
Er gebeurde bar weinig maar dat had ze van te voren ook wel kunnen bedenken.
Ik rende naar binnen, sprong op de bank en schudde toen zelf mijn vacht heel hard heen en weer.
Dat was enorm veel effectiever, nu kwam er tenminste resultaat.
Het zand vloog alle kanten uit en belandde op de salontafel, op de bank en op de grond.
Zoals verwacht begon het vrouwtje te zuchten en zei dat ik dat ook buiten had kunnen doen.
Dat had uiteraard gekund maar je stofzuigt alleen binnen, dus leek me dit een stuk logischer toch?

“Meneertje 341” verder lezen

Meneertje 340

Woensdag 12 juni 2019 Meneertje 340

Vrouwtje hoeft nog maar één nacht te werken en komt donderdagochtend de nachtdienst uit, daarna is ze weer zeven dagen vrij.
Hopelijk komt er heel veel mooi weer aan want we gaan uiteraard weer lekker genieten in ons Paradijsje.
Dat is altijd een feestje maar als de zon schijnt en mijn zwembad mag op, dan is dat nog een veel groter feest.
Vrouwtje heeft bij  http://www.slaaplekkerzacht.nl  twee nieuwe mooie kussens voor mij besteld. Zo heb ik als we weg gaan ook altijd een eigen kussen bij me.
Milou maakt hele mooie spullen voor huisdieren en vroeger kocht het vrouwtje daar alleen voor de cavia’s allerlei kleedjes, slaapmutsen en manden, maar nu ook voor mij.
En dat is een heel goed plan want Milou kan echt alles maken op aanvraag.
Ze heeft bekleding voor mijn fietsmand gemaakt met twee bij behorende kussentjes, kleden voor mijn lig plek onderin de caviakast, twee kussens voor mijn uitkijkplek bij het raam, vier kleden voor in mijn bench, waarvan er twee in het Paradijsje zijn want daar heb ik natuurlijk ook een bench en nu dus twee heerlijke grote kussens om mee te nemen als we onderweg zijn.
Het zijn niet alleen hele sterke, zachte en mooie kleden maar je kunt de stoffen en materialen ook nog eens zelf uitzoeken.
Als jullie ook iets nieuws nodig hebben moeten jullie maar eens op de site kijken bij de stoffen, je geeft de maten door en Milou maakt het.
Het vrouwtje zegt dat twee grote meeneem kussen heel fijn zijn voor als we naar de Intratuin gaan, dan kan ik heerlijk op mijn zachte kussen in de winkelwagen zitten maar…. het is ook super handig als we op visite gaan bij mijn grote mensenbroer.

Nu hij een eigen huis heeft en een hele nieuwe bank, mag ik daar niet zonder bescherming op zitten.
Wel zo handig dat ik dan mijn eigen kussen meeneem, zodat ik toch lekker overal kan liggen.
Ik ben al meerdere keren op visite geweest bij mijn grote mensenbroer samen met het vrouwtje, omdat ze moest helpen met meubels in elkaar zetten.
Vrouwtje is heel goed in meubels in elkaar schroeven en er viel heel wat in elkaar te zetten.
De bank, een salontafel, een televisiemeubel, een bureau en een eettafel.
Het was toen heel mooi weer dus ik kon heerlijk op het balkon liggen terwijl het vrouwtje in de slaapkamer bezig was met het bureau.
Mijn grote mensenbroer heeft een heel mooi huis met een balkon met gras.

Wat ik erg jammer vind is, dat mijn grote mensenbroer nooit meer bij ons eet.
Hij knoeide nog wel eens met eten als hij zijn bord op schoot had en dat kon ik dan fijn opruimen.
Vrouwtje moet nu heel hard om mij lachen als ik mijn vertrouwde strategische plek op de grond in neem tijdens het eten.
Ik mag niet schooien maar dat doe ik ook helemaal niet.
Zodra ze gaan eten, ga ik voor haar voeten staan en kijk dan stoïcijns naar de vloer en wacht tot daar wat lekkers valt.
Helaas knoeit het vrouwtje niet heel erg veel, dus hoop ik dat we vaak bij mijn grote mensenbroer gaan eten.

“Meneertje 340” verder lezen

Meneertje 339

Woensdag 5 juni 2019 Meneertje 339

Diertjes diertjes diertjes, het vrouwtje roept regelmatig sttttt tegen de baas en mij.
Zodra het vrouwtje begint te fluisteren weten we beiden dat er in no-time, stttttt kijk daar eens, achteraan komt.
Het was weer zo ver en tijdens het ontbijt liep er ineens een eekhoorn in de tuin die vervolgens rustig over de tegels het gras op liep.
Het vrouwtje was in extase en niemand mocht meer bewegen of ademen.
De baas zat met zijn mond vol cracker en het vrouwtje fluisterde zachtjes, niet kraken.
Ze pakte voorzichtig de camera van tafel op en zette hem aan.
De baas zat doodstil met een mond vol cracker.
Ik sprong van de stoel en ging met mijn neus voor het gazen hekje staan.
Als het gaas er niet was geweest dan had ik hem van het gras gejaagd.
Ik mag niet op het gras, dus hij ook niet.
Om duidelijk te maken dat ik hem wel zag besloot ik te gaan blaffen.
Dat werkte, de eekhoorn vloog de boom in.
Opgeruimd staat netjes.
Baas, je kan weer kauwen hoor, de eekhoorn is weg.
Het vrouwtje vond het heel jammer want ze had er nog uren naar kunnen kijken.
Nou echt niet, ze had de baas toch niet uren met zijn mond vol cracker kunnen laten zitten?
De baas is dolblij dat ik er ben.

“Meneertje 339” verder lezen

Meneertje 338

Woensdag 29 mei 2019 Meneertje 338

Zoals ik vorige week vertelde gingen we op verjaardagsvisite bij de papa van Guus.
Wat een gezellig feest. Ik kreeg van de mama van Guus een reuzen bot en daar was ik natuurlijk heel erg blij mee.
Dat zijn de beste verjaardagsfeestjes.
Ik mocht het bot pas in het Paradijsje op eten maar gelukkig kreeg ik heel veel ander lekkers.
De mama van Guus zorgde voor gebak voor opa, oma en het vrouwtje en Guus en ik kregen lekker veel koekjes.
Toen de baas woensdagavond kwam was het wederom feest want vanaf dat moment was hij vrij tot maandag en hadden we dus echt een mini vakantie.
Ik ging natuurlijk gelijk mijn nieuwe grote bot aan de baas laten zien.
Op een gegeven moment viel ik in slaap bij de baas op schoot en na lange tijd gingen we naar binnen omdat het buiten flink was afgekoeld.
De baas en het vrouwtje gingen een film kijken en ik sliep verder op de bank.
Na een uurtje bijslapen sprong ik van de bank, rende naar de deur en begon hard te piepen.
Het vrouwtje zei: “wat raar dat hij moet plassen we zijn twee uur geleden nog uitgebreid gaan wandelen, hij heeft vast heel veel gedronken.
Ze deed de deur open en ik rende naar de eettafel buiten.
De baas had alle stoelen aangeschoven maar mijn bot lag onder tafel en die moest ik hebben.
Het vrouwtje schoot in de lach toen ze *kloink* *kling* *toink* hoorde en mij zag worstelen om mijn mega bot tussen de aangeschoven stoelen door te manoeuvreren.
Maar……..na flink veel stoten en botsen kreeg ik hem er heus uit.
Ik sprong op een gegeven moment naar de buitenzijde van de stoel en trok hem toen zo tussen de poten door.
Ziezo, ze mocht dan lachen maar ik had mijn bot.
Met mijn staart strak omhoog sprong ik vol trots de caravan in en sprong bij de baas op de bank.
Vrouwtje moest om mijn staart nog harder lachen en zei: “doe die antenne maar naar beneden hoor, ik heb je knappe actie gezien en ik weet dat je stoer bent”.

“Meneertje 338” verder lezen

Meneertje 337

Woensdag 22 mei 2019 Meneertje 337

Het vrouwtje heeft elf dagen vrij maar helaas is het niet alle dagen heel zonnig.
Toch zijn we natuurlijk wel in het Paradijsje want daar is het altijd fijn.
Het weekend was het heerlijk weer op de dag.
Geen zwembad weer, nou ja, wel voor de baas maar die zwemt ook als het heel erg koud is maar mijn zwembad hoefde niet op hoor.
Toch scheen de zon heerlijk en was het prima weer.
Zaterdag gingen we lekker wandelen in mijn bos, kwamen oma en mijn grote mensenzus op visite en ging ik spelen met ballonnen.
Eerst had ik een ballon gekregen in een winkel die 50 jaar bestond maar die ging heel snel stuk.
Gelukkig liggen er in het Paradijsje heel erg veel punch ballonnen en die zijn mega sterk.
Helaas knapte er eentje op de stekels van een plant maar gelukkig kreeg ik gelijk een nieuwe.
Daar heb ik heel lang mee gespeeld en mee rond gehold.
’s Avonds gingen we het Eurovisie songfestival kijken en mocht ik heerlijk op schoot knuffelen.

Zondag kwamen de kinderen om moederdag te vieren.
Dat was een weekje uitgesteld omdat het vrouwtje moest werken met moederdag.
Van mijn grote mensenzus en haar verloofde kreeg het vrouwtje een boekje met brieven die ze voor het vrouwtje had geschreven.
Het vrouwtje mocht er eentje lezen en moest gelijk huilen.
Gelukkig heeft ze niet alle brieven in één keer gelezen want al dat gesnotter is zo ongezellig.
Van mijn grote mensenbroer en zijn vriendin kreeg het vrouwtje een grote doos van Rituals met geurstokjes.
Het vrouwtje was er heel blij mee en ik ging uitgebreid knuffelen met mijn grote mensenzus want die had ik al eeuwen niet gezien.
Nou oké, één dag lang niet want zaterdag kwam ze samen met oma lunchen in het Paradijsje.
Ze hadden samen bloemen gekocht voor op het balkon en belden of ze konden komen lunchen.
Dat kan altijd en het vrouwtje haalde snel lekkere broodjes.
Het vrouwtje zegt altijd, hoe meer zielen hoe meer vreugd en zo is het.
Hoe meer zielen hoe meer knuffels en koekjes er zijn.

“Meneertje 337” verder lezen

Meneertje 336

Woensdag 15 mei 2019 Meneertje 336

Het vrouwtje heeft mij uitgelachen, heel hard uitgelachen.
Ze ging heel raar hik-lachen en……. daar had ik haar weer om uit kunnen lachen want dat klinkt echt idioot en ze was helemaal alleen, dus hardop hik-lachen terwijl er mensen voorbij lopen, dát is pas raar.
Maar hoor je mij haar uitlachen?
Van ons twee ben ik ben gewoonweg de verstandigste.
Ik deed ook net of er niets aan de hand was want het is natuurlijk uiterst ongepast en onaardig om iemand uit te lachen.
Er viel wat mij betreft ook helemaal niks te lachen.
Kennelijk wordt het vrouwtje nooit volwassen en zal ze wel eeuwig dit kinderachtige gedrag blijven vertonen, het is niet anders.
Hoe het allemaal kwam?

Ik was met het vrouwtje en oma in het Paradijsje en het regende keihard.
Eerst waren we naar Intratuin geweest en daar hadden we een hele grote plant gekocht.
Natuurlijk kreeg ik van oma weer een lekkere bot en aan de kassa weer snoepjes.
Daarna reden we naar het Paradijsje om Suzanne met de mooie ogen, zoals de plant heet, te gaan poten.
Oma en het vrouwtje waren buiten in de regen bezig en ik lag lekker met mijn bot op de bank in de caravan.
Toen ze klaar waren moest ik samen met het vrouwtje een sanitair rondje maken en liepen we saampjes het park uit.
Oma bleef in de caravan.
Langs de weg buiten het park is een greppel waar geen water in zit maar waar allemaal wilde plantjes en struiken groeien.
Ik liep naar beneden richting de greppel en rook halverwege aan een struik.
Alle honden van het park ken ik en dit keer had er eentje tegen de struik aan geplast die halverwege de heuvel van de greppel groeit.
Het was een hele hoge struik en daarom wist ik al dat dit van een grote hond moest zijn.
Als ik mijn neus heel hoog optilde, rook ik in de verte dat ik deze struik absoluut moest markeren en met name hoog in de struik.
Ik tilde mijn poot extreem hoog op.
Schuin op de heuvel stond ik in het natte gras met mijn poot in een sierlijke spagaat om bij de struik te kunnen.
Voor heel even………toen verloor ik mijn evenwicht en viel zo op mijn rug en rolde naar beneden richting greppel.
Terwijl ik snel ging staan en om me heen keek of niemand het had gezien hoorde ik een oorverdovend gelach wat over ging in wisselende kreten als: “owwwwww….dit had de baas moeten zien…. te grappig…… waarom heb ik dit niet op film?”……..naar…… rare geluiden die kennelijk iets voor moesten stellen als lachen”.

Mensen die in de verte aankwamen lachte tijdens het passeren naar het vrouwtje.
Mogelijk omdat ze medelijden hadden met het vrouwtje omdat ze met een rood hoofd en tranen in haar ogen zo raar stond te doen.
Ze dachten vast dat ze gek was geworden.
Ik was ondertussen verder gelopen en besloot haar puber gegiebel te negeren.
Er was toch niks aan de hand? Ik wilde graag bij de greppel kijken, daar was ik geweest en nu liepen we gewoon weer verder.
Of nou ja, ik liep gewoon verder en het vrouwtje liep als een hinnikend paard achter me aan.
Net toen ik dacht dat ze eindelijk was gekalmeerd belde de baas.
En jawel hoor, daar ging ze weer van voren af aan.
De baas kreeg een onverstaanbaar gesprek met hikkende flarden van zinnen: “hij hahahaha, je had hahahha, want hahahha”.
Het niveau was weer op een dieptepunt gekomen en het leek mij tijd om terug te lopen.
Zeg kleuter, de baas zit niet op deze onzin te wachten. Als je uitgelachen bent zullen we dan terug naar het Paradijsje lopen?
Het is de hoogste tijd voor koffie met koekjes en je weet inmiddels dat lachen en koffie drinken niet samen gaan, dus nu is het klaar hoor.

Toen we terug kwamen zei oma: “ach wat is hij nat geregend en hij heeft allemaal gras en blaadjes in zijn vacht.
Op dat moment zei het vrouwtje: “ik pies in mijn broek en ze holde naar de wc.
Ik hoorde haar keihard lachen op de wc en oma zei; “kom maar moppie, we gaan je droogmaken en dan lekker koffie doen”.
Zo is dat, goddank zijn er oma’s.
10 minuten later zaten we heerlijk in de caravan aan een zalige bak koffie en ik kreeg van oma lekker drie koekjes.

“Meneertje 336” verder lezen

Meneertje 335

Woensdag 8 mei 2019 Meneertje 335.

Het is een hele drukke tijd geweest met alles wat er moest gebeuren voor Caviadag Tiel en nu dit achter de rug is, zou het weer rustig worden.
Het was een hele geslaagde cavia show en nu was het klaar.
Niks meer op het laatste moment regelen of snel nog even heen en weer naar het tentoonstellingsgebouw.
Gewoon lekker met de beentjes omhoog, ik op schoot en af en toe lekker samen snoepen, dat was de planning maar wat gebeurde er…..???
Ineens was er heel veel spanning om mijn grote mensenbroer.
Of nou ja, niet om hem maar vanwege een mogelijk appartement waar hij zou kunnen gaan wonen.
Hij was pas een week aan het rondkijken om op zichzelf te gaan wonen en zag een heel mooi appartement waar 106 mensen op reageerden.
Toen hij die avond keek bleek hij op nummer drie te staan.
We waren gaan kijken en mijn grote mensenbroer was per direct helemaal verliefd op het appartement.
Het lag op de perfecte plek, het was een bijna nieuw appartement, super licht en goed te betalen.
Alles was gewoon te mooi om waar te zijn en toen kreeg hij ook nog te horen dat hij als allereerste de keus had.
Ik dacht…..dan is het rond toch?
Maar nee, hij moest eerst nog met de vereniging in gesprek en pas als zij het goed vonden kreeg hij de woning.
Het vrouwtje ging mee op maandag en wachtte in de auto, terwijl mijn grote mensenbroer naar binnen ging voor het gesprek over het huis.
Als het een ja zou worden, dan mochten ze gelijk bij de mevrouw van het appartement op visite om alles te meten.

Gelukkig hebben verpleegkundigen altijd korte nagels anders had het vrouwtje ze nu sowieso gehad, het wachten duurde een half uur en ze was heel zenuwachtig.
En toen zag ze mijn grote mensenbroer aankomen met een stralende glimlach.
Dat betekende een positief antwoord en ze reden gelijk naar het nieuwe appartement om alles op te meten.
Daarna kwamen ze mij ophalen en reden we naar opa en oma die natuurlijk ook mee wilden delen in de vreugde.
Er moest overal gewinkeld en van alles gekocht want hij krijgt 28 mei al de sleutel.
Het is best jammer dat mijn grote mensenbroer ergens anders gaat wonen maar we kunnen natuurlijk wel leuk op visite gaan.
Dan kan ik lekker spelen in zijn nieuwe huis.

Ik heb ook weer gespeeld op een groot pad waar ik als puppy veel kwam.
Mijn riem mocht af, de baas gooide een stok en ik rende er knoert hard achter aan.
Het liefst hol ik achter stokken aan.
Er kwam in de verte een mevrouw aan met twee honden en zij had ze allebei aan de riem.
Dus moest ik ook aan de riem.
Wat dat voor raars is weet ik ook niet, maar het vrouwtje zegt dat dit zo hoort.
Ik ga heus niet met haar mee hoor en als ik een stok in mijn bek heb, zie ik anderen honden niet eens.
De honden zagen mij wel en begonnen te brommen en te blaffen terwijl ik naast de baas huppelde en vol spanning omhoog keek wanneer ik weer loss mocht om te gaan rennen.
Het vrouwtje zei: “maak maar los want hij ziet ze niet eens”.
En zo geschiedde, ik rende achter de stok aan en snap nog steeds niet waarom ik even aan de riem moest.

“Meneertje 335” verder lezen

Meneertje 334

Woensdag 1 mei 2019 Meneertje 334

Tegenwoordig speel ik regelmatig met mijn tennisbal binnen.
Eerder wilden ze dit niet omdat de tennisbal onder allerlei kasten rolt en de baas en het vrouwtje beiden nogal lui aangelegd zijn.
Wat is het nu voor moeite om even op je buik te gaan liggen en dan, met de ruggenkrabber, de tennisbal onder een kast uit te hengelen?
Ik zou willen dat ik het kon, het lijkt mij een super leuk spel.
Helaas heb ik die mogelijkheid niet, dus ben ik afhankelijk van mijn blaf techniek om enige actie in die lijven te krijgen.
Gelukkig kan ik waanzinnig goed blaffen en ook heel lang achter elkaar.
Ze worden hier tenslotte, naar mate dat de jaren verstrijken, ook een stukje slechthorender.
Ik ben de beroerdste niet en houd uiteraard rekening met de baas en het vrouwtje.
Als ze niet reageren op mijn blaf, dan zet ik een indringender en lange-adem-blaf in.
Op het moment dat het vrouwtje roept dat ik moet stoppen met wafkippen, weet ik dat ze me gehoord heeft.
Voordat ze dan mijn bal onder de kast uit gaat vissen begint ze al te zuchten.
Ik houd er van om naast haar op de grond mee te kijken onder de kast.
Zij steekt dan haar arm onder de kast en ik mijn neus.
Ik begin dan flink te snuiven van opwinding dat de bal er weer aan komt en kwispel daarbij heel hard.
Als ik heel hard snuif kijkt het vouwtje altijd naar mij en moet dan lachen.
Ze zegt dan dat ik een deugniet ben en dat ik het expres doe.
Nou echt niet, hooguit tik ik wel eens per ongelijk met mijn neus of poot tegen de bal maar zeer zeker niet expres hoor.
De baas heeft, heel slim, allerlei spullen onder de televisiekast gelegd dus daar kan hij niet meer onder rollen.
De enige plek waar mijn tennisbal eigenlijk nog onder kan rollen is de caviakast en daarom mag ik nu wel met mijn tennisbal binnen spelen.
Tenslotte is het slechts één kast waar hij onder past.

Echt heel erg fijn wat ik ben dol op mijn tennisbal.
Ik liep van de week kwispelend voorbij met mijn staart recht omhoog.
Het vrouwtje zag me gaan en zei: :”wat loop jij stoer Meneertje”.
En dat was zo, ik liep heel erg stoer en sprong net iets te snel mijn speelplek van de caviakast in.
Op dat moment stonden de alarmbellen aan.
Het vrouwtje stond op en zei:”laat mij eens kijken, wat heb jij daar?”
Ik draaide mijn billen naar haar toe maar ze bukte en ineens hoorde ik: “foei, geef mijn pantoffel eens hier, die mag jij niet hebben”.
Nou echt wel, die pantoffel mocht ik wel hebben.
Ondanks het feit dat ik hem als eerste had moest ik de pantoffel inleveren.
Ze schoot in de lach en zei: “owww, je tennisbal zit erin”.
Zie je wel dat ik de pantoffel wel mocht hebben, mijn tennisbal zat er in en die is van mij.
Het vrouwtje viste mijn tennisbal uit haar pantoffel en trok hem aan.
Echt jammer want ik vond het een heel ideaal draagtasje.
Gelukkig wilde ze daarna wel een poosje gooien met de bal.

Weten jullie trouwens dat ik een hondenrestaurant heb ontdekt?
Echt waar, er stond niet alleen eten voor de baas en het vrouwtje op de kaart maar ook voor mij.
Het restaurant ligt in Veenendaal maar behoort wel bij de gemeente Rhenen.
Aan de overkant van het restaurant ligt het Prattenburgse bos
Nadien zouden we lekker naar dat bos gaan om nog even een avondwandeling te maken.
Daar had ik natuurlijk heel veel zin in.
Ik zat bij het vrouwtje op schoot en samen bekeken we de menukaart.
Ineens zei het vrouwtje tegen de baas: “kijk eens op de laatste pagina”.
De baas keek en zag ook dat er speciaal voor honden dingen op de menukaart stonden.
Ik had net thuis gegeten dus dat was wel jammer maar er stonden ook snacks op.
Uiteraard besloot ik, dat ik die wel wilde en toen de ober kwam bestelde het vrouwtje een small snack.
Echt raar want ik had liever een large snack gewild en die stonden er ook op, dat had ik heus wel gezien.

Toch werd het een small snack en toen de ober kwam had hij een heerlijk botje met kip eromheen gedraaid bij zich.
Dat was een heel erg lekkere snack dus ik was op slag vergeten dat ik eigenlijk liever een grote snack had gewild.
Ik ging op de stoel liggen en kloof vol genoegen aan mijn overheerlijke knabbelstok.
Na een minuut of vijf liep er een mevrouw langs en die stond stil bij mijn stoel en zei; “ach wat een schatje”.
Vliegensvlug ging ik zitten en zette het op een gevaarlijk hard blaffen, waag het eens om aan mijn kipsnack te komen.
De mevrouw schrok zich wezenloos en liep van schrik snel door.
Zo, dit schatje ging even verder kluiven en ik plofte weer naast het vrouwtje op de stoel neer.
Verderop begon een mevrouw te lachen en zei: “ik heb ook een teckel, zo heerlijk herkenbaar”.

Omdat het vrouwtje heel druk is een klein filmpje van de wandeling in het bos.
Tot volgende week.

Meneertje 333

Woensdag 24 april 2019 Meneertje 333

Ineens was het dinsdag en was het vrouwtje alle spullen aan het inpakken om weer naar huis te gaan.
Hoezo gaan we weer naar huis?
Ik wilde blijven, het was veel te leuk in ons Paradijsje.
We gingen er namelijk voor het eerst weer slapen en de dagen vlogen om.
Het weer was fantastisch, heel veel zon tijdens de Pasen.
Mijn grote mensenzus en broer met aanhang kwamen, we gingen zwemmen, eten, en ik mocht heerlijk mee likken aan een ijsje.
Konden we maar altijd in het Paradijsje zijn.
Het vrouwtje zegt dat het juist zo leuk is, dat we er om de week naar toe gaan, dan blijft het een feest.
Echt onzin hoor want een feestje maak je zelf en als we er zijn kunnen we er toch altijd een feestje van maken?
Helaas moet het vrouwtje vannacht weer werken.
Ze hoeft maar drie nachten maar daarna gaat ze heel hard aan de slag voor Caviadag Tiel en dan kunnen we niet naar het Paradijsje.
Als ze uit de nachtdienst komt gaat ze de tentoonstellingszaal opbouwen en inrichten, alle sponsorspullen inpakken in tassen, heel veel sjouwen en nog allemaal dingen doen die alleen op het allerlaatste moment kunnen.
We gaan wel af en toe overdag naar het Paradijsje maar even niet logeren.
Dan maar even mijmeren over de geweldige dagen die we hebben gehad.
Gelukkig hebben we de foto’s nog:

“Meneertje 333” verder lezen

Meneertje 332

Woensdag 17 april 2019 Meneertje 332

De hele vrije week is het vrouwtje druk geweest in ons Paradijsje.
Op woensdag togen oma, het vrouwtje en ik naar Intratuin.
Dat was super leuk.
Ik mocht op mijn kussen in de winkelwagen zitten en oma en het vrouwtje zochten allemaal mooie planten uit.
De winkelwagen raakte steeds voller en daardoor had ik minder plek, maar dat maakte mij niks uit.
Ik wist dat het niet al te lang zou duren en dan kwamen we bij de smulafdeling speciaal voor mij.

Toen we aankwamen op de botjes,- snoep,- en koekjes afdeling, zei oma direct dat ze voor mij wat botten en koekjes ging kopen.
Ze pakte 5 zakjes met koekjes en een zak met 8 botten erin.
Oma deed haar handtas open, pakte een nagelschaartje en knipte een klein hoekje uit de zak met botjes.
Ze zei: “jij lust zeker wel een lekker botje van oma hé”?
En of ik dat lustte.
Mijn oma weet precies wat ik nodig heb.
Met het botje in mijn bek zag ik ineens de vijf zakken met koekjes.
Ik liet mijn bot los, drukte mijn neus tegen de verpakking aan en gaf een zacht piepje.
Oma schoot in de lach en wilde al aan de zak gaan knippen toen ik het vrouwtje hoorde: “daar komt niks van in, alles valt er uit als je een zak met koekjes los knipt”.
Hij heeft al een botje en één zak los aan de kassa, is meer dan genoeg.
Gelukkig had oma in haar jaszak nog een koekje en zo kreeg ik alsnog wat lekkers extra.
Niet alleen van oma natuurlijk, ook bij de kassa van de Intratuin vroeg de mevrouw of ik een snoepje mocht.
Ja duhhhh, die mag ik wel, wel tien.
Het werden er vier maar ze waren erg klein dus waren vier snoepjes ook volledig terecht.
De auto werd volgeladen met zakken aarde, potgrond, bemesting, planten en allerlei leuke dingen voor de vogels.
Het vrouwtje was helemaal in haar sas met een houten hanger in de vorm van een boomschijf aan touwen.
Die bleek voor de sier te hangen in de Intratuin maar het vrouwtje wist dat ze die perse wilde hebben en een meneer van de Intratuin klom met gevaar voor eigen leven op een ijzeren rek, haalde de stenen vogel er vanaf en gaf de hanger aan het vrouwtje.
Vanaf de Intratuin reden we direct door naar het Paradijsje.

“Meneertje 332” verder lezen

Meneertje 331

Woensdag 10 april 2019 Meneertje 331

Het voelt al weer een beetje alsof de vakantie begonnen is, heerlijk veel zon gezien.
Afgelopen week zijn we meerdere keren naar het Paradijsje geweest.
Het weekend was de baas erbij maar de andere dagen was ik alleen met het vrouwtje.
Natuurlijk waren mijn vriend Guus en zijn papa en mama er ook.
Guus woont op het park en dat wil ik ook wel maar het vrouwtje zegt dat ze dan eerst met pensioen moet zijn.
Echt jammer want het is heel fijn in ons Paradijsje en ik hoor het vrouwtje ook elke keer zeggen dat ze enorm geniet.
Dan ga je toch niet afwachten tot je met pensioen bent?
Ik snap daar niks van hoor. Maar goed, mijn baasje en vrouwtje zijn erg lief maar alles behalve praktisch ingesteld.

Gelukkig dat we er met mooi weer wel altijd heen kunnen.
Zoals altijd komt Guus gezellig op visite en Guus zijn mama heeft standaard haar snoeptrommeltje mee.
Het vrouwtje begint al te zeuren als ze binnen komen maar daar luistert geen hond naar, ook de mama van Guus niet.
We kregen beiden wat lekkere snoepjes en toen gingen Guus en ik rennen.
Op een gegeven moment hadden we beiden zin in snoepjes en renden we naar zijn mama toe.
Guus ging aan haar voeten zitten en ik keek vanaf de stoel toe, met mijn hoofd op tafel.
De mama van Guus deed het dekseltje van de snoeptrommel af en ik sprong op tafel.
Ik holde naar haar toe en legde mijn neus op de rand van het potje.
De mama van Guus is gek op mij en ik op haar hoor.
We kregen om en om wat snoepjes en toen zei de mama van Guus, nu is het klaar, straks nog een paar.
Ik ging gelijk op tafel naast het potje liggen.
Straks is een ruim begrip en kan maar zo over een paar seconden zijn.
Ik wil die snoepjes niet missen.
De baas tilde me van tafel en zei dat ik heus niets hoefde te missen maar dat ik eerst maar moest gaan spelen.
Ik holde drie keer met Guus om de caravan en daarna sprong ik via de stoel weer op tafel.
Guus zat weer aan de voeten van zijn mama en vroeg of we een snoepje mochten.
Dat mocht en het dekseltje ging weer los.
Het vrouwtje verprutste de gezelligheid door te zeggen dat ik nu echt genoeg had.
Echt onzin want vorig jaar kregen we gewoon hele stripjes en nu moest Anneke de stripjes al in kleine stukjes doen.
Dan mogen we heus wel een heleboel stukjes.
Voordat je zo’n stripje bij elkaar hebt gegeten ben je wel een poos verder hoor.

“Meneertje 331” verder lezen

Meneertje 330

Woensdag 3 april 2019 Meneertje 330

Eindelijk heb ik weer gespeeld met mijn grote vriend Guus.
Dat ik hem zou zien had ik niet verwacht.
Ik ging vorige week vrijdag samen met het vrouwtje naar het Paradijsje.
Het vrouwtje zei dat ze een verrassing voor mij had en toen we aankwamen zag ik dat opa en oma er waren.
Dat was een super verrassing.
Opa was aan het knutselen en bezig om een mooi hek te maken bij de schuur.
Tot nu toe zette de baas en het vrouwtje altijd een ijzeren rek neer zodat ik niet achter de schuur zou kunnen komen.
Opa vond, nu er zo’n mooie nieuwe omheining was gekomen, dat er ook een mooi hekje moest komen bij de schuur.
Wat mij betreft was dat niet nodig maar ze willen niet dat ik achter de schuur langs hol.
Daar is geen beplanting, alleen heel veel zand en daar kun je gewèldig graven.
Maar jullie snappen al, dat vinden ze geen goed idee.
Opa houd heel veel van klussen en aangezien dat thuis bij opa en oma niet zo goed kan, leeft opa zich helemaal uit in het Paradijsje.
Zo heeft hij van de week ook zonwering opgehangen aan de zijkant van de caravan.
Aan de voorkant had opa vorig jaar al zonwering op gehangen.
Mijn opa is heel knap hoor.
Gelukkig wilde opa wel even stoppen met klussen om met mij te spelen.
We speelden samen met de ballon.
Ineens hoorde ik een bekend blafje.

Dat was onmiskenbaar mijn vriend Guus. Ik rende naar het hek toe en daar kwam hij aan, samen met zijn papa en mama.
Ik werd dol enthousiast.
De mama van Guus zwaaide met haar overheerlijke snoeptrommeltje.
Die neemt ze speciaal mee voor mij en Guus.
Het vrouwtje riep al gelijk: “niet te veel hoor Anneke”.
De mama van Guus luistert gelukkig toch niet maar het vrouwtje en we kregen heerlijk wat snoepjes.
Eindelijk kon ik dan weer samen met Guus spelen in mijn tuin.
We holden heel hard heen en weer, renden om de caravan en keihard door al het zand.
Momenteel hebben we namelijk nog heel veel zand.
Onze tuin is wat groter geworden en op die stukken is er nog geen gras.
Dit moet nog worden ingezaaid. Of nou ja moeten, van mij moet het niet hoor.
Ik houd van zand en wie wil er in het Paradijsje nu geen eigen strand?
Dan zetten we mijn bad op het gras en als ik er dan uit stap dan kan ik gelijk lekker graven in het zand.
Ik hoorde het vrouwtje al zeggen dat ze binnenkort gaat inzaaien want dat ze absoluut gras wil voordat we er weer gaan logeren.
Guus en ik hebben samen de grond alvast voor bewerkt zodat ze straks heel makkelijk kan zaaien.
Dat kun je gerust aan Guus en mij overlaten, wij zijn daar meester in.
Op een gegeven moment zei de mama van Guus: “kom we gaan naar huis want het is al laat”.
Ik wilde niet dat ze weg gingen want het was veel te gezellig.
Gelukkig is het bijna tijd om weer te gaan logeren en dan kunnen we heel vaak samen spelen, samen wandelen en samen de koekjestrommel van zijn mama leeg eten.

“Meneertje 330” verder lezen

Meneertje 329

Woensdag 27 maart 2019 Meneertje 329

Vrouwtje zei van de week dat ik een viespeuk ben.
Ik ben het daar niet mee eens want ik vond persoonlijk mijn actie echt heel erg slim.
Het duurde trouwens ook een hele tijd voor het vrouwtje er überhaupt achter kwam dat ik een meesterlijk brein heb.
Jullie snappen er natuurlijk niks van maar ik leg het even uit.

Zoals altijd mag ik overal mee naar toe van het vrouwtje en ze ging naar boven op de midden etage rommelen.
Ik speel dan meestal op het bed of loop wat rond in de badkamer of op het knutselhok.
Het vrouwtje was al een half uur aan het rommelen en ik kroop lekker onder het dekbed van het vrouwtje.
Ineens hoorde ik haar zeggen: “wat heb je nou gedaan Meneertje?”, “kom eens hier”.
Ik had geen idee waar ze het over had, dus ik kwam aangelopen om polshoogte te nemen.
Ze wees op een plas op de badkamervloer.
Riep ze mij nu daadwerkelijk daar voor?
Het leek mij overduidelijk wat ik had gedaan.
Ik had netjes in de badkamer geplast, zoals zij dat ook doen.
Oké, niet op het toilet maar daar kan ik ook helemaal niet bij.
Onder de douche leek mij een heel goed alternatief.
Je zet nadien de sproeier erop en mijn plasje spoelt weg.
Het vrouwtje mopperde dat er ook plas op het badmatje was gelopen.
Nou nou wat een drama. Nieuw kleedje op de vloer en het is weer schoon.
Kijk, als ik nu in bed had geplast of in de knutselkamer, dan had ik het wel gesnapt maar ik ben netjes opgevoed en dat doe ik heus niet.

Vrouwtje zei dat we eerst maar even buiten gingen plassen.
Dat slimme brein is kennelijk alleen aan mij voor behouden want ik had namelijk net geplast maar goed, als het vrouwtje wil wandelen huppel ik wel mee hoor.
Tijdens de wandeling beneden kwamen we de buurman, de buurvrouw en het buurjongetje tegen.
We liepen gezamenlijk terug naar huis en Cayden wilde wel een poosje met mij buiten spelen.
Daar houd ik van, lekker rennen met buurkindertjes.
Het vrouwtje pakte de tennisballen en keek hoe ik samen met Cayden heen en weer holde.
Ineens zag ik in mijn ooghoek iets heel bekends.
Ik rende er heen en zag Richard en Wilma aankomen.
Natuurlijk moesten we volop knuffelen en nadat ik nog even met Cayden en Richard met de bal had gespeeld, gingen we naar binnen en kroop ik bij Wilma op schoot.
Visite is zo gezellig.

“Meneertje 329” verder lezen

Meneertje 328

Woensdag 20 maart 2019 Meneertje 328

De hoveniers hebben keihard aan onze tuin van het Paradijsje gewerkt.
De omheining met het mooie hout was al een poosje klaar maar de laurier haag is nu ook geplaatst.
Het ziet er prachtig uit.
Ik mocht even bij opa en oma blijven toen de baas en het vrouwtje grote zware zakken met tuinaarde, tuinkorrels en nieuwe bloembakken naar het Paradijsje gingen brengen.
Zodra ze vrij zijn gaan ze zelf nog wat struiken weghalen uit de tuin en dan komen de hoveniers om de tuin mooi te maken met allerlei mooie nieuwe planten.

Filmpje van de tuin:

Toen de baas en het vrouwtje mij bij opa en oma kwamen ophalen rook ik het direct. Ze waren niet alleen in het Paradijsje geweest maar ook bij mijn vriend Guus.
Ik zoog me vast aan de broek van de baas en wilde overal ruiken.
Het vrouwtje moest lachen en zei: “ja, daar kunnen we niet stiekem heen”.
En dat klopt want ik ruik dat direct.
De papa en mama van Guus hadden twee grote boodschappen tassen cadeau gedaan voor de verloting van Caviadag Tiel en…..het vrouwtje kreeg een handpop van Meneer de Uil.
Ze was als kind dol op de Fabeltjeskrant en pakte de handpop uit de doos en stak haar hand er in.
Het vrouwtje zei met een gekke stem, terwijl ze met zijn vleugels fladderde en het hoofd van Meneer de Uil bewoog: “Hallo lieve  kijkbuiskinderen”.
Ik bedacht me geen moment en zette mijn tanden in zijn kop.
Per direct snapte ik waarom het vrouwtje Meneer de Uil zo leuk vond, bij mij was het ook gelijk liefde op het eerste gezicht.
Wat een leuke vogel, ik begon hard te kwispelen en wilde Meneer de Uil van haar hand af trekken.
Het vrouwtje riep: “dat dacht ik niet, niks ervan, Meneer de Uil is van mij.
De uil bewoog enthousiast heen en weer op haar hand en het vrouwtje ging verder en zei: “oogjes dicht en snaveltjes toe”.
Ik deed nog een poging om de handpop af te pakken want als je toch je oogjes dicht moet doen en je snavel moet houden dan kan ik die beter vakkundig verwijderen.
Dat is echt zo gebeurd en dan kun je weer verder spelen met die uil. Helaas vond het vrouwtje dat geen goed idee.
Het vrouwtje deed Meneer de Uil terug in zijn doos en zette deze op de vissenkast.

De naam Vissenkast slaat trouwens helemaal nergens op want er is geen vis te bekennen.
Vroeger stond op die kast een vissenkom en allerlei glaasjes met baby guppy’s er in.
Dat is al meer dan 20 jaar geleden, dus die naam is echt raar.
Beter noemen ze de Vissenkast vanaf heden de Rommelkast want die naam past enorm goed.
Iedereen gooit daar van alles op en het is een verzamelplek van allerlei spullen die volgens mij helemaal niet op een kast thuis horen.
Maar dat ter zijde.
Ik zag ineens dat Meneer de Uil, boven op de Rommelkast, wel in een heel erg aantrekkelijk doosje zat.
Het leek mij dat ik die wel mocht hebben en zette het op een keihard blaffen.
Het vrouwtje kwam kijken waarom ik blafte en zei: “stop met wafkippen, Meneer de Uil slaapt en die doos krijg je ook niet”.
Jullie snappen dat ik niet zomaar opgeef en ik was pas tevreden toen het vrouwtje met mij buiten ging spelen met de bal.
Even energie afblazen zei ze.
Prima hoor dan gaan we straks wel weer met Meneer de Uil spelen.

“Meneertje 328” verder lezen

Meneertje 327

Woensdag 13 maart Meneertje 327

Wat hebben we een zalig weekend gehad.
We vetrokken naar Hotel Piccard in Vlissingen en verbleven daar twee nachten.
Het zou heel slecht weer worden dus de auto zat vol met extra kleren, regenjassen, laarzen en storm paraplu’s.
We vertrokken zaterdag al vroeg en aangezien we pas om 15.00 uur in het hotel terecht konden besloten we eerst naar Middelburg te gaan.
We kwamen rond lunchtijd aan en natuurlijk gingen de baas en het vrouwtje broodjes met kroket eten.
Ik kreeg 2 koekjes en ging daarna netjes slapen op de jas van het vrouwtje.
De zon scheen en ondanks de wind was het prima weer.
Na het eten gingen we een poosje winkelen en om 15.00 uur kwamen we aan bij hotel Piccard.
Wat een hartelijke ontvangst.
We kregen een mooie kamer beneden en die lag heel erg handig.
Vanaf onze voordeur konden we zo naar buiten en hoefden we niet eerst het hele hotel door.
Aan de achterkant hadden we een klein terras en de baas en ik gingen samen in de zon zitten.
Het was, uit de wind in de zon, heerlijk warm.
Op het bed lag een speciaal kleed voor mij en er lag een briefje op dat we, als we dat wilden, een groter kleed konden ophalen als ik in bed zou slapen.
Dat leek mij persoonlijk een heel goed idee maar het vrouwtje zei dat ik best op bed mocht spelen maar dat iedereen ’s nachts in zijn eigen bed slaapt.
Eigenlijk ook best prima want de bench stond vlak bij de baas en het vrouwtje en ik heb een heerlijk zacht bed.
Het vrouwtje zei dat de baas op moest schieten met het biertje omdat het heel hard zou gaan regenen en dan was het niet lekker meer aan het strand.

Er was geen regen te bekennen maar het waaide wel keihard.
De boulevard van Vlissingen ligt heel hoog boven het strand en je kunt alleen het strand op via trappen.
Ik heb nog nooit van mijn leven trappen gelopen en het vrouwtje wist ook zeker dat ik dat nooit zou doen omdat ik dat helemaal niet kan.
ja doeiiii, ik zag en rook het strand en zag nu niet echt actie bij de baas en het vrouwtje.
Ze stonden genietend op de boulevard te kijken naar de hoge golven en genoten van de storm.
Het vrouwtje haar haren leken wel op een baal hooi die de lucht in waaide.
Ze zag helemaal niks maar het was wel een fijne bescherming voor het zand dat om je oren waaide.
Ik holde de trap af en het vrouwtje keek me na met grote ogen en had haar mond wagenwijd open.
Dat is met een storm en rond waaiend zand, nou niet echt heel erg verstandig.
Ergens in de verte hoorde ik nog wat kreten als: “Kijk hem nou”, “Hij kan helemaal geen trappen lopen”, “Niet te geloven”.
Ik trok aan de riem, kom nou, dan ga je je later maar verbazen over wat ik allemaal kan, maar nu gaan we hollen.
Het duurde even maar toen stonden ook de baas en het vrouwtje op het strand.
Hoestend en proestend zei het vrouwtje tegen de baas dat ze zand tussen haar tanden had.
Zand schuurt de maag vrouwtje, kom we gaan rennen.
Helaas mag je op het strand in Vlissingen niet los maar de volgende dag zouden we naar het strand van Dishoek gaan, daar mag dat wel.
Na een wandeling over het strand liepen we terug naar het hotel en gingen we ons ontdoen van het zand.

“Meneertje 327” verder lezen

Meneertje 326

Woensdag 6 maart 2019 Meneertje 326

Zo was alleen de baas ziek en zo waren de baas en het vrouwtje beiden ziek.
Vrouwtje en ik waren op zaterdag nog samen naar het Paradijsje geweest om bij de hoveniers te zijn.
Zij waren bezig met onze tuin en toen leek er nog niet zo veel aan de hand te zijn met het vrouwtje.
Het vrouwtje had het koud maar dan ben je niet ziek.
We hebben die dag nog heerlijk een paar keer in mijn bos gewandeld en gespeeld met de bal.
Toen we thuis kwamen had ze hoge koorts, kroop ze in bed en heeft ze 24 uur achter elkaar geslapen.
Echt ongezellig want ik dacht dat we nu met z’n drietjes op de bank zouden gaan liggen.
Toen ze wakker werd had ze migraine en wilde alleen maar boven in het donker liggen.
Gelukkig lag de baas wel gezellig bij mij op de bank.

Woensdag kwam het vrouwtje uiteindelijk weer naar beneden en kon ik haar knuffelen.
Wat was ze lang weg geweest, echt ongezellig.
Het vrouwtje is nu al weer bijna vrij en gaat haar zevende en tevens laatste nacht werken.
Morgen als ze uit de nachtdienst komt dan gaat ze niet slapen maar reizen we af naar All Dogs Trimsalon en word ik weer geplukt.
De baas kan niet wachten tot ik weer mooi kort ben maar persoonlijk vind ik die lange haren ook prima hoor.
Van mij hoeft er niet perse aan mijn vacht getrokken te worden.
Uiteindelijk valt alles vanzelf heus een keertje uit.
Maar het vrouwtje wil daar niet op wachten en ze zegt ook dat ik er wel netjes uit moet zien want aankomend weekend gaan we twee nachten naar een hotel in Vlissingen.
Uiteraard is het een hotel waar ik ook welkom ben want anders gingen we niet.
Hopelijk word het een beetje mooi weer want dan kunnen we lekker wandelen op het strand.
Ik heb heel veel zin om een weekend weg te gaan in een hotel aan zee.
Maar eerst donderdag naar Alma en daarna gaan we waarschijnlijk even kijken bij de hoveniers, die voor de laatste keer aanwezig zullen zijn om de laurier heg te gaan poten.
Heel benieuwd hoe het er uiteindelijk uitziet als alles klaar is.

“Meneertje 326” verder lezen