Meneertje 304

woensdag 12 september 2018 Meneertje 304

Tijdens onze vakantie kwam mijn vriend Guus regelmatig langs en zijn mama neemt dan altijd wat lekkers mee.
En soms staat ze er ineens met een cadeautje, lief hè?
Tijdens de vakantie stond Guus ineens voor het hekje in zijn auto en hij vroeg of ik mee wilde naar een kleedjes-markt.
Ik had geen idee wat een kleedjes-markt was maar kleedjes klinken sowieso altijd goed, dus daar had ik wel zin in.
Het vrouwtje wilde ook wel mee en zo togen we naar de markt.
De papa van Guus ging foto’s maken voor de krant, dus liepen Guus, zijn mama, het vrouwtje en ik liepen samen langs de kleedjes.
Alles op de kleedjes was tweedehands en kostte bijna niets.
Het vrouwtje zei dat ik wel een leuke knuffel uit mocht zoeken.
Normaal krijg ik die niet want binnen 5 minuten heb ik de inhoud eruit en dat vind ze zonde.
Daarom ben ik zo blij met de mama van Guus want die vind dat helemaal nooit zonde, van haar mag dat allemaal best.
Nu alle knuffels op de kleedjesmarkt nog geen euro waren, mocht ik wat uitzoeken.
Dat liet ik me geen twee keer zeggen en greep een grote rode Angry Bird knuffel van een kleedje.
Het vrouwtje betaalde 50 eurocent en toen liepen we verder.
Ik droeg mijn knuffel zelf en wilde eigenlijk het liefste meteen door naar het Paradijsje maar we gingen eerst nog alle andere kleedjes af.
Al die tijd heb ik netjes zelf mijn knuffel gedragen.

Eenmaal terug in het Paradijsje zei het vrouwtje dat ik heel voorzichtig met mijn mooie nieuwe knuffel moest doen.
A was de knuffel helemaal niet nieuw, B was het MIJN knuffel en C ook nog eens een Angry Bird dus………binnen een half uur was de Angry Bird een schattig rood kleedje met oogjes.
Vrouwtje begon te zuchten en zei: “wie moet dat nu weer allemaal opruimen?”
Dat leek mij ansicht heel duidelijk en ik ging heerlijk op mijn rug liggen op het dikke stoelkussen.
Vrouwtje zei dat ze heus zag dat ik niet sliep maar ik zette een keiharde snurk in en hield mijn ogen stijf dicht.
Het vrouwtje pakte een stoffer en blik en begon met ruimen.
Ze is elke keer weer verbaast hoeveel rommel er uit één knuffel komt.
Na alle ervaring zou ze dat inmiddels wel moeten weten, heel veel.
Heerlijk om de complete vulling allemaal netjes te rangschikken.
Ik leg ze altijd keurig bij elkaar in het gras maar ik kan er ook niets aan doen dat de wind al die witte wolken overal heen blaast.

Fotoverhaal, 26 foto's, 
klik op de pijl voor de volgende foto

De mama van Guus kwam toch laatst met een geweldig speeltje.
Het is een klein beestje en dat beestje heeft vier pootjes van touw.
Of nou ja, hij had vier pootjes.
Hij heeft er nu twee maar is desalniettemin super schattig.
Als ik in zijn kop bijt zit er een heel mooi piepje in.
Voor de baas en het vrouwtje ook fijn toch? Dat weten ze altijd waar ik ben.
Vanaf het moment dat ik hem heb gekregen sjouw ik mijn speeltje overal mee naar toe.
Niet als we gaan wandelen, hoewel ik dat ook best zou willen maar dan pakken ze het speeltje af en leggen ze deze in de tuin tot we terug zijn.
Verder heb ik hem doorlopend in mijn bek.
Zelfs als ik ga slapen op de bank, ligt het twee potige vriendje naast me.

In de vakantie waren ze me weer eens kwijt.
Het vrouwtje dacht dat ze inmiddels wel al mijn verstop plekjes zou weten maar dat is heus niet waar.
Ze kent mijn plek achter de struiken, in de vensterbank, onder de stoelkussens, achter op het plateau waar op het allerlaatste van de dag nog zon is, en alle plekjes in de caravan waar ik zou kunnen verstoppen.
Dus toen ze me niet kon vinden liep ze alle bekende plekken af maar ze zag me nergens.
Ze ging kijken of ik niet op de zittingen van de aangeschoven stoelen lag, of ik per ongelijk mee de badkamer in was gegaan en ze de deur had gesloten en ze keek zelfs in de schuur.
Dat laatste was echt raar want die was überhaupt nog niet open geweest die dag maar het vrouwtje doet op zulke momenten altijd rare dingen.
Al zoekend riep ze me elke keer, stuiterde met mijn bal en floot.
Ik bleef mooi muisstil liggen want ze ging nu heus niet met mijn bal spelen, ik ben niet dom.
Niet zo snel opgeven vrouwtje ik ben er heus, je moet gewoon heel goed zoeken.
Maar ze kon me echt niet vinden en ze wilde eigenlijk niet dat ik alleen op koekjes zou komen, dus dat als lokmiddel gebruiken stelde ze zolang mogelijk uit.
Van mij hoeft ze ook niet perse met koekjes te roepen hoor, ze mag me ook best met biefstuk, kookworst of leverworst roepen.
Ik ben niet zo moeilijk.

Na een hele lange tijd hoorde ik dan toch echt: “Meneeeertje Koekje?”.
Terwijl ze de caravan inliep om mijn koektrommel te pakken, vloog ik onder het bed van de baas uit en rende naar het vrouwtje toe.
Koekje? Ik hoorde koekje, nou die lust ik wel hoor.
Vrouwtje was mopperend blij en zei: “doe mij tien teckels”.
Gezellig hoor, binnenkort komen er negen bij dan kunnen die gelijk allemaal op mijn verjaardag komen.
Want….over 4 dagen ben ik echt heel erg jarig, samen met mijn grote mensenbroer.
Hij wordt 24 jaar en ik 2 jaar.
Het vrouwtje zit dan in de nachtdienst dus helaas vieren we die dag niet onze verjaardag maar opa en oma komen natuurlijk wel.
Super gezellig. Ik heb er zin in.
Nog maar 4 kleine nachtjes slapen.

5 gedachten over “Meneertje 304”

  1. wat een super leuk verhaaltje en natuurlijk ook mooie foto’s
    je bent af en toe best wel ondeugend maar dat is teckels eigen hoor
    en wat leuk dat Guus ook veel op visite komt kun je fijn spelen
    geniet maar en alvast een leuke verjaardag hoor tot schrijfs
    Herma en Dakota

  2. Leuk verhaal hoor ,ik ben blij dat de vakantie tijd een beetje voorbij is en mijn vrouwtje weer wat meer tijd heeft om jou verhaaltjes te lezen.En ik mijn koekjes weer krijg ik heb ze wel gemist .Met een beetje geluk en terugwerkende verhaaltjes heb ik nog heel wat koekjes tegoed Hi…hi in de hoop dat daar dan ook koekjes in staan .doe de groetjes aan je vriend Guus en je vrouwtje Kaatje .O ja ik heb ook een heerlijke vakantie gehad .maar wat was het warm hè Groetjes van Tygo en zijn vrouwtje Mia.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *